Η Καθαρή Έξοδος μοιάζει με την Δευτέρα Παρουσία. Κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει

Καθισμένος εκεί που βρίσκεται, στις διακοπές, που παρέμειναν δικαιολογημένα ένα ακόμη μυστικό- σε στυλ ολοκληρωτικών καθεστώτων της πρώην Ανατολικής Ευρώπης-καθώς μόνο μπελάδες θα μπορούσαν να φέρουν, ο Αλέξης Τσίπρας εξασκείται στην αγαπημένη του συνήθεια, των τελευταίων ετών. Καπνίζει πούρα, το σύμβολο του νεοπλουτισμού των νεοελλήνων, μια συνήθεια επίσης της ματαιοδοξίας της εξουσίας.

Το σενάριο χάλασε. ΟΙ γιορτές για μια έξοδο από τα μνημόνια, που δεν σημαίνει τίποτα για μας, που όμως ήταν και ένα από τα μεγάλα “χαρτιά” για μια ανάκαμψη που ίσως οδηγούσε σε μια επανεκλογή, κάηκε μαζί με το Μάτι και τους 97 ανθρώπους που έχασαν άδικα την ζωή τους εκεί.

Ακόμη δεν έχει καταλάβει τι συνέβη εκεί. Καθώς η πολιτική ιδεολογία του ήταν βασισμένη μόνο σε μια πολιτική θεωρία, την θεωρία του “κάποιοι άλλοι φταίνε πάντα”, εδώ και κάποιο καιρό έχει αρχίσει να διαπιστώνει ότι το “επιχείρημα” όχι μόνο δεν πιάνει, αλλά από πάνω προκαλεί αγανάκτηση.

Ωστόσο έχει άλλο θέμα σήμερα. Δεν ξέρει τι ακριβώς πρέπει να συμπεριλαμβάνει η ομιλία-διάγγελμα, που θα εκφωνήσει αύριο, αλλά και σε τι ύφος να την εκφωνήσει. Να είναι επιθετικός; Να είναι ήπιος και σοβαρός; Να τα ρίξει στην κακιά Δεξιά (με την οποία συγκυβερνά); Να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ (με το οποίο έχουν γίνει πρώτοι φίλοι); Ή στις αγορές που θα τις χορέψει με νταούλια. Δύσκολο πρόβλημα, όταν έχεις εξαντλήσει όλο το απόθεμα των φανταστικών εχθρών. Κάποιο “εχθρό” όμως θα πρέπει να βρει και για αύριο.

Είναι και το άλλο. Δεν του βγαίνει τίποτα πια και οι μόνοι που πείθονται, είναι αυτοί που έχουν προσωπικό οικονομικό συμφέρον, από το γεγονός ότι βρίσκεται στην εξουσία. Και δεν είναι και λίγοι.

Αντικειμενικά και καθώς σε λίγους μήνες θα συμπληρωθούν 4 χρόνια από τότε που οι Συριζανέλ κατέκτησαν την εξουσία η διακυβέρνηση τους ήταν μάλλον η πιο καταστροφική από όσες θα μπορούσε να θυμηθεί κανείς. Μέσα στους πρώτους μόνο έξι μήνες με εκείνη την τραγωδία διαπραγμάτευσης από τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη, η Ελλάδα χρεώθηκε με ένα τρίτο μνημόνιο που το κόστος του ήταν από 85-200 δις ευρώ, καθώς κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς το μέγεθος της επιβάρυνσης. Επιβλήθηκαν τα Capital Controls, από τα οποία δεν έχουμε φύγει ακόμη, ενώ η δημόσια περιουσία έχει υποθηκευτεί στους δανειστές για τα επόμενα 99 χρόνια.

Ωστόσο η καθίζηση των Συριζανέλ δεν ήρθε παρά μόνο σε κάποιο μέτρο από τα ατέλειωτα ψέματα και την διάψευση όσων είχε κατά καιρούς υποσχεθεί και από τις συνεχείς “αυταπάτες”. Η καθίζηση ήρθε από αυτό που κάποτε εθεωρείτο το μεγάλο “όπλο” του ίδιου του Τσίπρα. Την Επικοινωνία. Μια επικοινωνία -που απευθυνόταν κυρίως σε ανόητους για να είμαστε σωστοί- αλλά που για κάποιο καιρό έπιανε τόπο.

Η καθίζηση ήρθε επειδή απλώς τόσο ο Τσίπρας όσο και οι συν αυτώ, απλώς την “ψώνισαν” όπως συμβαίνει συχνά με ανθρώπους, που η εξουσία απλώς αναδεικνύει τα ελαττώματα τους. Έτσι με τον εντελώς λανθασμένο και αλαζονικό τρόπο που χειρίστηκε το Σκοπιανό, κατάφερε στην αρχή του καλοκαιριού να βάλει το πρώτο αυτογκόλ και να δημιουργήσει ένα πρώτο μεγάλο κύμα αγανάκτησης, παραχωρώντας στους Σκοπιναούς πράγματα που δεν τους ανήκουν.

Αλλά η μεγάλη καταστροφή ήρθε στο Μάτι, όταν πέρα από την ολοκληρωτική ανικανότητα πρόβλεψης και διαχείρισης μια δύσκολης πραγματικά κατάστασης, οδήγησε σε μια χωρίς προηγούμενο τραγωδία και σε 97 νεκρούς. Αυτά θα μπορούσαν να γίνουν και με μια οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Αυτό που δεν έχει ξαναγίνει ήταν ο τρόπος που οι ίδιοι χειρίστηκαν την τραγωδία.

Σε μια χώρα που πρώτη δίδαξε τον σεβασμό που οφείλουμε στους νεκρούς, με την κλασική “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, η παρέα που κυβερνά, κατάφερε χωρίς λόγο να διαπράξει αυτό που όλοι θεωρούμε ως “υπέρτατη ύβρη”. Την χυδαία αντιμετώπιση των νεκρών, που άφησε να ξεπροβάλει ένα τερατώδες πρόσωπο.

Το σημερινό τέλος του μνημονίου και η αυριανή έξοδος που θα χαιρετιστεί με ένα διάγγελμα του Τσίπρα, θα μπορούσε να είναι μια κάπως χαρούμενη και ίσως αισιόδοξη μέρα. Δεν θα είναι.

ΟΙ μόνοι που ίσως χαίρονται είναι οι δανειστές της Ελλάδας, που αφού στο πρόσωπο του Τσίπρα βρήκαν τον “χρήσιμο ηλίθιο” που αναζητούσαν, ξεμπερδεύουν με την Ελλάδα και τα προβλήματα της.

Αύριο είναι απλώς Τρίτη 21 Αυγούστου 2018 και μόνο ο καιρός θα δείξει αν θα έχουμε λόγο να το θυμόμαστε αυτό στο μέλλον.

Και αφού όπως λέγεται ο Τσίπρας διάλεξε τη Ιθάκη για να κάνει το διάγγελμα του, ας θυμηθούμε κάτι πιο χρήσιμο απ` όσα θα πει ο ίδιος αύριο:

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.