Arena di Verona: Mια νύχτα στην όπερα μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή
Η Αρένα της Βερόνας σε βάζει μέσα σε μια τελετουργία που έχει κάτι από παλιό σινεμά, κάτι από ρωμαϊκή μνήμη και κάτι από καλοκαιρινό όνειρο.
Αν λατρεύεις την όπερα, πρέπει να πας στον λατρευτικό θερινό ναό της. Φοβόμουν λίγο ότι μπορεί να είχε τη δυσκολία του Ηρωδείου ή της Επιδαύρου και να καθόσουν σε ένα μαρτυρικό μάρμαρο για 4 ώρες. Αλλά τελικά στη Βερόνα έχουν αναπαυτικές καρέκλες, ευτυχώς, γιατί με τη ζέστη που επικρατεί και εκεί, και με την υγρασία, θα ήταν οδυνηρό.
Σε ένα έργο της, η Λένα Κιτσοπούλου, που παρουσιάστηκε πριν 3 χρόνια στο Εθνικό Θέατρο και λεγόταν «Μια νύχτα στην Επίδαυρο», διακωμωδούσε αυτές τις ατέλειωτες ώρες στο ιερό μάρμαρο. Έδειχνε έναν θεατή κάποια στιγμή να αυτοκτονεί, αφού φώναζε: «30 λεπτά λιγότερο έπρεπε να ήταν η παράσταση, θα ήμουν ακόμα εν ζωή».
Πριν μου την πέσετε, θα σας αναφέρω ότι αγαπώ την αύρα των δύο σπουδαίων μας θεάτρων, αλλά, αν η παράσταση ξεπεράσει τα 120 λεπτά, η ιεροτελεστία φεύγει και γίνεται μαρτύριο. Συνήθως η Επίδαυρος έχει ένα μαγικό αεράκι που σε ταξιδεύει, αλλά στο Ηρώδειο, αν έχει και μια θερμοκρασία όπως σήμερα, είναι μαρτύριο. Δεν είναι απλώς μαρτύριο· προσπαθείς να αποδράσεις.
Το Ηρώδειο, αν και έχει κορυφαία ακουστική, εγώ δεν έχω απολαύσει ποτέ σωστά παράσταση λυρικού θεάτρου, γιατί πραγματικά διαλύομαι στις θέσεις. Στο μεταξύ, κάθε φορά που πηγαίνω, μάλλον το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου μού δημιουργεί και μια νέα εμπειρία: να έχω κάποιον επίσης ανήσυχο μπροστά μου και κάποιον πίσω μου.
Διαβάστε επίσης
Όσοι είναι πάνω από 1,80 και με γεμάτα κορμιά πιστεύω θα με νιώσουν. Υπάρχει και αυτή η κατηγορία· δεν είμαστε όλοι σαν τον Τομ Κρουζ. Υπάρχουμε και εμείς που είμαστε σαν τον Ράσελ Κρόου, όχι του «Μονομάχου», αλλά της τελευταίας του ταινίας με το Βατικανό.
Αν βρεθείς λοιπόν καλοκαίρι στον Βορρά της Ιταλίας, να πας στη Βερόνα, η οποία θυμίζει αρκετά την Κέρκυρα στα σοκάκια της και είναι πιο φωτεινή, πιο καθαρή και χωρίς τη φασαρία της Βενετίας. Πας και στο σπίτι της Ιουλιέτας —έχει μια χαρά όλο αυτό— και το βράδυ πας και νιώθεις τη μεγαλοπρέπεια μιας θερινής παράστασης όπερας. Όταν λέμε μεγαλοπρέπεια, μιλάμε για μεγαλοπρέπεια, γιατί μιλάμε για μια σκηνή περίπου 100 μέτρων με βάθος και με εναλλαγές σκηνικών. Ενώ πρέπει να συμμετέχουν πάνω από 200 ηθοποιοί επί σκηνής, υπάρχει ακόμα και άμαξα με άλογο!
Είναι τρομερή εμπειρία λυρικού θεάτρου και, ειλικρινά, θα σας πω ότι τα μάτια μου δεν έχουν δει ξανά κάτι τέτοιο. Δεν έχω πάει Αμερική να δω θεατρική παράσταση, αλλά νομίζω ότι στην Ευρώπη τέτοιο υπερθέαμα δεν έχω ξαναδεί.
Στην ερώτηση αν ξέρω ιταλικά, θα σας απαντήσω πως όχι, αλλά υπάρχουν αγγλικοί υπότιτλοι. Αν και είναι τόσο μαγικό όλο αυτό, που απλώς ταξιδεύεις με τις εικόνες που σε εντυπωσιάζουν και τις μαγικές φωνές!
Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό: δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, να ξέρεις άριες απ’ έξω ή να έχεις μεγαλώσει με παρτιτούρες στο σαλόνι. Αρκεί να αφεθείς. Η Αρένα της Βερόνας σε βάζει μέσα σε μια τελετουργία που έχει κάτι από παλιό σινεμά, κάτι από ρωμαϊκή μνήμη και κάτι από καλοκαιρινό όνειρο. Βλέπεις γύρω σου ανθρώπους κάθε ηλικίας, άλλους ντυμένους επίσημα, άλλους πιο χαλαρά, όλους όμως με την ίδια προσμονή όταν χαμηλώνουν τα φώτα και αρχίζει η μουσική. Εκείνη τη στιγμή ξεχνάς την κούραση, τη ζέστη, τα χιλιόμετρα που περπάτησες μέσα στη μέρα και απλώς κοιτάς.
Η συμβουλή μου είναι να πας λίγο νωρίτερα, να πάρεις τον χρόνο σου, να δεις τον κόσμο να γεμίζει σιγά σιγά το αμφιθέατρο και να κρατήσεις αυτή την εικόνα πριν ξεκινήσει η παράσταση. Γιατί τελικά η όπερα στη Βερόνα δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή· είναι και όλο το πριν, το μετά, η πόλη που φωτίζεται αλλιώς, το περπάτημα στα στενά, η αίσθηση ότι για λίγες ώρες συμμετέχεις σε κάτι μεγαλύτερο από μια απλή έξοδο. Είναι από εκείνες τις εμπειρίες που μπορεί να μην τις επαναλάβεις εύκολα, αλλά θα τις θυμάσαι για πάντα.
