Κίνα : Το τέρας που επιτίθεται ή ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός σε όλο του το μεγαλείο;
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, σίγουρα δεν είναι απλή και πιθανότατα να μην μπορεί να απαντηθεί στο παρόν, αλλά από τον ιστορικό του μέλλοντος
Το βέβαιο είναι ότι μιλάμε για μια καλπάζουσα καπιταλιστική (και μάλιστα ακραία επιθετική)πολιτική, στόχος της οποίας είναι οι επενδύσεις σε στρατηγικούς –καλά επιλεγμένους- στόχους, που όλοι τους έχουν προφανή στόχο το τεράστιο κέρδος. Όλο αυτό φυσικά δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε είναι προϊόν λιτανείας υπέρ του γουάν… Πρόκειται για μια συνολική πολιτική της χώρας και των οικονομικά ισχυρών της παραγόντων, η οποία μετρά ήδη μια δεκαετία.
Τότε, στις αρχές του 2000, ήταν το κυνήγι των πρώτων υλών, έτσι ώστε να ενισχυθεί η παραγωγή χάλυβα και η γενικότερη στήριξη των εργοστασίων της χώρας. Κάπου στην πορεία όμως τα δεδομένα άλλαξαν. Η οικονομική κρίση που έπληξε τη Δύση, αποτέλεσε ‘λύρα εκατό’ για την κινεζική οικονομία, που βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό να ορέγεται περιουσιακά στοιχεία σε διάφορες χώρες του πλανήτη–και μάλιστα περιουσιακά στοιχεία κι επενδύσεις τεράστιας σημασίας.
Μόνο για τη χρονιά που διανύουμε, τα στοιχεία δείχνουν κινέζικες τοποθετήσεις ύψους 206.6 δισ. δολαρίων παγκοσμίως. Αξίζει επίσης να ειπωθεί ότι οι επενδύσεις της Κίνας στο εξωτερικό υπερέβησαν σε αξία αυτές των ΗΠΑ.
Το νέο είδος επιχειρήσεων που θέτει τώρα στο στόχαστρό της η Κίνα αντανακλά τη μετάβασή της από την παλαιά οικονομία των εξαγωγών σε μια νέα οικονομία με επίκεντρο την εγχώρια κατανάλωση.
Μετά το 2013, οπότε και κρατικές επιχειρήσεις εξαγόραζαν αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος της Αυστραλίας, ενεργειακές εταιρείες του Καναδά και ορυχεία χαλκού στην Αφρική, τα σκήπτρα έχουν πάρει πιά ιδιώτες επιχειρηματίες οι οποίοι θέτουν επιθετικό ενδιαφέρον για εμβληματικά περιουσιακά στοιχεία, όπως διάσημα αμερικάνικα κινηματογραφικά στούντιο, δημοφιλείς ποδοσφαιρικές ομάδες (ενδεικτική περίπτωση η εξαγορά της Μίλαν έναντι 821 εκατ. δολαρίων)και ξακουστοί γαλλικοί οίκοι μόδας.
Ο κινεζικός επιχειρηματικός επεκτατισμός, παρότι σίγουρα δεν περνά απαρατήρητος από άλλα ισχυρά κράτη παγκοσμίως, είναι κατανοητό και απόλυτα θεμιτό (βάσει των υπαρχόντων κανόνων του παιχνιδιού) ότι δεν μπορεί να ελεγχθεί. Παρά ταύτα, τόσο οι Η.Π.Α. όσο και η Γερμανία, δια της Επιτροπής Ξένων Επενδύσεων η πρώτη και δια της επίσημης κυβέρνησης η δεύτερη, έχουν προσπαθήσει να εμποδίσουν ορισμένες κινεζικές επενδύσεις κυρίως στον κλάδο της υψηλής τεχνολογίας. Στις Η.Π.Α. τα κατάφεραν. Δεν συνέβη το ίδιο και στη Γερμανία, όπου η κινεζική Midea κατάφερε να πετύχει την εξαγορά της γερμανικής εταιρείας ρομποτικής Kuka.
