Μικρό χωριό – κακό χωριό, το τηλεοπτικό…
Mέτωπα ανοιχτά παντού, κριτικές, προσβολές, μπηχτές, απροκάλυπτες συγκρούσεις, υποτίμηση και όλο αυτό ονομάζεται ψυχαγωγία.
Ο Δημήτρης Ουγγαρέζος και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, τηλεκριτικοί σε υψηλούς τόνους, πάνελ με σηκωμένο φρύδι και δείκτη τεντωμένο, έτοιμο για αυστηρό διδακτισμό και ύφος αυθεντίας, που δεν χωρά αμφισβήτηση, η Άρια Καλύβα κατά πάντων και να διαχωρίζει τη θέση της! Ειρωνείες, σαρκασμοί, προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, εκδικητικότητα, όλοι σε έντονη τοποθέτηση εναντίον όλων! Συνάδελφοι δε! Που έχουν συναντηθεί και θα συναντηθούν, ξανά, σε διπλανά ή στα ίδια πλατό. Που έχουν βρεθεί και θα ξαναβρεθούν σε event και γιορτές και θεατρικές πρεμιέρες. Που έχουν κοινούς γνωστούς και ίσως κάποιοι -που μπορούν ακόμη- φίλους. Που κάνουν την ίδια δουλειά, στο έλεος της τηλεθέασης, του σκληρού ανταγωνισμού, της καθημερινής αγωνίας να γεμίσει η σκαλέτα, του κυνηγιού για το θέμα, το αποκλειστικό, το ενδιαφέρον! Που έχουν περάσει τα ίδια lock down καναλιών, κοινές απληρωσιές, όμοιες αφετηρίες της περιφρόνιας και της αγωνίας για απόδειξη ικανοτήτων. Μέσα στις ίδιες τις εκπομπές, ο τηλεοπτικός αέρας χρησιμοποιείται για απαντήσεις, περιαυτολογίες, κατηγόριες καλυμμένες υπό τον φόβο των μηνύσεων, προσωπικές διευθετήσεις, οργιώδεις μονόλογοι, αιωρούμενες απειλές για εν καιρώ ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ενδιάμεσα θυμούνται να πετάξουν πως «πληρώνουμε την ΕΡΤ», αλλά ξεχνάνε πως αυτός ο τηλεοπτικός αέρας που χρησιμοποιούν σαν τηλέφωνο ή περιβάλλον διαγγελμάτων είναι ενός και μόνο ιδιοκτήτη – αφεντικού, του ελληνικού λαού! Και με τους τίτλους τέλους, η συνέχεια δίνεται με σχόλια δηλητηριώδη στα social media, μπλοκαρίσματα και like στους άλλους που κατηγορούν, αναρτήσεις με νόημα!
Βιβλικοί τηλεοπτικοί καιροί
Και όσο τα νούμερα τηλεθέασης πέφτουν και βιβλικά σχεδόν, η φράση «οι έσχατοι έσονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι» απ’ το Κατά Ευαγγέλιο του Ματθαίου, επαληθεύεται διαρκώς, πως το μικρό μας χωριό, γίνεται ακόμα κακότερο χωριό. Και αφού κανείς δεν υπολογίζει τους τηλεθεατές, για να τους ενημερώσει, να τους παρηγορήσει, να τους διασκεδάσει, να τους κρατήσει συντροφιά, παρά μόνο ως φόντο στα μικρά, αυτοθεωρούμενα ναπολεόντεια μεγαλεία και ως μονάδες μέτρησης αποκλειστικά, χωρίς ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που βαθμολογούν το μεγαλείο τους. Ε και αυτοί οι τηλεθεατές, αφού έτσι τους αντιμετωπίζει η οικοσκευή της τηλεόρασης, με τη σειρά τους την περιφρονούν, την απαξιώνουν, την χλευάζουν και ναι! Την κλείνουν!
Διαβάστε επίσης
Ήταν κάποτε παντοδύναμη η τηλεόραση
Ναι, ξέρω, δουλεύω σ’ αυτόν τον χώρο ή καλύτερα και σ’ αυτόν τον χώρο και έχω μερίδιο ευθύνης. Όπως όλοι μας. Και έχω και διαγνωσμένη αγχώδη διαταραχή γιατί αυτό το αγριεμένο, θορυβώδες, άνευ προσωπικών αυτό – ορίων περιβάλλον γίνεται σαν βρόγχος, σαν θηλειά, σα μέγγενη στο λαιμό, όλων μας. Ακόμα και εκείνων που το υποκινούν, ή τάχα δε τους νοιάζει! Η τηλεόραση, γεννημένη από τρεις γονείς, το θέατρο, το ραδιόφωνο και τον κινηματογράφο, που είχε την οικειότητα, τη συντροφιά ως προσόν της και κυρίευσε παντοδύναμη τον κόσμο, είχε αντιστάρ χαρακτηριστικά μεν, αφού οι πρωταγωνιστές της χωρούσαν σε ένα κουτί στο σαλόνι, αλλά από την αρχή της έπασχε από βυζαντινισμό, διαδρομητισμό, ίντριγκες, παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, δολοπλοκίες, μηχανορραφίες, φαβοριτισμούς και λογιών εξυπηρετήσεις.
Το γύρισμα της εποχής όμως, το δίπλωμα των αλλαγών, που εγκλωβίζει κόσμο με τις κατολισθήσεις του, μοιάζει να έβγαλε ακόμα πιο απροκάλυπτα, βίαια, άγρια, ανενδοίαστα, χωρίς ντροπή όρια ένστικτα από μέσα και κανείς να μη σέβεται τον άλλον, που κάνει την ίδια δουλειά με τον ίδιο. Το όλο και πιο μικρό τηλεοπτικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται, πια, από εγωιστική κουλτούρα, ανταγωνισμό και μεσσιανικές προσδοκίες αποτελώντας μια συνθήκη για να αναδυθεί το ίδιο το κακό και να μετατραπεί η κοινοτοπία του, δανειζόμαστε την φράση από την Άρεντ, σε υπόθεση φυσιολογικών μεν, αλλά φωτογενών, απελπισμένων ανθρώπων, που θεωρούν εαυτούς καλύτερους από τον άλλον, τους άλλους, όλους.
Αυτοί και οι αληθινοί άνθρωποι
Και μέσα σ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι της τηλεόρασης ξεχνάνε(με) πως έχουν ακριβώς να κάνουν με άλλους «ανθρωπινούς» ανταγωνιστές ή συναδέλφους τους, όσο κι αν παίζουν τον Game Of Throne άνευ υπερπαραγωγής και βεβαίως κανονικού θρόνου. Και κάποιοι, όσο κι αν είναι καλοβαμμένοι, φρέσκο-μποτοξαρισμένοι, μοντέρνα με ρούχα από τους στιλίστες και όχι δικά τους, βαμμένοι και καλοφωτισμένοι, που να θυμίζουν ψεύτικους, συνεχίζουν να έχουν συναισθήματα, αισθήματα, ανασφάλειες, φόβους, φοβίες, αμφιβολίες, εσωτερικές ρωγμές, εύθραυστες ψυχικές ισορροπίες, αισθήματα ανεπάρκειας, ανησυχίες, αγωνίες, δισταγμούς, παρελθόν, οικογένειες, τραύματα, βάσανα. Και κάπου είναι αυτό το σπάσιμο στο Iron Maiden, που ραγίζει καρδιές της Ζήνας Κουτσελίνη, που έκλαψε με λυγμούς τη μέρα των γενεθλίων της, κοιτάζoντας τη κάμερα της: «… γιατί ως παιδί κακοποιημένο, με κακοποιήσατε -και σας το λέω ανοιχτά σήμερα στα 56 μου χρόνια!… Με αδικήσατε. Ανθρώπινα με αδικήσατε! Αλλά το καταλαβαίνω. Ψάχνατε να «φάτε» έναν άνθρωπο και διαλέξατε εμένα! Αυτό».
Διαβάστε επίσης
… Και είναι αυτό ψυχαγωγία;
Ο κόσμος, έξω και πέρα απ τα πλατό, έχει κανονικά προβλήματα. Αρρώστιες, χαμούς, φτώχεια, αγώνα για την επιβίωση, διαψεύσεις, απογοητεύσεις, κούραση, χρέη, ανθρώπους στους ακριβούς γιατρούς. Όταν δεν ζητά ειλικρινή, αληθινή, σοβαρή ενημέρωση για όλα αυτά, χρειάζεται στο άδειο συχνά ενός δωματίου σπίτι, κάποιου νοσοκομείου ή ίσως μιας γωνιάς γηροκομείου, μια ανθρώπινη φωνή, ένα χαμόγελο, μια ωραία εικόνα, ένα αστείο, μια παρηγοριά έστω και ψεύτικη συντροφιάς, παρέας, φιλικότητας. Και όλο αυτό που του δίνετε(με) το λέτε ακόμα, ψυχαγωγία;
