H κακοποίηση της μαγικής λέξης `σ`αγαπώ`…
Πόσοι είναι εκείνοι οι οποίοι μας αγαπούν πραγματικά και που θα έκαναν τα πάντα για εμάς; .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Σ`αγαπώ, δεν μπορώ τίποτ`άλλο να πω, πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο…” είναι τα λόγια ενός από τα ωραιότερα ποιήματα που έχουν γραφτεί, το οποίο εκφράζει με απλά λόγια τον απόλυτο έρωτα.
Δημιουργός του ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και ποιήτρια, Θεώνη Δρακοπούλου, γνωστή και με το ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα.
Η Μυρτιώτισσα δημιούργησε ένα ποίημα ερωτικής έντασης, ξεκινώντας με την απλή παραδοχή της αγάπης της. Δεν βρίσκει τίποτα πιο ουσιαστικό, πιο σημαντικό και πιο δυνατό να πει, από το απλό “Σ’ αγαπώ”. Μέσα από τους υπέροχους στίχους της τονίζει την αγνότητα και η ειλικρίνεια της αγάπης της. Εντυπωσιακό είναι ότι προσφέρει τον ανθό της ζωής της για να μπορέσει ο άνθρωπος που αγαπά να απολαύσει τις αγνές ευωδιές της ψυχής της.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί πόσο σπουδαία είναι η έννοια της λέξης “σ`αγαπώ”; Έξι γράμματα που στην ένωσή τους εκφράζουν το ύψιστο συναίσθημα που μπορεί κάποιος άνθρωπος να αισθανθεί… Είναι μια από τις πρώτες λέξεις που έμαθα στα παιδιά μου να λένε- κι αυτό γιατί αγάπη μου για εκείνα περικλείει το ουσιαστικό της νόημα. Ανιδιοτελής, χωρίς όρους, παντοτινή.
Όταν ήμουν μικρούλα, η μαμά μου μού έλεγε ένα τραγούδι πριν κοιμηθώ ” Τι να σου χαρίσω” ήταν ο τίτλος του και οι στίχοι του αντηχούν ακόμα στ` αυτιά μου… “Κανείς για σένα δε θα πέσει στη φωτιά, εγώ θα σβήσω τους καημούς σου που σε καίνε”. Γιατί η αγάπη της για μένα είναι τόσο μεγάλη που αν χρειαζόταν, στην κυριολεξία θα θυσίαζε της ζωή της για χάρη μου…
Δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε, αλλά η έννοια της “αγάπης” έχει κακοποιηθεί στο έπακρο… Μπορεί να σας φαίνεται κάπως υπερβολικός ο χαρακτηρισμός αυτός, ωστόσο έχετε αναλογιστεί πόσο μα πόσο συχνά χρησιμοποιείτε αυτή η λέξη στην καθημερινότητα;
Πόσο εύκολα βάζουμε στο στόμα μας το “αγαπημένος”, “αγαπημένη”, “σ`αγαπώ”;
Μια ματιά να ρίξουμε στα social media, θα “πνιγούμε” από την τοοοοοόση αγάπη… “Σ`αγαπώ καλή μου!” “Αγαπημένη μου καλημέρα! “”Αγαπημένε μου πόσο σ`αγαπώ!” διαβάζω παντού σε αναρτήσεις στο facebook…
Ακόμα και αναγνώστριές μου, που με έχουν γνωρίσει μόνο μέσα από τα άρθρα μου, μού έχουν γράψει ότι “με αγαπούν”… Υπέροχο φυσικά να το διαβάζω αυτό και τις ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου… Αλλά… είναι “μεγάλη κουβέντα” αυτή…
Αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται νέος τρόπος επικοινωνίας που κρύβει απίστευτη μοναξιά ακόμα δυστυχία… Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να μας αγαπούν και να αγαπάμε… Τρεφόμαστε, λοιπόν, με ψευδαίσθησεις, με λόγια του αέρα που δε μας συντροφεύουν τα βράδια που στριφογυρίζουν στο μυαλό μας τα προβλήματα και οι δυσκολίες. Πόσοι είναι εκείνοι οι οποίοι μας αγαπούν πραγματικά και που θα έκαναν τα πάντα για εμάς;
Η αληθινή αγάπη δεν εκφράζεται με λόγια – αυτά είναι η γαρνιτούρα- αλλά με πράξεις. Ναι, είναι ωραίο να το λέμε, όμως όταν “Αγαπάμε”, οφείλουμε να είμαστε εκεί για να προσφέρουμε και όχι για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες.
Η αληθινή αγάπη είναι ένα συναίσθημα αφοσίωσης και αγνού ενδιαφέροντος που σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπεί στην ανταπόδοση. Επιθυμείς το καλό του άλλου ακόμα και αν γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει περίπτωση ανταποδοτικότητας στα συναισθήματα και τις επιθυμίες. Το εγώ παραμερίζεται, γιατί απλούστατα νοιάζεσαι περισσότερο για τον άλλο και τα δικά του θέλω. Η αγάπη ταυτίζεται με τον αλτρουισμό, ενώ δε γνωρίζει τι σημαίνει εγωισμός. Στην αγάπη επιθυμείς ο άλλος να είναι ευτυχισμένος ανεξάρτητα από τα συναισθήματα που έχει για σένα. Αγάπη θα πει δόσιμο, αφοσίωση, υπέρβαση…
“Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που αγαπήθηκαν, δυστυχισμένοι εκείνοι που δε γνώρισαν ποτέ την αγάπη.” είπε κάποτε ο Άλφρεντ Λορντ Τένισον… Προσυπογράφω…
Τι να σου χαρίσω όπως το’χουν κάνει το φεγγάρι
Ρώσσοι Αμερικάνοι τί να σου μιλήσω να σου πώ
για μένα είν’τα λόγια χιλιοειπωμένα
Αχ μην ακούς πια του καθένα την ψευτιά
μη δίνεις βάση σ’όλα εκείνα που σου λένε
κανείς για σένα δε θα πέσει στη φωτιά
εγώ θα σβήσω τους καημούς σου που σε καίνε
Χάθηκαν οι κήποι πού να βρεις λουλούδια
δεν μιλάν για αγάπη τα τραγούδια
κι από πού να κόψω τώρα να σου στείλω γίνανε τα δάση
Τίμιο ξύλο
Αχ μην ακούς πια του καθένα την ψευτιά
μη δίνεις βάση σ’όλα εκείνα που σου λένε κανείς για σένα
δε θα πέσει στη φωτιά εγώ θα σβήσω τους καημούς σου που σε καίνε
