Για τα ψυχοσωματικά της Ευαγγελίας Γατσωτή και της ομάδας Nunc φταίει (και) το θέατρο
Μια χειμαρρώδης συζήτηση με τη συγγραφέα του έργου «Τα ψυχοσωματικά μου μέσα» και την ομάδα που το παρουσιάζει στη Σκηνή Μπέκετ.
Περιεχόμενα
Όταν συναντώ την Ευαγγελία, τον Γιώργο, την Αθανασία, τον Κωνσταντίνο και την Ιωάννα στο «Σαλιγκάρι», ένα κρυμμένο ρετιρέ-λογοτεχνικό στέκι στο κέντρο με θέα τον Λυκαβηττό, που απομονώνει τη βουή της Αθήνας σε ένα ηρεμιστικό background noice, είμαστε όλοι κατάκοποι. Τα μέλη της ομάδας Nunc και η συγγραφέας του έργου Ευαγγελία Γατσωτή απέχουν πλέον μόνο ώρες από την πρεμιέρα της νέας τους παράστασης «Τα ψυχοσωματικά μου μέσα» (Σκηνή Μπέκετ, έως 7/6), την οποία όπως μου λένε δουλεύουν ήδη από το φθινόπωρο, καθώς πρέπει να συνδυάσουν τις πρόβες με την εργασιακή καθημερινότητά τους. Παρά το άγχος και την κούραση, όμως, μόλις απλωνόμαστε στους καναπέδες του «Σαλιγκαριού» ξεκινά μια παθιασμένη συζήτηση μιάμισης ώρας για το θέατρο, τις συλλογικότητες, τον απόηχο του #metoo και φυσικά, τα ψυχοσωματικά μας.
Η ώρα της ομάδας Nunc
Η νεοσύστατη ομάδα Nunc είναι και δεν είναι μια ακόμα ομάδα νέων ηθοποιών που φτιάχνουν το δικό τους group προκειμένου να ανεβάσουν τα έργα που θέλουν. «Αυτό μας παρότρυναν να κάνουμε στη δραματική» μου εξομολογείται ο Κωνσταντίνος, όμως το ότι ακολούθησαν τελικά αυτό τον δρόμο προέκυψε από την εσωτερική ανάγκη να δημιουργούν χωρίς ένα αυστηρό ιεραρχικό πλαίσιο, αλλά παράλληλα ισομοιράζοντας τις ευθύνες. Τα αρχικά μέλη ήταν ο Κωνσταντίνος Χατζηθεοδώρου, η Αθανασία Κυμπούρη και η Μυρσίνη Πετρίδη και τα δύο κορίτσια αναλαμβάνουν και τη σκηνοθεσία του έργου· «για να υπάρχει ένα εξωτερικό μάτι» διευκρινίζει η Αθανασία, ώστε να μην χωρέσουν παρερμηνείες ως προς την ύπαρξη ελέγχου ή εξουσίας.
Οι τρεις τους πρωτοσυναντήθηκαν στη θεατρική ομάδα του Παντείου, πριν ακόμα μπουν σε δραματικές σχολές (εκεί πέτυχαν και την Ιωάννα Παπαδάκη). «Θέλουμε να μοιράζουμε οριζόντια τη δημιουργική διαδικασία γιατί έτσι μαθαίνουμε παράλληλα» εξηγεί ο Κωνσταντίνος και προσθέτει πως το θέατρο «μαθαίνεται στην πράξη». Η ομάδα έχει παρουσιάσει ήδη δύο δικά της έργα, το ένα στο πλαίσιο του 24hours rush στο Ρεκτιφιέ (γράφτηκε και στήθηκε σε ένα εικοσιτετράωρο) και έπειτα στο φεστιβάλ «τα 12 Κουπέ» όπου παρουσίασαν στο θέατρο Ρουφ την «Μέθοδο V» και σε όλη αυτή την πορεία η ομάδα συμπληρώθηκε από τα υπόλοιπα μέλη της, όπως τον Γιώργο Γκίντζο αλλά και τους συνεργάτες της, όπως η Ευαγγελία Γατσωτή και η έκτη ηθοποιός της παράστασης Έλενα Χρηστίδη.
«Είναι όλα άτομα με τα οποία βαϊμπάρουμε» λέει «μπακαλίστικα» (δικά της λόγια) η Αθανασία και δεδομένου ότι το επόμενο πεντάλεπτο της συνέντευξης ξεφεύγει με ατάκες να πετιούνται δεξιά κι αριστερά και ασταμάτητο γέλιο εξαιτίας της «feedμπακέρας» Ευαγγελίας (aka αυτής που δίνει feedback) είναι η μοναδική απόδειξη που χρειάζομαι για τα λόγια τους.
Μια αιτία για τα ψυχοσωματικά μου, παρακαλώ
Όταν καταφέρνουμε να επανέλθουμε στις κανονικές μας ρυθμίσεις για τη συνέντευξη, τον λόγο έχει πάει ο Γιώργος, ο οποίος εξηγεί πως βρέθηκε το έργο στα χέρια τους αλλά και τη διάθεση της Ευαγγελίας να τους αφήσει χώρο ώστε να κάνουν τις παρεμβάσεις που ένιωθαν αναγκαίες στο κείμενο. Ομόφωνα συμφωνούν όλοι ότι είναι «πολύ σπάνιο» για έναν συγγραφέα να δουλέψει τόσο αδιαμαρτύρητα το κείμενό του με μια ομάδα, πόσο μάλλον να εισάγει νέα στοιχεία. «Βλέπω όλα τα έργα ως ανοιχτές αφηγήσεις» εξηγεί η Ευαγγελία «και μακάρι να είχα τη δυνατότητα σε κάθε ανέβασμα, στην τελευταία ομάδα στη Μυτιλήνη ή στο Σουφλί, να είμαι μέλος της διαδικασίας και να προσαρμόζω το κείμενο. Νιώθεις σαν μοδίστρα λέξεων». Φυσικά, υπάρχει και η ανάγκη του «να βλέπεις τα έργα σου να ανεβαίνουν καλά» τονίζει, γι’ αυτό και δεν διαπραγματεύεται πλέον να δει το έργο της απευθείας στη γενική πρόβα. «Μου έχουν συμβεί πολλά ευτράπελα, να δω το κείμενο ακρωτηριασμένο, να υπάρχουν ξαφνικά παιδιά στο έργο -ενώ δεν είχα τέτοιο χαρακτήρα-, να υπάρχει σε όλη τη διάρκεια στη σκηνή ένας χαρακτήρας που η υπόθεση του έργου περιστρεφόταν γύρω από την απουσία του… Όπως έχει πει πολύ σωστά η Αλεξάνδρα Κ*, το βασικό συναίσθημα του θεατρικού συγγραφέα είναι το cringe».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πρόκειται για το δεύτερο έργο της, μετά το επιτυχημένο «Νυχιάνγκ» που έγραψε μόλις στα 20 της και ανέβηκε στο θέατρο Πορεία. Διαδραματίζεται σε ένα σεμινάριο γραφής, οπότε ενδείκνυται για low budget ανεβάσματα «αν και εδώ έβαλα 7 άτομα σε σχέση με το “Νυχιάνγκ” που είχε μόνο δύο, ένιωσα ότι ανεβαίνω» λέει γελώντας. Γράφτηκε το 2023 στο πλαίσιο μιας ομάδας stage writing για το φεστιβάλ Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λιαρόπουλου. «Είναι ένα έργο μετεφηβικό που αποτυπώνει το βίωμα των νέων ανθρώπων στις παραστατικές τέχνες που τελειώνουν τη σχολή» και, όπως συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος «βγαίνουν από τις ιδρυματικές φούσκες».
«Επίσης το έργο ταιριάζει στη φάση που είμαστε» λέει ο Γιώργος. «Εγώ και η Μυρσίνη έχουμε αποφοιτήσει εδώ και δύο χρόνια, έχουμε κάνει κάποιες δουλειές και μόλις διαβάσεις το κείμενο σκέφτεσαι πως η πρώτη σου δουλειά ήταν ακριβώς όπως τα βλέπεις στα “Ψυχοσωματικά”». «Αυτό που μας συγκίνησε» συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος «είναι το ότι μαγικά τα ψυχοσωματικά του κάθε χαρακτήρα ακούμπησαν στα δικά μας. Θυμάμαι ότι διάβαζα δυνατά το έργο στον αδερφό μου και μου είχε φανεί τόσο αστείο να αντιστοιχίζω τα παιδιά της ομάδας με τους ρόλους και τα ψυχοσωματικά τους. Παράλληλα έχει πιάσει μια στιγμή της εποχής και σου κλείνει το μάτι μέσα απ’ τον μικρόκοσμο του σεμιναρίου, μέσα από τον τρόπο της Ευαγγελίας που δεν είναι βαρύγδουπος αλλά υπαινικτικός και αμφισβητεί ταυτόχρονα και τον ίδιο τον εαυτό της».
Κι αν ηθοποιοί βιώνουν αυτή τη ματαίωση στις πρώτες τους δουλειές, φανταστείτε οι θεατρικοί συγγραφείς… «Υπάρχει σαφής έλλειψη θεσμικού πλαισίου για την εκπαίδευση» τονίζει η Ευαγγελία «που μας βάζει σ’ αυτόν τον κύκλο αρπαχτής απ’ τη διδασκαλία. Ακόμα κι εγώ καλούμαι αυτή τη στιγμή για να επιβιώσω να διδάξω. Την εμπειρία μου την απέκτησα στο κεφάλι των ηθοποιών· σκεφτόμουν, για παράδειγμα, την αμηχανία τους και τους έχω ξεσκίσει στις δράσεις, δεν κάθονται δυο λεπτά να πουν μια κουβέντα!».
Από θέση εξουσίας
Υπάρχει όμως και μια άλλη, πιο προσωπική πλευρά της στο έργο που ούτε τα παιδιά την γνωρίζουν «και θα τους την μοιραστώ τώρα» λέει, κάνοντας με να νιώθω τυχερή που θα τη μοιραστούμε όλοι μαζί. «Όταν έγραφα το έργο ήμουν ερωτευμένη με έναν σκηνοθέτη και πήγαινα στο σεμινάριό του» -«ΟΥΑΟΥ» και ξανά «ΟΥΑΟΥ» ακούγεται απ’ τη θέση του Γιώργου- «Ήταν πολύ προσωπικό για μένα γιατί βίωνα αυτή την ευαλωτότητα του να είσαι εκτεθειμένος. Είχα ξεκινήσει ήδη τη γραφή, η οποία σου προσφέρει μια ασφάλεια σαν διαδικασία, κι έτσι με τη δικαιολογία ότι θέλω να τσαλαβουτήξω λίγο στην υποκριτική πήγα στο σεμινάριο αυτό και ένιωθα ξανά μια άλλου τύπου ευαλωτότητα. Επειδή ήταν σε υπερδιέγερση όλες μου οι αισθήσεις λόγω αυτού του γεγονότος, παρατηρούσα πάρα πολλές αλληλεπιδράσεις και σχέσεις εξουσίας, που δεν θα έβλεπα σε άλλες συνθήκες. Έβλεπα έναν άνθρωπο που έπρεπε να δημιουργήσει μια αυλή για να επιβιώσει και να αντέξει και την εξιδανίκευση και την αμφισβήτηση και όλα αυτά να τα διαχειρίζεται με μια αποστασιοποίηση».
Κι αν για εκείνη το σύμβολο της εξουσίας ήταν ξεκάθαρα άντρας, για την υπόλοιπη ομάδα, από την εμπειρία τους, ήταν γυναίκα. «Τα παιδιά είχαν το αίτημα να καταγγείλουν ανθρώπους που καταχράστηκαν τα σώματά τους, αυτό το “κρεμάσου απ’ το ταβάνι” ή “πάθε κρίση πανικού” στην πρόβα προκειμένου να βγάλεις το επιθυμητό αποτέλεσμα, η εργαλειοποίηση του συναισθήματος». Άρα αυτές οι συμπεριφορές κρατάνε καλά ακόμα και μετά το #metoo, ρωτάω, και η κατάφαση είναι αποστομωτικά κοφτή. «Και με πιο υποδόριο και χειριστικό τρόπο μάλιστα» επισημαίνει η Ευαγγελία και όλοι συμφωνούν.
«Είναι και κανονικοποιημένο ακόμα» συμπληρώνει η Ιωάννα. «Μερικές φορές αναρωτιέσαι και η ίδια αν έχει ξεπεραστεί το όριο ή αν είσαι υπερβολική». Ο Κωνσταντίνος βάζει στο πλαίσιο και τη συνθήκη των ατελείωτων προβών, που απαιτούν να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο. «Πρέπει να εμπιστευτείς και δεν γίνεται να αυτολογοκρίνεσαι, οπότε αν αρχίσεις να το αμφισβητείς δυσκολεύεσαι ακόμα περισσότερο. Επειδή πρέπει να μπεις σε κάποιες περιοχές για να μπορέσεις να εκφραστείς, κάποιες τεχνικές που έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται στο διεθνές θεατρικό στερέωμα, νιώθεις κι εσύ σαν παιδάκι απέναντι στον δάσκαλο». «Και αυτό το βρίσκεις σε οποιαδήποτε συνθήκη» συνεχίζει τη συζήτηση η Αθανασία: «Μπορεί να είναι ένας καθηγητής στη σχολή ή ένας σκηνοθέτης, αλλά μπορεί να είναι και κάποιος που δουλεύει στο εργαστήρι του Δήμου». Ο Γιώργος δίνει και μια άλλη οπτική: «Είναι αυτό που λέγανε παλιότερα ο “βασανισμένος καλλιτέχνης” που αν δεν το κουβαλάς κάθε μέρα στις πρόβες είσαι λίγο “μέτριος ηθοποιός”».
«Έχουμε μείνει πολύ στα 90s και μας κοντράρει κι εμάς το παλιό στερέωμα ηθοποιών που συντηρεί όχι μόνο τις σχολές αλλά και τον επαγγελματικό στίβο» τονίζει ο Κωνσταντίνος. Και αφού το θέατρο είναι ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας, «του φορτώνονται και πράγματα. Με το #metoo ας πούμε το φορτώθηκε ένα βάρος, αφενός γιατί στο θέατρο οι άνθρωποι έχουν βήμα να εκφράσουν την κοινωνίας και αφετέροι οι ηθοποιοί είμαστε συναισθηματικά πλάσματα. Αυτό είδαμε και στο έργο: στη σκηνική συνθήκη του σεμιναρίου αντιμετωπίζονται επιφανειακά πράγματα, όπως συμβαίνει και με τους ψυχολόγους του TikTok για παράδειγμα, που σου λένε φάε chia seeds για να ανέβει η ντοπαμίνη σου, τρέξε και δυο χιλιόμετρα στο διάδρομο ανάμεσα στις δυο δουλειές σου, αλλιώς δεν αγαπάς αρκετά τον εαυτό σου. Αντίστοιχα στο θέατρο αυτά αντιμετωπίζονται χρησιμοθηρικά και θεατροθηρικά».
Ο Γιώργος το βλέπει να συμβαίνει συνεχώς: κάποιος κάνει επιτυχία και ξαφνικά διδάσκει τη δική του «μέθοδο» επειδή «έκανε μια παράσταση και πήγε καλά, θα πληρώσουν 100-200 άνθρωποι για να βασανιστούν, δεν θα τα καταφέρουν και θα θεωρήσουν ότι δεν μπορούν να το κάνουν. Να απευθείας 3-4 ψυχοσωματικά».
Η μάστιγα της αυτοβελτίωσης δεν θα ξέφευγε από την πένα της Ευαγγελίας. «Καλλιεργεί ουσιαστικά μια αυτοενοχοποίηση» λέει, δίνοντας μια ιδανική πάσα στον Κωνσταντίνο για να μιλήσει για την ποπ ψυχολογία. «Μας έλεγε, ας πούμε, μια καθηγήτρια, πολύ χειριστικά, “γιατί δεν αγαπάς αρκετά τον εαυτό σου ώστε να κάνεις αυτό που βλέπω εγώ ότι μπορείς να κάνεις”, το οποίο σε οδηγεί στη διαδικασία του πώς θα βελτιώσεις τον εαυτό σου στο πλαίσιο των δέκα ωρών που είσαι στη σχολή ή την πρόβα, ενώ πονάει το στομάχι και τα κόκκαλά σου, άρα δεν έχεις καν τη σωματική υγεία για να το πετύχεις. Είναι ένας φαύλος κύκλος που ουσιαστικά συντηρεί την εξουσία».
Ηθοποιός (δεν) σημαίνει φως
Η κουβέντα αυτονόητα φτάνει στην περίοδο των καταλήψεων πριν από τρία χρόνια, ενάντια στο ΠΔ 85/ 2022 που μεταξύ άλλων υποβάθμιζε τα πτυχία των καλλιτεχνικών σχολών.. Όπως αφηγείται ο Γιώργος, καθηγητές τους πρότειναν στο πλαίσιο των καταλήψεων να συνεχίσουν να δουλεύουν με πρόβες και σεμινάρια, που ενώ δεν τον βρίσκει αντίθετο σαν σκέψη, «δεν γινόταν κατανοητό ότι αυτό που κάναμε ήταν τέχνη. Η τέχνη είναι μια πολιτική θέση και εκείνη την περίοδο υπήρχε μια επείγουσα πολιτική διεκδίκηση, δεν αράζαμε στα αμφιθέατρα για να γλιτώσουμε το μάθημα. Τέχνη δεν είναι μόνο να κάνω ζέσταμα και να διαβάσω Τσέχοφ, αλλά να πάω στην κατάληψη και να διεκδικήσω το πτυχίο μου».
«Απαιτούν από εμάς ως γενιά να είμαστε απολιτίκ, ενώ ταυτόχρονα μας κατηγορούν γι’ αυτό» λέει με θέρμη η Ευαγγελία. «Δεν είναι σωστό θα θεωρούμαστε γραφικοί επειδή έχουμε πολιτική θέση. Μου έχει εκμυστηρευτεί ηθοποιός πολύ πιο καταξιωμένη, πως της έχουν ζητήσει σε εκδήλωση να μην αναφέρει την Παλαιστίνη και “τους κάνει πάλι ρεζίλι”».
«Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα σηκώσουν μια σημαία στο τέλος του έργου και θα πουν ότι κάτι έκαναν» συμπληρώνει ο Γιώργος. Η επιλογή της λέξης «γραφικοί» δεν ήταν τυχαία, όπως λέει η Ιωάννα, η οποία έχει βρεθεί στο τέλος των καταλήψεων να ακούει να μιλούν με αυτό τον χαρακτηρισμό για όσους συνεχίζουν να διαμαρτύρονται. «Υπήρχε επίσης απουσία απ’ τον επαγγελματικό χώρο στο να μας στηρίξουν, το οποίο δεν το κρίνω γιατί ήταν δέσμιοι των παραγωγών. Γίνονταν κρυφές πρόβες από απεργούς, ώστε να ανέβουν απευθείας οι παραστάσεις μόλις ξανάνοιγαν τα θέατρα».
Ο χώρος της πολιτικής στη σκηνή εξαρτάται άμεσα από το πώς έχουν διαμορφωθεί πλέον οι σεζόν και η σκηνή, εξηγεί ο Κωνσταντίνος. «Οι χρόνοι μιας παραγωγής έχουν μειωθεί πάρα πολύ, υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός και τα θέατρα είναι ένα σημαντικό οικονομικό κεφάλαιο της Αθήνας». Κι αν το ΣτΕ αποφάσισε για τα πτυχία, ο Γιώργος θυμίζει πως οι συλλογικές συμβάσεις ακόμα μέχρι σήμερα δεν έχουν υπογραφεί.
Η συνθήκη του ηθοποιού είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, καθώς εκτός των άλλων υπάρχει και η πεποίθηση ότι δεν παίζει μόνο αν πεθαίνει. «Που εν τέλει είναι τελείως καπιταλιστικό» ενίσταται η Ευαγγελία «αφού πρέπει να υφίσταται μόνο εάν παράγει. Επίσης για ποιο σώμα μιλάμε; Για την παιδοφιλική αισθητική των παιδικών παραστάσεων; Ένας λόγος που έγραψα αυτό το έργο είναι για να είναι συμπεριληπτικό ως προς όλα τα σώματα. Ούσα κι εγώ μια χοντρή γυναίκα, νιώθω πως το σώμα στο θέατρο, ειδικά το γυναικείο, είναι υπόδουλο σε μια αισθητική του ’70».
«Ο ηθοποιός έχει ακόμα συνάφεια με τον κλόουν» λέει δηκτικά ο Κωνσταντίνος. «Θέλουμε να πηγαίνουμε στο τσίρκο και να τους βλέπουμε να χτυπάνε».
Πόσα sold out αντέχουμε;
Τώρα που η θεατρική σεζόν πλησιάζει στο φινάλε της, είναι ένα καλό να σημείο να δούμε πόσο πετυχημένη ήταν. Η Ευαγγελία παρατηρεί πως αρχίζει να ξεθυμαίνει μετά τις καραντίνες τόσο η όρεξη του κοινού όσο και η δημιουργικότητα των καλλιτεχνών. «Γίνανε αρκετά πειράματα αρπαχτών με απρόσμενους συνδυασμούς ανθρώπων που δεν δούλεψαν σε όλες τις παραστάσεις. Είδαμε παραστάσεις που ήταν εμφανώς οικονομικές επιλογές των παραγωγών». Η Αθανασία φέρνει στην κουβέντα το θέμα των sold out. «Οχυρώνεται το να φανεί η παράσταση, όχι το τι θα δείξεις στη σκηνή» τονίζει και η Ευαγγελία συμπληρώνει πόσο πιεστικό είναι αυτό για τους ίδιους τους ηθοποιούς μιας και το κοινό φτάνει στο θέατρο με πολύ ανεβασμένες προσδοκίες.
Ο Κωνσταντίνος βρίσκει το θέατρο πολύ στρεσαρισμένο. «Όλο το θέατρο έχει συγκεντρωθεί σε πέντε παραγωγούς, ο κλάδος μας αρνείται και φοβάται να αντισταθεί, ενώ έχει τη δύναμη να το κάνει». Παρατηρεί κι ο ίδιος ότι βλέπει μισοδουλεμένες δουλειές και στημένα sold out. «Το κοινό που μπήκε διψασμένο για σύνδεση στο θέατρο μετά την καραντίνα, δεν θα συναντήσει πλέον αυτό που ψάχνει». Και ενώ όλοι παραδέχονται πως προτιμούν να βλέπουν ατελείς αλλά καλοδουλεμένες δουλειές, με ψυχή και προερχόμενες από την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει, δυστυχώς όλοι παραδέχονται πως αυτές είναι δυσεύρετες και σίγουρα δεν τις βρίσκεις στους πηχιαίους τίτλους ή στα reels με ψαρωτικό hook.
Ο Γιώργος παρατηρεί μια συνεχή χρήση της φόρμας. «Είναι ο επιτυχημένος σκηνοθέτης που έχει βρει τι λειτουργεί για το κοινό, θα μπεις μέσα θα σου πει πού να στηθείς, με ακριβώς ποιο τρόπο να πεις τα λόγια σου και μετά τέλος. Δεν αφήνει τον ηθοποιό να κάνει τη δουλειά του· θα πει “ξέρω εγώ, θα βάλω δυνατά το μπάσο και δυο strobe lights, θα μπεις εσύ μέσα να κοπανηθείς και έχουμε κάνει τέχνη και sold out”. Και θα βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα που όμως δεν θα λέει τίποτα».
«Είναι μια κατάχρηση ήχου, εικόνας και παράλληλης βιντεοσκόπησης» λέει η Ευαγγελία και τα συνδυάζει με το χαμηλό attention spam μας και την ανάγκη του να κοινού να πει ότι βγήκε έξω.
«Νιώθω ότι υπάρχει μια διάθεση να εντυπωσιάσεις τον θεατή, είτε με τα κοστούμια και τα σκηνικά, είτε με την τεχνική, δηλαδή με το πόσο σωματικά ακραία πράγματα κάνουν οι ηθοποιοί. Αλλά αυτό δεν σε κάνει να βγεις διαφορετικός άνθρωπος από το θέατρο, δεν αφήνει χώρο για συναίσθημα πέρα από τον στιγμιαίο εκστασιασμό» μπαίνει στην κουβέντα η Ιωάννα. «Σημασία δεν έχεις να βλέπεις τον ηθοποιό, αλλά να παρακολουθείς την ιστορία. Τώρα έχουμε φτάσει στο αντίθετο σημείο».
Η Αθανασία μας θυμίζει και τις απαιτήσεις των ακροάσεων, που πλέον ζητούν ηθοποιούς πολυεργαλεία με πολύ εξειδικευμένες αθλητικές, σχεδόν πρωταθλητικές ικανότητες, γνώσεις οργάνων («επίσης ταξικό ζήτημα», λέει η Ευαγγελία, «λες και όλοι μπορούσαμε να πληρώνουμε για να μάθουμε μουσική μεγαλώνοντας»). «Αυτό το φαινόμενο του να τα ξέρουμε ήδη και όλα και να συμφέρουμε, εξυπηρετεί το να μη χρειαστεί να δουλέψουμε πολύ στην πρόβα, ώστε να εξοικονομηθεί χρόνος και άρα χρήματα» λέει ο Κωνσταντίνος. «Δεν υπάρχει περιθώριο ο ηθοποιός να βγει έξω απ’ τα νερά του, να μεταμορφωθεί. Το θέατρο δεν είναι πλέον ειλικρινές» λέει ο Γιώργος.
Σε ένα ειρωνικό γύρισμα της μοίρας ή ίσως επειδή η gen-z έχει ακόμα όραμα για το θέατρο, οι εννιά παραστάσεις της ομάδας ολοκληρώνονται απόψε έχοντας πετύχει πολλαπλά sold out, με μίνιμουμ μάρκετινγκ. Ελπίζω χωρίς να έχουν δημιουργήσει νέα ψυχοσωματικά. Αλλά αν μη τι άλλο, τώρα ξέρουν τι να τα κάνουν.
Κείμενο: Ευαγγελία Γατσωτή (βασισμένο σε μια πρωτότυπη ιδέα του Παναγιώτη Λιαρόπουλου) Σκηνοθεσία: Μυρσίνη Πετρίδη, Αθανασία Κυμπούρη και nunc theater group Συνεργάτης Σκηνοθεσίας: Αναστασία Καρβουνιάρη Σκηνικά & Κοστούμια: Ζωή Κελέση Πρωτότυπη Μουσική: Έλενα Αθανασίου, Χριστίνα Αθηνέλη Σχεδιασμός Φωτισμών-Ήχου: Γιώργος Γρηγοριάδης
Παίζουν (αλφαβητικά)
Γιώργος Γκίντζος, Αθανασία Κυμπούρη, Ιωάννα Παπαδάκη, Μυρσίνη Πετρίδη, Κωνσταντίνος Χατζηθεοδώρου, Έλενα Χρηστίδη
