Είναι φασαία η Λίλι «Emily in Paris» Κόλινς;

Η Λίλι Κόλινς, η ηθοποιός που έγινε παγκόσμιο style icon μέσα από τη σειρά Emily in Paris, βρέθηκε ξαφνικά και μυστικά στην Αθήνα, πριν λίγους μήνες. Ο λόγος της επίσκεψής της ήταν  φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα, για διαφημιστική καμπάνια ρούχων. Τα γυρίσματα κράτησαν μόλις μία μέρα, με αυστηρά μέτρα ασφαλείας και ένα διεθνές συνεργείο να στήνει φώτα και κάμερες μέσα στη γειτονιά.

Η επιλογή της περιοχής μόνο τυχαία δεν ήταν. Τα Πετράλωνα, με την πλατεία Μερκούρη, τα χαμηλά σπίτια και την αίσθηση της παλιάς Αθήνας, έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο αγαπημένα σκηνικά για φωτογραφίσεις και δημιουργικά projects, γιατί συνδυάζουν urban ατμόσφαιρα με μια ανεπιτήδευτη μεσογειακή γοητεία.

Το crash test του φασαίικου

Τα πλάνα των γυρισμάτων δείχνουν τη Λίλι να τρώει ελιές και να προσπαθεί να βρει τραπέζι για ποτό σε στέκι της περιοχής. Κάτι που φυσικά ήταν αδύνατον και αν ρώταγε και δεν κρατούσε τόση μυστικότητα στην επίσκεψή της, θα της το λέγαμε. Κοπέλα μου, δεν βρίσκεις έτσι εύκολα τραπέζι στα Πετράλωνα, όχι η Λίλι Κόλινς να είσαι, ο Θεός ο ίδιος. Γιατί σ’ αυτή την περιοχή υπάρχει πάντα μια παρέα που έχει πιάσει θέση από τις 7 και θα κάτσει μέχρι τις 4 τα ξημερώματα, γιατί το δίπλα τραπέζι που βλέπεις άδειο το κρατάνε για φίλους και γιατί υπάρχει μια λίστα αναμονής που θυμίζει συναυλία. Φυσικά θα πιεις το ποτό σου όρθια στον δρόμο.

Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι από μόνο του μια μικρή μύηση στο φασαίικο αθηναικό μας σύμπαν. Στην απόλυτη εμπειρία του να κρατάς ένα ποτήρι στο χέρι, να μιλάς δυνατά, να ακουμπάς σε ένα παρκαρισμένο παπάκι ή σ’ έναν κάδο σκουπιδιών και να νιώθεις μέρος της φάσης.

Επειδή η φαντασία μου οργιάζει, θα ήθελα να κάνω μια προσομοίωση για το πόσο πραγματικά φασαία μπορεί να γίνει η Λίλι Κόλινς και να την πετάξω νοητά σε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του αθηναϊκού urban σαφάρι.

Στάση 1: Παγκράτι

Την παίρνω από το χέρι και την αφήνω στην Αρχελάου. Εκεί δεν υπάρχει το πάω για καφέ, υπάρχει το πάω να διαλέξω ταυτότητα καφέ: Single origin από Γουατεμάλα; Cold brew σε ποτήρι που μοιάζει με εργαστήριο χημείας; Flat white που έρχεται με αφρό σαν μικρό έργο τέχνης; Την βάζω να κοιτάζει τον κατάλογο για δώδεκα λεπτά, ενώ δίπλα της μια παρέα συζητάει αν το matcha είναι υπερτιμημένο. Αν επιβιώσει από αυτό, περνάει στο επόμενο level.

Στάση 2: Κουκάκι

Εδώ αρχίζει το πραγματικό challenge. Την βάζω να καθίσει σε τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο, τόσο άβολο που ο ποπός της είναι ο μισός στον αέρα, και τοποθετημένο ευθαρσώς στη μέση του μικροσκοπικού πεζοδρομίου. Δίπλα της περνάνε τουρίστες που προσπαθούν να βρουν την Ακρόπολη στο Google Maps και ένας ντελιβεράς κάνει σλάλομ ανάμεσα σε καρέκλες, προσπαθώντας να παραδώσει μπάο μπαν στην πολυκατοικία μπροστά, που είναι μόνο Airbnb. Θέλω να βιώσει την καθημερινότητα του να κάθεσαι εκεί που ο πεζός θα έπρεπε να περνάει. Αν καταφέρει να παραμείνει στη φάση της χωρίς να νιώσει την πίεση του ποιός είμαι εγώ και τί κάνω εδώ, περνάει στο επόμενο level.

Στάση 3: Γκάζι

Εδώ μπαίνουμε στο νέο είδος εστίασης που λέγεται: γαστροταβέρνα με industrial φωτισμό και playlist από obscure ηλεκτρονική μουσική. Την βάζω να παραγγείλει πατάτες με τρούφα, ντολμαδάκια deconstructed και φυσικό κρασί που μυρίζει λίγο περίεργα αλλά όλοι λένε ότι είναι πολύ ενδιαφέρον. Αν το πιει και δεν ξεροβήξει, τότε έχει ήδη ενσωματωθεί. Αν χορτάσει κιόλας, της δίνω και πιστοποιητικό φασαίου.

Η στιγμή της αλήθειας

Και φτάνω στο τελικό τεστ. Την βάζω να καθίσει σε ένα πεζούλι στου Ψυρρή, με ποτό στο χέρι, ενώ γύρω της η παρέα συζητάει για δίσκους βινύλια, θεατρικά που ανέβηκαν σε μια αποθήκη στο Μεταξουργείο και το αν η Αθήνα έχει αλλάξει πολύ μετά το 2015. Αν εκείνη τη στιγμή η Λίλι Κόλινς πει κάτι σαν: «Παιδιά, να πάμε για ένα τελευταίο κρασί στο επόμενο στενό;», τότε θα της δώσω και το πτυχίο του φασαίου. Δεν είναι πια μόνο η Emily in Paris. Είναι Emily in Φασαίικη Αθήνα.