Ηλιάδη & Λατινοπούλου: H σιωπή τους πάει καλύτερα
Αυτός ο δημόσιος λόγος δεν αποδομείται με επιχειρήματα γιατί, απλά, περιφρονεί τη λογική.
Περιεχόμενα
Τηλεοπτικές αερολογίες σε συνεντεύξεις και δηλώσεις και σοφιστείες του συρμού στα meta stories και μπαρουφολογίες στα πάνελ και επικοινωνιακή δημαγωγία των πολιτικών και ρητορική των εντυπώσεων. Ο δημόσιος λόγος είναι πια μόνο προφορικός, καλοφωτισμένος και καλομακιγιαρισμένος γιατί σημασία έχει να μη γυαλίζει στα φώτα και μετρά λιγότερο από το καλό πλάνο και την σωστή πόζα. Είναι, δε, αντιεπιστημονικός, αστοιχείωτος, ατεκμηρίωτος, αμελέτητος, κάποτε απλά προκλητικός γιατί αυτό «πουλάει» και ακατανόητος. Η Λατινοπούλου, η Ηλιάδη, ή εκείνοι που τους παίρνουν συνεντεύξεις ή τους δίνουν σημασία, βρίσκουν ανεξάντλητο χώρο όχι μόνο για να πουν τις απόψεις τους, τις πρόχειρες, μελετημένες ή στοχευμένες, σίγουρα εμπρηστικές, κάποτε τοξικές, συχνά ρατσιστικές και ακραίες, αλλά και για να αναπαραχθούν αυτές απ’ τον αλγόριθμο της «Οργής» ή αλλιως Outrage-baiting!
Το μπλέξιμο αναπαραγωγής και οικογένειας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Κασιδιάρης, η δημοκρατία και ολίγη από πατέρα Παϊσιο
Ο όρος The Oxygen of Amplification, σαν να λέμε το οξυγόνο της μεγέθυνσης ορίζει πως όταν τα ΜΜΕ αναπαράγουν μια άθλια, ρατσιστική ή συνωμοσιολογική δήλωση, ακόμα και για να την επικρίνουν, στην πραγματικότητα της δίνουν το οξυγόνο, που χρειάζεται για να εξαπλωθεί, να ανασάνει, να υπάρξει. Η αναπαραγωγή, έστω και με αρνητικό σχολιασμό, βοηθά τον απεχθή, αστοιχείωτο, μισανθρωπικό, ακραίο λόγο να κανονικοποιηθεί. Ο Ουμπέρτο Έκο -ολόψυχα αιωνία του η μνήμη!- στο «Ur-Fascism» μας λέει πως σ αυτές τις περιπτώσεις δημόσιου λόγου η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι απλοποιημένη, ξύλινη με φτωχό λεξιλόγιο για να περιορίσει την κριτική σκέψη και την όποια ιδέα που φυσικά είναι μεγαλύτερη από τα τσιτάτα σε κονσέρβα και βέβαια δεν αποδομείται με επιχειρήματα, αφού περιφρονεί τη λογική, επομένως η μόνη άμυνα της κοινωνίας είναι η απομόνωσή του από τα μέσα μαζικής επικοινωνία!
Μα έλα, που αυτά ακριβώς επιδιώκουν, κυνηγούν, προβάλουν αυτές ακριβώς τις πολιτικές, κοινωνικές, θεολογικού τύπου -ο Κύριος να τις κάνει!- δηλώσεις! Απόλυτα προσωπικά και συμπαθάτε με για αυτό λοιπόν, δεν ξέρω αν τα «αφύσικα» που υπάρχουν, άρα είναι φυσικά και το μπλέξιμο της αναπαραγωγής με την οικογένεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, με ολίγη από πατέρα Παϊσιο της Αγγελικής Ηλιάδη, ή η υποστήριξη της στον Σταμάτη Γονίδη για τη χειραψία του με τον Ηλία Κασιδιάρη, με την πασιονάρικη δήλωση της πως «στην Ελλάδα δεν υπάρχει πια δημοκρατία» και τα οργίλα ξεσπάσματα της κατά των εμβολίων της πανδημίας, είναι για τους δίνουμε σημασία και να τα σχολιάζουμε και πολύ περισσότερο να τους δίνουμε έστω και λίγο χώρο. Κι ας το κάναμε εδώ μόλις, αλλά για να συνομιλήσουμε με σας και όχι βέβαια να δώσουμε σημασία στην αλυσιτέλεια και την επιπόλαιη φαιδρότητα.
Η αποτρίχωση μασχάλης, η ελαφρότητα κιλών και κυρίως άποψης
Υπάρχουν ακόμα θέσεις και απόψεις που εκφράζονται για να γεμίσει το κενό και να υπάρξει αιτία παρουσίας και έτσι παρόλες εκστομίζονται με ύφος βαρυσήμαντο, για να περάσει η τηλεοπτική ώρα και κάποτε δεν πειράζει κιόλας και αν δεν πληγώνει, γίνεται ανεκτά γραφική μια κουβέντα. Μα εκείνο που πάντα πειράζει είναι το clout – political washing της Λατινόπουλου σε διαδικτυακή εκπομπή, όπου έδωσε ιδεολογικά απλοϊκότατη και απεχθέστατη βάση να εκφραστεί και η ιδεολογική ιεροφάντης – influencer Ηλιάδη.
Διαβάστε επίσης
Αυτή η περίπτωση είναι που χρειάζεται απαξία και καμία λέξη για σπατάλημα, αφού δεν τις έχουμε για πέταμα! Έτσι, κι αλλιώς αυτός ο λόγος, ακόμα και αν αναφέρεται σε ξυρισμένες μασχάλες, αφού σε αυτές είναι ειδική η ευρωβουλευτής της δημοκρατίας των Ελλήνων κυρία Λατινόπουλου άλλωστε, ή σε κιλά, ή στην αντί – ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και την αντί – woke μανία της, όπου «ένα παιδί χρειάζεται αποκλειστικά μητέρα και πατέρα», δεν αποδημείται με επιχειρήματα, γιατί πολύ απλά περιφρονεί τη λογική! Περιφρονούνται ακόμα και όλα τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας, αλλά, δε βαριέστε, καλλιγραφίες θα γυρεύουμε τώρα!
Καμία ανεκτικότητα, πια!
Ο προσωπικός πλέον και βαθιά υπαρξιακός προβληματισμός είναι, αν αυτή η παραδοσιακή, φιλελεύθερη ανεκτικότητα, που λέει «ας ακουστούν όλες οι απόψεις στην τηλεόραση και ο κόσμος θα κρίνει» είναι και η τεράστια παγίδα. Όταν επιτρέπεις σε ρατσιστικές ή φασιστικές ιδέες να κυκλοφορούν ελεύθερα, προστατεύεις το κακό κάτω από τον μανδύα της ελευθερίας του λόγου. Και όπως ο Μαρκούζε πρότεινε τη «μη ανεκτικότητα προς τις δεξιές και αντιδραστικές κινήσεις», υποστηρίζοντας ότι η σιωπή και ο αποκλεισμός αυτών των φωνών από τον δημόσιο χώρο είναι απαραίτητα για την απελευθέρωση της κοινωνίας, κάπως έτσι λέμε και εμείς να μη σπαταλήσουμε χώρο, λέξεις και επιχειρήματα στα επιλεκτικά και βάση σκοπού κουφά πάνελ και στου παντοδύναμα οργισμένου αλγοριθμού την πόρτα.
