Erika Bartolini | «Σήμερα έκλαψα κι εγώ δεν κλαίω ποτέ»
Τα συγκλονιστικά λόγια μιας Ιταλίδας νοσοκόμας που έγιναν viral και ραγίζουν ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα όλα αυτά που συμβαίνουν παγκοσμίως λόγω αυτού του φρικτού Κορωνιού που σαρώνει ζωές, προκαλεί τρόμο, καχυποψία για το αν νοσεί ο διπλανός μας, αγωνία και αβεβαιότητα όχι μόνο για το αύριο αλλά ακόμα και για την επόμενη στιγμή. Με θλίβει αφάνταστα το ότι η γειτονική μας χώρα, η όμορφη Ιταλία έχει πληγεί και καθημερινά χάνονται τόσοι άνθρωποι- όπως χάθηκε κι ένας Έλληνας χθες το βράδυ.
Διαβάζω την ανάρτηση μιας Ιταλίδας νοσοκόμας, της Erika Bartolini, η οποία θέλησε να μοιραστεί μας τις σκέψεις της για την τραγωδία που ζει τις τελευταίες μέρες. Η ανάρτησή της στο Facebook, μαθαίνω ότι έγινε viral κι έκανε το γύρω του κόσμου λόγω της συγκλονιστικής εξομολόγησής της.
Δεν είναι λίγοι οι γιατροί, οι νοσοκόμοι και τα υπόλοιπα μέλη των νοσοκομείων στην Ιταλία που μοιράζονται στιγμές από τον αγώνα τους μέσα από τα social media. ΄Ισως, με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν κι ελπίζουν να ευαισθητοποιήσουν τον πληθυσμό να μείνει στο σπίτι και να βοηθήσει έτσι στον αγώνα τους- να μην επεκταθεί κι άλλο ο φρικτός αυτός ιός.
Η ταλαιπωρημένη Erika δημοσίευσε μια φωτογραφία της με εμφανή τα σημάδια της μάσκας της και η viral εξομολόγησή της ξεκινά με τη φράση «Σήμερα έκλαψα και εγώ δεν κλαίω ποτέ».
Το κείμενο που ακολουθεί, επέλεξα να το αναρτήσω κυρίως για όσους αψηφούν τα μέτρα της κυβέρνησης. Μακάρι ο κορωνοιός να ήταν ένας εφιάλτης που είδαμε σε κάποιο φρικτό όνειρό μας, ένα αστείο, ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δυστυχώς, όμως, είναι μια πραγματικότητα και όλοι μας οφείλουμε να δώσουμε μεγάλη προσοχή και να ακολουθήσουμε τα μέτρα. Για μια φορά να δείξουμε όλοι μας ωριμότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό.
Με την ευχή αυτός ο ύπουλος ιός να αποτελέσει σύντομα παρελθόν…
«Σήμερα έκλαψα κι εγώ δεν κλαίω ποτέ. Όποιος με ξέρει, ξέρει τον χαρακτήρα μου, ξέρει ότι είμαι μια γυναίκα που σπάνια λυγίζει…
Σήμερα λύγισα και δεν το έκανα για την κατάσταση που ζούμε, δεν το έκανα για το αίσθημα πνιγμού που σου δίνει το να φοράς για μια ολόκληρη βάρδια τη φόρμα προστασίας που προστατεύουν από έναν εχθρό αόρατο, αλλά παρόντα.
Δεν λύγισα για τη δίψα, δεν λύγισα για τη μάσκα στο πρόσωπο που άφησε ένα σημάδι που φεύγει, αλλά πονάει.
Δεν λύγισα στη σκέψη ότι όλοι στον χώρο που βρίσκομαι -off-limits για τον οποιονδήποτε πέρα από εμάς της εντατικής θεραπείας- έχουν τον ιό και νοσούν…
Δεν λύγισα στη σκέψη ότι τα υλικά ατομικής προστασίας τελειώνουν.
Έκλαψα όταν απάντησα στο τηλέφωνο, όταν είπα “εμπρός” και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν οι συγγενείς όσων νοσηλεύονται λόγω κορωνοϊού, που δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν αναπνεύσουν. Στην άλλη άκρη της γραμμής υπήρχαν γιοι και κόρες που δεν επιτρέπεται να δουν τους γονείς τους. Μπορούν μόνο να τηλεφωνήσουν για να ρωτήσουν πώς πάνε. Μπορούν να προσευχηθούν -και το κάνουν.
Μου είπαν ευχαριστώ για όσα κάνουμε… Ως κόρη με γονείς κι εγώ, ένιωσα ένα σφίξιμο που δύσκολα θα ξεχάσω.
Εκεί έκλαψα, έκλεψα για αυτά τα παιδιά στο τηλέφωνο, γιατί αυτό που ζουν διάφορες οικογένειες μπορεί να συμβούν και σε εμένα, σε εμάς.
Μου λείπουν ο μπαμπάς και η μαμά μου, που δεν έχω δει εδώ και μέρες. Και αν έχω τον ιό και τους τον μεταφέρω; Τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα “σας αγαπάω” (με ένα τηλέφωνο δεν θέτεις σε κίνδυνο κανέναν)».
Oggi ho pianto… ed io non piango mai. Chi mi conosce sa` che carattere ho, sa` che sono una donna forte che raramente cede … Oggi ho ceduto e non l ho fatto per la situazione che stiamo vivendo, non l ho fatto per il senso di soffocamento che si può provare ad avere indosso per un intero turno dei dispositivi di protezione tali da contrastare un nemico invisibile ma presente. . Non ho ceduto per la sete, non ho ceduto per quel cacchio di Fpp3 al volto che ha lasciato un segno delebile ma doloroso. . Non ho ceduto al pensiero che l intero ambiente, off limits per chiunque tranne che per noi della terapia intensiva, sia infetto e malsano.. Non ho ceduto ma ho tremato al pensiero che i dispositivi di sicurezza individuale terminino.. Ho pianto quando ho risposto al telefono. .quando ho detto pronto e dall altra parte c`erano i familiari di chi è ricoverato affetto dal coronavirus.. di chi non può parlare, non può respirare .. dall altro capo del telefono c`erano figli a cui non è permesso vedere il proprio genitore.Possono solo telefonare per sapere come va, come sta` e se ci sono novità; possono pregare e lo fanno. Beh mi hanno detto grazie per ciò che stiamo facendo… ed io figlia a mia volta ho sentito un groppone che difficilmente scordero` ; li ho pianto, ho pianto con questi figli al telefono perché ciò che stanno vivendo diverse famiglie può capitare anche a me.. a noi. Mi mancano babbo e mamma che non vedo da giorni . . se fossi infetta e li contagiassi? Gli ho chiamati dicendogli “vi voglio bene “..(con una chiamata non metti a rischio nessuno.) Ci sono persone sane che non stanno meno male di chi è ricoverato, perché il pensiero di avere un tuo caro in serie condizioni e non poterlo neppure vedere ti fa sentire impotente davanti ad un gigante! Noi infermieri, medici, tecnici , personale ausiliario ecc.. siamo tutti uniti per far sì che sto bastardo sia debellato e che i vostri cari siamo assistiti al meglio. Voi tutti dal canto vostro abbiate pazienza se un infermiere vi piange al telefono, non vi risponde ai messaggi o non si fa sentire.. perché anche noi a volte siamo più umani di ciò che pensate!
