10 bromances που έγραψαν ιστορία
Από τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο μέχρι τον Ρίγκαν με τον Γκορμπατσόφ αλλά και τον Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιάσερ Αραφάτ, διαλέγουμε τις ιστορίες αντρικής φιλίας που άφησαν εποχή.
Η ιστορία μπορεί να γράφεται από τους νικητές, αλλά όχι μόνο μέσα από μάχες, συμφωνίες και επαναστάσεις. Συχνά, είναι οι ίδιες οι προσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών μιας δεδομένης χρονικής στιγμής που παίζουν καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις. Κάποιες από αυτές ξεπερνούν την απλή συνεργασία και μετατρέπονται σε αληθινά bromances. Έχοντας πάντα κατά νου το αρχέτυπο bromance της ομηρικής εποποιίας «Αχιλλέας – Πάτροκλος», σταχυολογούμε τα αντρικά δίδυμα που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα. Από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη πολιτική σκηνή, τα bromances που ακολουθούν άλλαξαν την πορεία της ιστορίας και απέδειξαν ότι όλοι χρειάζονται έναν έμπιστο σύντροφο την κρίσιμη στιγμή.
1. Ξεκινώντας από τον μύθο
Μπορεί οι δύο επικοί ήρωες του Ομήρου να ήταν υπαρκτά πρόσωπα, αλλά μπορεί και όχι. Ακόμα όμως κι αν δεν υπήρξαν ποτέ πέρα από τη φαντασία του ποιητή και τις σελίδες της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος έμειναν στη συλλογική μνήμη ως η απόλυτη εξιδανίκευση της ανδρικής αγάπης. Ο Αχιλλέας θα πενθήσει δημόσια και θα εκδικηθεί με φοβερή οργή τη δολοφονία του πιστού συντρόφου του από τον Έκτορα, γράφοντας την αρχή του τέλους του Τρωικού Πολέμου.
2. Μέχρι το τέλος του κόσμου
Αν το προηγούμενο δίδυμο κινείται στα όρια του μύθου, ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίωνας ανήκουν χωρίς αμφιβολία στην πραγματική ιστορία. Παιδικοί φίλοι και μαθητές του ίδιου δασκάλου, του Αριστοτέλη, οι δύο άνδρες μεγάλωσαν μαζί και βάδισαν πλάι πλάι μέχρι τα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Ο Ηφαιστίωνας δεν υπήρξε απλώς ένας από τους στρατηγούς του Αλεξάνδρου· ήταν ο πιο έμπιστος σύντροφός του. Ο πρόωρος θάνατος του Ηφαιστίωνα συγκλόνισε τον Αλέξανδρο, ο οποίος αποχαιρέτησε τον φίλο του με τιμές αντάξιες βασιλιά.
3. Δράμα με φόντο την αρχαία Ρώμη
Ο Ιούλιος Καίσαρας διέκρινε νωρίς το ταλέντο και τη στρατιωτική τόλμη του Μάρκου Αντώνιου και τον πήρε υπό την προστασία του κατά τις εκστρατείες στη Γαλατία. Από τις μάχες στην Αλεσία μέχρι τα Φάρσαλα, ο Αντώνιος υπήρξε σταθερά το δεξί του χέρι, αλλά η σχέση τους δεν περιορίστηκε στο πεδίο της μάχης. Στη Ρώμη, ο Αντώνιος υπήρξε σημαντικός σύμμαχος του Καίσαρα, δρώντας παρασκηνιακά, μπλοκάροντας τη Σύγκλητο και ανοίγοντας τον δρόμο για τον εμφύλιο. Ο Καίσαρας, παρότι συχνά ενοχλημένος από την απρόβλεπτη συμπεριφορά του φίλου του, τον αντάμειψε με μια σειρά από υψηλόβαθμα αξιώματα και δύναμη. Τελικά, ο Αντώνιος δεν μπόρεσε -ή δεν θέλησε τέλος πάντων- να σώσει τον Καίσαρα από τα μαχαίρια των Συγκλητικών που στράφηκαν εναντίον του, αλλά φρόντισε να τον εκδικηθεί πολιτικά. Ο λόγος του στην κηδεία του αυτοκράτορα ξεσήκωσε το πλήθος της Ρώμης και σφράγισε για πάντα τη μοίρα των δολοφόνων.
4. Ένα όχι τόσο δεύτερο «δεύτερο βιολί»
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ο Φρίντριχ Ένγκελς είχε ήδη βουτήξει βαθιά στην κριτική της πολιτικής οικονομίας, ενώ ο Καρλ Μαρξ μόλις ξεκινούσε τα πρώτα του θεωρητικά βήματα στο αντικείμενο στο οποίο επρόκειτο να αφιερώσει τελικά τη ζωή του. Άλλωστε, όπως το έθεσε ο Βλαντίμιρ Λένιν, οι δύο τους «δίδαξαν την εργατική τάξη να γνωρίσει τον εαυτό της και να αποκτήσει συνείδηση, αντικαθιστώντας τα όνειρα με την επιστήμη». Για δεκαετίες αντάλλασσαν γράμματα με μανία, σχολιάζοντας τα πάντα, από πολέμους και οικονομικές κρίσεις μέχρι τις εξελίξεις στη λογοτεχνία και τις φυσικές επιστήμες. Και όποτε ο Μαρξ βρέθηκε σε κάποιο οικονομικό αδιέξοδο, ο Ένγκελς ήταν πάντα εκεί για να τον υποστηρίξει. Κάποτε έγραψε ότι ήταν το «δεύτερο βιολί» του μεγάλου πολιτικού φιλοσόφου. Εντούτοις, ο ρόλος του ήταν ακόμα πιο άμεσος και καταλυτικός. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο βιβλίο του Κεφαλαίου, τον Αύγουστο του 1867, ο Μαρξ έγραψε: «Σε σένα και μόνο οφείλω ότι αυτό κατέστη δυνατό».
5. Υπερατλαντικό fist bump
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι αρχιτέκτονες της «ξεχωριστής σχέσης» Βρετανίας – ΗΠΑ, Γουίνστον Τσόρτσιλ και Φράνκλιν Ρούσβελτ, ξεκίνησαν να αλληλογραφούν το 1939, αν και είχαν γνωριστεί ήδη αρκετά χρόνια νωρίτερα. Μέσα από αυτά τα κρυπτογραφημένα μηνύματα δημιουργήθηκε η αμοιβαία διαίσθηση ότι ο άλλος είναι ο άνθρωπος που χρειάζεσαι όταν όλα καταρρέουν. Ο Ρούσβελτ διέβλεψε νωρίς στον Τσόρτσιλ τον ηγέτη που δεν θα λύγιζε απέναντι στον Χίτλερ· ο Τσόρτσιλ, από την πλευρά του, ήξερε ότι χωρίς την αμερικανική στήριξη η Βρετανία δύσκολα θα άντεχε απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα. Η σχέση τους δεν ήταν ανέφελη. Διαφωνούσαν για τη στρατηγική, για το μέλλον των χωρών τους, για το πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο Στάλιν και η Σοβιετική Ένωση. Παρ’ όλα αυτά, η προσωπική χημεία και η πίστη στη δύναμη της συνεργασίας τούς κράτησαν ενωμένους.
6. Ένα αξέχαστο φιλί
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν υπάρχει ένα bromance που ξεπέρασε τον χρόνο, το πολιτικό και κατά πολύ το κυριολεκτικό του πλαίσιο, αυτό είναι σίγουρα του Λεονίντ Μπρέζνιεφ και του Έριχ Χόνεκερ. Όχι λόγω κοινών οραμάτων, αλλά επειδή μια στιγμή απόλυτης οικειότητας κατέληξε να γίνει παγκόσμιο pop σύμβολο. Η εικόνα γεννήθηκε το 1979, στους εορτασμούς για την επέτειο της Ανατολικής Γερμανίας. Εκεί, μπροστά στις κάμερες, οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν τον περιβόητο «αδελφικό ασπασμό», αποκορύφωμα μιας σχέσης απόλυτης εξάρτησης. Η Ανατολική Γερμανία χρειαζόταν τη σοβιετική προστασία και ο Μπρέζνιεφ έναν πειθαρχημένο σύμμαχο στο δυτικό σύνορο του μπλοκ. Το φιλί τους, αποτυπωμένο στο Τείχος του Βερολίνου, έχει νικήσει τον χρόνο και, πολλώ δε μάλλον, το σύστημα που εκπροσωπούσαν οι δύο άνδρες.
7. Αδελφοσύνη σε δύσκολους καιρούς
Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Γιάσερ Αραφάτ δεν συναντήθηκαν ως αρχηγοί κρατών, αλλά ως δύο πολιτικοί σε αναζήτηση συμμάχων στα τέλη της δεκαετίας του ’60, μακριά από τα διπλωματικά σαλόνια της εποχής. Ο πρώτος είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα λίγο καιρό μετά το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών. Ο δεύτερος ήταν ηγέτης ενός λαού δίχως κράτος. Αυτή η κοινή αίσθηση «εξάρτησης» από τις μεγάλες δυνάμεις ήταν το σημείο μηδέν της σχέσης τους. Ο Παπανδρέου άρχισε να διαβάζει την ελληνική περίπτωση με όρους παρόμοιους με τον παλαιστινιακό αγώνα. Μετά τη Μεταπολίτευση, οι επαφές των δύο αρχηγών πλήθυναν και η προσωπική τους σχέση μετατράπηκε σε γέφυρα ανάμεσα στους δύο λαούς. Το αποκορύφωμα ήρθε το 1981, όταν ο Αραφάτ έγινε δεκτός στην Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους, αλλά και το καλοκαίρι του ’82, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός φυγάδευσε τον Αραφάτ και χιλιάδες Παλαιστίνιους από τη Βηρυτό που πολιορκούσε ο ισραηλινός στρατός. Ο Παπανδρέου έβλεπε στον Αραφάτ έναν σύμμαχο και συναγωνιστή. Αντίστοιχα, ο Αραφάτ, μέχρι το τέλος, μιλούσε για τον Ανδρέα Παπανδρέου ως φίλο και αδελφό.
8. Μια σχέση που έλιωσε τον πάγο
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στα τελευταία χρόνια της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, ο Ρόναλντ Ρίγκαν και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ βρέθηκαν απέναντι όχι μόνο ως ιδεολογικοί αντίπαλοι, αλλά και ως δύο ηγέτες που αναγνώριζαν τα όρια της σύγκρουσης και το διακύβευμα του πυρηνικού κινδύνου. Οι συναντήσεις τους, από τη Γενεύη έως το Ρέικιαβικ, αποκάλυψαν μια απροσδόκητη προσωπική χημεία. Παρότι διαφωνούσαν σχεδόν σε όλα, από τα πυρηνικά οπλοστάσια μέχρι τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπήρχε μια σταθερή διάθεση για απευθείας επικοινωνία, χωρίς τις τυπικές αγκυλώσεις του παρελθόντος. Ο Ρίγκαν έβλεπε στον Γκορμπατσόφ έναν διαλλακτικό συνομιλητή πρόθυμο να διαπραγματευτεί, ενώ ο Γκορμπατσόφ αναγνώριζε στο πρόσωπο του Ρίγκαν έναν αντίπαλο που μπορούσε να κρατήσει τον λόγο του. Η συμφωνία του 1987 για την κατάργηση πυραύλων μέσου βεληνεκούς αποτέλεσε το πιο απτό αποτέλεσμα αυτής της σχέσης και της συνειδητοποίησης ότι η συνέχιση της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης δεν εξυπηρετούσε κανέναν.
9. «Ντολμαδάκια», επεισόδιο 1ο
Η φιλία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο έμεινε στην ιστορία για τα πεσκέσια που έστελνε ο Έλληνας πρωθυπουργός στον Αμερικανό πρόεδρο, τενεκέδες με κρητικό παρθένο ελαιόλαδο. Αυτό συνέβη μετά τη φιλοξενία του τελευταίου στο Ακρωτήρι Χανίων, στο σπίτι της οικογένειας Μητσοτάκη, τον Ιούλιο του 1991, όταν ο Μπους εντυπωσιάστηκε από τις μαγειρικές δεξιότητες της Μαρίκας Μητσοτάκη και τα διάσημα ντολμαδάκια της. Το 2017, ο Μπους αποχαιρέτισε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με δήλωση στην Καθημερινή, αναφερόμενος στη συνεργασία τους σε κρίσιμα διεθνή ζητήματα και στη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού κατά την κρίση του Κουβέιτ.
10. Μια ζεστή, μια κρύο
Περισσότερο με όρους ενός ιστορικού situationship μπορούμε να μιλήσουμε για το επόμενο bromance που εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο, μιας και οι απρόβλεπτες ιδιοσυγκρασίες των εμπλεκόμενων πλευρών δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για παρακινδυνευμένες προβλέψεις. Ο Έλον Μασκ και ο Ντόναλντ Τραμπ κινούνται εδώ και χρόνια ανάμεσα στη σύγκλιση και τη σύγκρουση. Από την αρχική αμοιβαία καχυποψία, οι δύο δισεκατομμυριούχοι πέρασαν σε μια περίοδο στενής πολιτικής σύμπλευσης, με τον Μασκ να επενδύει πολιτικά, επικοινωνιακά και οικονομικά στη δεύτερη θητεία Τραμπ και να αποκτά ρόλο-κλειδί στους μηχανισμούς εξουσίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, το πράγμα δεν άντεξε. Διαφωνίες για νομοσχέδια, δημόσιες απειλές, προσωπικές προσβολές και σενάρια για «κόμμα του Μασκ» μετέτρεψαν το bromance σε ανοιχτό πόλεμο. Κι όμως, η ρήξη δεν κράτησε για πάντα. Η χειραψία τους στην κηδεία του συντηρητικού Τσάρλι Κερκ και η εικόνα τους να συζητούν ξανά έκαναν τον γύρο των social media, σηματοδοτώντας μια εμφανή αποκλιμάκωση. Έκτοτε, οι επαφές τους συνεχίστηκαν «διακεκομμένα», με τον Τραμπ να δηλώνει δημόσια ότι η σχέση τους είναι καλή και ότι «πάντα συμπαθούσε τον Έλον», αποδίδοντας τις προηγούμενες συγκρούσεις σε μια «κακή φάση». Το ‘χουμε πάθει κι εμείς!
