Cocooning | Η ώρα της αλήθειας μας

Εικονογράφηση εξωφύλλου: λεπτομέρεια από πίνακα| Άρης Τερζόπουλος|See Yourself in the Miro(r)|ιδιωτική συλλογή

Και κάπως έτσι γυρίσαμε στο κουκούλι μας…

Όταν το 1991 η σύμβουλος marketing και μελλοντολόγος Faith Popcorn, αποτύπωσε στο βιβλίο της The Popcorn Report τις τάσεις που θα κυριαρχούσαν στον κόσμο τη δεκαετία του 90, άρα και τις ευκαιρίες προς εμπορική εκμετάλλευση, το cocooning ήταν η πρώτη τάση στη λίστα. Το είχε εντοπίσει κάποια χρόνια νωρίτερα σε κοινωνικές συμπεριφορές, όταν η τρέλα του γενικότερου ξεφαντώματος έδινε τη θέση της στην επιθυμία για γαλήνη και ηρεμία σε ένα περιβάλλον προστατευμένο. Ο κόσμος εκεί έξω παραήταν πια επικίνδυνος με τα δεδομένα της εποχής – πόλεμοι, τρομοκρατία, AIDS κλπ – αλλά και κακός, γεμάτος αγένεια και φασαρία. Το Gimme Shelter αποκτούσε νέα σημασία καθώς όλοι χρειάζονταν ένα άνετο, ασφαλές και ελεγχόμενο από τους ίδιους καταφύγιο, ένα κουκούλι, το cocoon.

Κάπως έτσι προέκυψε ο όρος cocooning – θωρακισμένο, περιπλανώμενο ή κοινωνικό, σύμφωνα με την ίδια την Faith Popcorn. Αλλά το νόημα πάντα παρέμενε το ίδιο. Ένα κέλυφος ανθεκτικό γύρω μας να μας προστατεύει, εμάς και τη ζωή μας. Ένα κουκούλι μέσα στο οποίο θα είχαμε οτιδήποτε χρειαζόμασταν για να νιώσουμε ασφαλείς.

Μέσα στην παράνοια αυτών που ζούμε τον τελευταίο καιρό, άσχετα αν το βλέπαμε να έρχεται ή όχι, και σε μια σχεδόν απεγνωσμένη προσπάθεια του να μαζέψει όσους από εμάς δεν καταλάβαιναν το αυτονόητο, ο Κυριάκος επανέφερε τον όρο: κάντε cocooning επιτέλους, κάντε αυτό που κάποτε ήταν τόσο της μόδας! Με άλλα λόγια μαζευτείτε στο κουκούλι σας, στο σπίτι σας εν προκειμένω, για να είστε ασφαλείς εσείς, οι γύρω σας, ολόκληρος ο κόσμος.

Σε αυτή τη λογική όμως, υπάρχει κάτι που κάνει την τεράστια διαφορά: τώρα πια το cocooning δεν είναι τάση, επιθυμία, μόδα. Είναι επιτακτική ανάγκη. Τώρα πια στην κυριολεξία κάνουμε cocooning για τη ζωή μας. Τώρα πια δεν είναι μόνο αν νιώθουμε ότι θέλουμε να μαζευτούμε. Τώρα πρέπει, είναι απαραίτητο να μαζευτούμε.

Το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό για τον καθένα από εμάς εξαρτάται από χίλια δυο πράγματα, αλλά υποθέτω ένα από τα πιο σημαντικά είναι το κουκούλι καθαυτό. Πως είναι χτισμένο, με ποιους το μοιραζόμαστε, τι έχουμε βάλει μέσα – ανθρώπους, κατοικίδια, συναισθήματα, φωνές, ακούσματα, ενέργειες, τα πάντα. Κατά κάποιον τρόπο, σε μια περίοδο που η κατάσταση έξω είναι θανάσιμα επικίνδυνη, καλούμαστε όλοι πιεστικά να δούμε κατάματα το άμεσο περιβάλλον μας, τις επιλογές μας, τον εαυτό μας στον καθρέφτη και τελικά την αλήθεια της ζωής μας. Τι μας κάνει, τι δεν μας κάνει, τι χρειαζόμαστε, τι μας ενοχλεί, τι θέλουμε, τι δεν θέλουμε, τι αντέχουμε και τι δεν αντέχουμε χωρίς αυτό.

Και τελικά που αναπνέουμε καλύτερα; στο κουκούλι ή στον θανάσιμο κίνδυνο; και καλύτερα, πόσο;

 Ίσως τελικά αποδειχτεί ότι όλο αυτό είναι η εξαγνιστική, μεταμορφωτική μας εμπειρία – η ώρα να υπερβούμε αυτό που μας βόλευε να νομίζουμε ότι είμαστε, και να αντιληφθούμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Και να το αποδεχτούμε ή να πράξουμε αναλόγως ή απλά να το χαρούμε. Όπως και να είναι, τελικά θα μάθουμε κάτι που δεν ξέραμε πριν για εμάς: κάτι περισσότερο για την αλήθεια μας. Και μόνο από αυτό, δεν θα είμαστε ποτέ πια οι ίδιοι.

Σε κάποιο περίεργο επίπεδο, όλη αυτή η ιστορία δείχνει σαν ένα άπειρα μικρό σωματίδιο, κάτι που μοιάζει με κορώνα, να ήρθε για να μας τσεκάρει. Και μας έκανε άνω κάτω, μας χορεύει στο ταψί. Είναι το σύμπαν που έχει χιούμορ; Είναι η φύση που έχει την τάση να φέρνει τα πράγματα στα ίσια τους; Μπορεί. Πάντως η κάμπια όταν φτιάξει το κουκούλι της, μετατρέπεται σε μια μάλλον σιχαμένη μάζα. Και μετουσιώνεται. Και μετά γίνεται πεταλούδα. Αλλά πριν γίνει πεταλούδα, έχει κάνει cocooning για τη ζωή της.