Jose Micard Texeira: Δεν έχω άλλο υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου
Πόσο συχνά, άραγε, προσπαθώντας να εντοπίσεις τα λάθη σου, κυριεύεσαι από το “ενοχικό σύνδρομο” και κατακλύζεσαι από αμέτρητα “αν” ; Ένα συναρπαστικό κείμενο που υιοθέτησε η Μέριλ Στριπ και βοήθησε στη διάδοσή του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Αν δεν τον/την πίεζα, αν τον/την καταλάβαινα περισσότερο, αν είχα φερθεί διαφορετικά, αν… Και… δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, παρόλο που γνωρίζεις πως η σχέση που έχεις δεν σε ευχαριστεί…
Ξέρεις καλά πως οι ατελείωτες υποχωρήσεις, οι αδικαιολόγητη προσκόλληση σ’ έναν άντρα ή μία γυναίκα -αντίστοιχα-που ενδέχεται να μη σε καλύπτει, να αδιαφορεί, να σε ακυρώνει- σε καμία περίπτωση δεν είναι αγάπη, αλλά φόβος. Είναι ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος της απόρριψης.
Ο/η ιδανικός/η σύντροφος είναι εκείνος/η που καλύπτει όσο το δυνατόν περισσότερες από τις συναισθηματικές, ερωτικές, πνευματικές μας απαιτήσεις. Οι σχέσεις που εθίζονται στην εξάρτηση, στον ψυχικό πόνο, την υποτίμηση, το σπαραγμό είναι καταστροφικές.
Ποτέ δεν είναι αργά, λοιπόν, να πιστέψεις στην αδιαμφισβήτητα μοναδική προσωπικότητά σου και να πάψεις να επιτρέπεις να σε ακυρώνουν.
Μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου, υιοθετώντας τον τρόπο σκέψης του Πορτογάλου συγγραφέα Jose Micard Teixeira, για τις σχέσεις. Ένα συναρπαστικό κείμενο που υιοθέτησε η Μέριλ Στριπ και βοήθησε στη διάδοσή του. Δεν ήταν λίγοι, μάλιστα, εκείνοι που νόμιζαν πως αυτά τα λόγια ήταν γραμμένα από την ίδια… Tο κείμενο αυτό, όμως, δεν αναφέρεται μόνο στην εξάντληση της υπομονής ανάμεσα σε ερωτικούς συντρόφους, αλλά αφορά όλες τις μορφές διαπροσωπικών σχέσεων.
Αν νιώθεις πως έχεις κι εσύ κουραστεί από τα “δήθεν” και τους “δήθεν” του πολιτισμένου κόσμου, ίσως εκφράζει κι εσένα…
Εγώ δεν έχω άλλη υπομονή… Εσύ;
Δεν έχω άλλη υπομονή…
“Δεν έχω υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή είμαι αλαζονικός, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ότι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, για την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.
Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.
Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιονδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.
Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα.
Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου.”
