Η Γκισλέιν Μάξγουελ κάνει σεμινάρια γυναικείας ενδυνάμωσης στη φυλακή. Τρέμε Ιονέσκο!

Η πραγματικότητα κρύβει πάντα μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις ειρωνείας και σουρεαλισμού. Μερικές φορές, όμως, η δόση είναι υπερβολική και ζαλίζεσαι. Η Γκισλέιν Μάξγουελ, μια γυναίκα που καταδικάστηκε για συμμετοχή σε ένα από τα πιο σκοτεινά δίκτυα εκμετάλλευσης και διανύει ποινή φυλάκισης γ’ αυτό, κάνει μαθήματα γυναικείας ενδυνάμωσης σε συγκρατούμενές της. Η ίδια φιγούρα που συνδέθηκε με την υπονόμευση της αξιοπρέπειας άλλων γυναικών, τώρα αναλαμβάνει τον ρόλο της καθοδηγήτριας αυτοεκτίμησης κι αν αυτό δεν είναι η επιτομή του σουρεαλισμού, τότε μάλλον πρέπει να επανεξετάσουμε τον ορισμό.

Το μάθημα της «ενδυνάμωσης»

Σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα, τα σεμινάρια αυτά επικεντρώνονται σε ζητήματα αυτογνωσίας, αυτοπεποίθησης και προσωπικής ανάπτυξης. Λέξεις που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι ακίνδυνες και χρήσιμες. Εδώ όμως, αποκτούν μια σχεδόν δυστοπική διάσταση.

Είναι σαν να βλέπεις έναν εμπρηστή να διδάσκει πυρασφάλεια, έναν απατεώνα να κάνει σεμινάρια ηθικής επιχειρηματικότητας ή τον Τραμπ να διδάσκει την ταπεινότητα. Η αντίφαση δεν είναι απλώς εμφανής, είναι κραυγαλέα. Και όμως, υπάρχει ένα κοινό που την παρακολουθεί. Κρατούμενες που συμμετέχουν, ακούνε, ίσως και εμπνέονται. Γιατί; Ίσως επειδή σε ένα περιβάλλον όπου η ελπίδα είναι περιορισμένη, οποιαδήποτε δομή, οποιαδήποτε αφήγηση αυτοβελτίωσης, αποκτά αξία. Ακόμα κι αν ο αφηγητής της ιστορίας κουβαλά ένα βαρύ παρελθόν εντελώς ασύνδετο με το ρόλο που αναλαμβάνει τώρα.

Μάξγουελ, δίδαξε και αυτά

Ας αγκαλιάσουμε πλήρως το παράλογο της κατάστασης, γιατί εδώ οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Αφού η Μάξγουελ διδάσκει γυναικεία ενδυνάμωση, της προτείνουμε να διδάξει και τα παρακάτω σεμινάρια:

• «Προστατεύοντας τους ευάλωτους: θεωρία και πράξη»

• «Πώς να αναγνωρίζετε και να αποφεύγετε την εκμετάλλευση»

• «Ενσυναίσθηση: μπαίνοντας πραγματικά στη θέση του άλλου»

• «Υπευθυνότητα πράξεων: όταν τα λάθη έχουν συνέπειες»

• «Η σημασία της συγκατάθεσης σε κάθε πτυχή της ζωής»

• «Χτίζοντας έναν κόσμο ασφάλειας για τις επόμενες γενιές»

• «Από τη δύναμη στην κατάχρηση: πού μπαίνει η γραμμή»

• «Πώς να λέτε “όχι” και να το σέβονται»

Να θυμίσουμε και ποια είναι η Γκισλέιν Μάξγουελ

Η Γκισλέιν Μάξγουελ είναι η γυναίκα που καταδικάστηκε για τον ρόλο της στο δίκτυο του Τζέφρι Έπσταϊν, ενός κυκλώματος που εκμεταλλευόταν ανήλικα (και όχι μόνο) κορίτσια. Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν ήταν απλώς παρούσα, αλλά ενεργό κομμάτι της διαδικασίας στρατολόγησης και χειραγώγησης θυμάτων. Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε αφηρημένα για μια «αμφιλεγόμενη προσωπικότητα», αλλά για μια φιγούρα που συνδέθηκε άμεσα με ένα από τα πιο σκοτεινά και απεχθή κεφάλαια των τελευταίων δεκαετιών.

Γεννημένη σε έναν κύκλο πλούτου και επιρροής, κόρη του Βρετανού μεγιστάνα των ΜΜΕ Ρόμπερτ Μάξγουελ, κινήθηκε για χρόνια σε υψηλά κοινωνικά στρώματα, με πρόσβαση σε ισχυρά δίκτυα και πρόσωπα. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η ζωή της μετατοπίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και συνδέθηκε στενά με τον Τζέφρι Έπσταϊν. Η εικόνα της για χρόνια ήταν αυτή της κοσμικής, καλλιεργημένης γυναίκας με έντονη κοινωνική παρουσία, μέχρι που η δημόσια αφήγηση κατέρρευσε θεαματικά, αποκαλύπτοντας ένα εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο. Καταδικάστηκε το 2021 και εκτίει πολυετή ποινή κάθειρξης, με τη δικαστική απόφαση να επιβεβαιώνει ότι συνέβαλε ουσιαστικά στη δημιουργία και συντήρηση ενός μηχανισμού εκμετάλλευσης. Κι αυτό είναι που κάνει τη σημερινή της μεταμόρφωση σε δασκάλα ενδυνάμωσης να μοιάζει λιγότερο με ειρωνεία και περισσότερο με καλοδουλεμένη σκηνή από έργο που αρνείται πεισματικά να γίνει πιστευτό.

Η άβολη πιθανότητα της αλλαγής

Φυσικά, όσο ενοχλητική και αν είναι σαν σκέψη γιατί έχουν προηγηθεί φριχτά πράγματα, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η συγκεκριμένη γυναίκα τιμωρήθηκε από τη δικαιοσύνη και όπως κάθε άνθρωπος, έχει δικαίωμα στη αλλαγή. Το παρελθόν της δεν διαγράφεται, ούτε εξαγνίζεται με μερικά μαθήματα αυτοβελτίωσης, ωστόσο, το ενδεχόμενο μιας εσωτερικής μεταστροφής δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως. Όσο άβολο κι αν είναι να το παραδεχτούμε, η ανθρώπινη φύση δεν είναι μονοδιάστατη.

Ίσως, λοιπόν, μέσα σε αυτό το παράλογο σκηνικό, να υπάρχει και ένα ψήγμα αλήθειας, ότι ακόμα και οι πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες μπορούν να αναζητήσουν έναν διαφορετικό ρόλο, να θελήσουν να δώσουν κάποιο νόημα στη ζωή τους μπαίνοντας σε μια νέα πραγματικότητα. Είναι πολύ δύσκολο να σε πείσουν, ασφαλώς. Και αυτή, είναι η μεγαλύτερη τιμωρία τους.