KLIK-FILES//ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1991//: AL PACINO: O σκοτεινός πρίγκιπας του Χόλλυγουντ…

Μια συναρπαστική μελωδία, που στο άκουσμά της «ταξιδεύεις» σε άλλα μέρη και σε άλλες εποχές, στάθηκε η αφορμή για το αφιέρωμα αυτής της εβδομάδας στο KLIK FILES.

Μου αρέσει ιδιαίτερα ν’ ακούω μουσική όταν γράφω. Γενικά η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Ενώ λοιπόν ξεφύλλιζα διάφορα ιστορικά τεύχη του περιοδικού ΚΛΙΚ, και σιγοτραγουδούσα τη μελωδία από το αριστούργημα του Carlos Gardel, “Por una cabeza” («Για μίαν κεφαλή», και πιο συγκεκριμένα «για ένα κεφάλι αλόγου»), βλέπω ένα εξώφυλλο «να με φλερτάρει»… Θα ήμουν ασυγχώρητη να το προσπεράσω… Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι κάποια δευτερόλεπτα πριν, ο αισθησιακός κι άκρως ερωτικός ρυθμός που άκουγα, «τον» είχε φέρει στο μυαλό μου.

Ποιόν; Αναφέρομαι σε έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και ταυτόχρονα εκ των κορυφαίων όλων των εποχών. Άνθρωπος-σταθμός στη χρυσή εποχή του Χόλλυγουντ. Εκείνον που ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον άντρα που ήξερε πώς να εντοπίζει τις γυναίκες μόνο από το «άρωμά» τους. Τον Αλ Πατσίνο.

Τί να πρωτογράψει κανείς γι’ αυτόν το σπουδαίο ερμηνευτή…

  Όλα ξεκινούν με την ερμηνεία του στο «Πανικός του Νιντλ Παρκ» (The Panic in Needle Park), όπου τραβά την προσοχή του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Τον επιλέγει, λοιπόν, το 1972 για τον ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε στην ανεπανάληπτη ταινία «Ο Νόνος» (The Godfather), αντί για πιο γνωστούς -τότε- ηθοποιούς από εκείνον. Ανάμεσά τους ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Γουόρεν Μπίτι… Το άστρο του Αλ Πατσίνο έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει.

Κι επανέρχομαι στο τραγούδι “Por una cabeza”… Σε κάποιους αυτός ο τίτλος μπορεί να μη θυμίζει τίποτα… Αν σας πω όμως, πως είναι η μουσική από το τανγκό που χόρεψε ο Αλ Πατσίνο με την πανέμορφη Γκαμπριέλ Ανουάρ στην ταινία «Άρωμα γυναίκας», τότε το πιθανότερο, θα έρθει στο μυαλό σας εκείνη η ανεπανάληπτη σκηνή…

Ίσως η διασημότερη σκηνή της ταινίας. Ο Αλ Πατσίνο υποδύεται έναν τυφλό και οξύθυμο συνταξιούχο στρατιωτικό – τον Σλέιντ- που προσλαμβάνει έναν νεαρό μαθητή ως βοηθό του. Ο τίτλος της, «Άρωμα Γυναίκας», αναφέρεται στην ικανότητα του Σλέιντ να εντοπίζει τις όμορφες γυναίκες μόνο από το άρωμά τους. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, γνωρίζει και την πανέμορφη Ντόνα (Γκαμπριέλ Ανουάρ). Εκείνη περιμένει το φίλο της σε ένα ακριβό εστιατόριο. Ο γοητευτικός Σλέιντ (Αλ Πατσίνο) της ζητά να χορέψουν… Η Ντόνα διστάζει, αλλά ο Σλέιντ την καθησυχάζει λέγοντάς της ότι θα την καθοδηγήσει εκείνος… Αποτέλεσμα; ‘Ένα μεθυστικό ταγκό που συνεπαίρνει όλες τις αισθήσεις… Ένας από τους ομορφότερους χορούς στην ιστορία του κινηματογράφου…

Όπως και ο μοναδικός και συγκινητικός λόγος που βγάζει στο τέλος της ταινίας.

Εκείνη η αμερικανική δραματική ταινία του 1992, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Μπρεστ, χαρίζει στον Πατσίνο το Όσκαρ Α’ Ανδρικού ρόλου. Η ερμηνεία του… κάτι περισσότερο από συγκλονιστική…

Από τη συνέντευξη του σπουδαίου ηθοποιού που φιλοξένησε το 46ο τεύχος του ΚΛΙΚ, το Φεβρουάριου του 1991, ξεχώρισα κάποια από τα λόγια του…

– «Το πρόβλημά μου είναι ότι ταυτίζομαι με όλους τους ρόλους – και τους πραγματικούς ρόλους στη ζωή. Νομίζω ότι όλοι οι ηθοποιοί έχουν μια τέτοια στάση, να βρίσκουν σε άλλα άτομα πράγματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν.»

– «Το όλο θέμα είναι να προσαρμόζεσαι στη διασημότητά σου. Έχει πολλά πλεονεκτήματα, αλλά υπάρχουν και πολλά πράγματα που δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Έτσι, λοιπόν, προσαρμόζεσαι και δέχεσαι πράγματα και καταστάσεις.»

– «Ξέρεις, στη ζωή μας υπάρχει ο έρωτας και η δουλειά. Αν χάσεις και τα δύο, τότε τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα.»

– «Ξεκίνησα σαν ηθοποιός θεάτρου κι εκεί αισθάνομαι μεγαλύτερη οικειότητα, πιο άνετα. Πιστεύω ότι το να δουλεύεις σε θεατρικές παραστάσεις προσφέρει κάτι πολύτιμο στην ανάπτυξη του ηθοποιού.»

Ο Αλ Πατσίνο είπε κάποτε: «Κάντο πρώτος, κάντο μόνος σου και συνέχισε να το κάνεις…» Κι εκείνος, «ο σκοτεινός πρίγκιπας του Χόλλυγουντ» δεν υπάρχει αμφιβολία πως ξέρει πολύ καλά να ενσαρκώνει τους ρόλους του με το δικό του μοναδικό τρόπο και να συνεχίζει…

Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συνέντευξη…

N.Y. : Συνέντευξη στον Dan Mc Leod

Απόδοση:Nτόση Ιορδανίδου

“Richard III, Pacino O” έγραψαν οι κριτικοί με αφορμή την πρώτη σαιξπηρική απόπειρα του τελευταίου στο Μπρόντγουεη. Η σχέση τους με το πιο σκοτεινό αίνιγμα που έβγαλε μετά τον Μάρλον Μπράντο το Actors Studio εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε μια ιστορία έρωτα και μίσους. Ο χαρακτηρισμός “meano Pacino” που του έδωσαν εξαιτίας των επιθέσεών του στον Τύπο δεν τους εμπόδισε να του χαρίσουν το θρόνο του «Άμλετ» του Χόλλυγουντ, συγχωρώντας του όλες τις ακατανόητες επιλογές που τον οδήγησαν έστω και μια εξαετία στο περιθώριο. «Η Δόξα είναι η αρχή της ατίμωσης, και ο Θεός ξέρει ποιος είσαι», δικαιολογεί ο ίδιος την επιφυλακτικότητά του και η στάση του αυτή εξομοιώνει ακόμη πιο πολύ την περίπτωσή του μ’ εκείνη του Μπράντο. Αν ο κανόνας σήμερα στον αμερικάνικο κινηματογράφο επιβεβαιώνει πέρα από κάθε προσδοκία την προφητεία της Στέλα Άντλερ ότι «θα περάσουν 50 χρόνια για να μπορέσει ο Αμερικάνος ηθοποιός να συνέλθει από το κακό που του έκανε ο Λη Στράσμπεργκ», η μαύρη μαγεία της υποκριτικής μεγαλοφυίας του Πατσίνο τον κάνει φωτεινή εξαίρεση. «Ο μεγαλύτερος», όπως τον αναγνωρίζουν, «των τελευταίων μεγάλων» (Χόφμαν, Ντε Νίρο, Νίκολσον) είναι αυτός που χάρισε στη Μέθοδο τον πηγαίο μαγνητισμό που είχε χάσει και στο βασιλιά Μπράντο το διάδοχό του. «Αυτό που αγαπάω πιο πολύ στον Μπράντο είναι τα λόγια του ότι, κάθε φορά που κάποιος φωνάζει “Action!”, δεν σημαίνει ότι εσύ πρέπει να κάνεις κάτι.» Η ένταση των ερμηνειών του Πατσίνο είναι τέτοια που εγκυμονεί στα μάτια του κοινού την έκρηξη και γεμίζει τις σιωπές του με το σασπένς της αναμονής. Κι αυτή η εκρηκτικότητά του , που δεν εγκλωβίζεται στους κινηματογραφικούς του ήρωες, είναι το μυστικό που τον ξεχωρίζει από τους δεξιοτέχνες χαμαιλέοντες που έβγαλε το Actors Studio. Είναι το ίδιο μυστικό που κάνει το μύθο ενός αντι-σταρ ηθοποιού να λάμπει σαν τα αστέρια της χρυσής εποχής του Χόλλυγουντ και που χαρίζει στους πιο διάσημους μαύρους κύκλους του σινεμά ένα σεξ-απήλ τόσο φονικό όσο το βλέμμα του Μάικλ Κορλεόνε.

Ο Αλ Πατσίνο μπαίνει στην αίθουσα συνεντεύξεων του Regency Hotel στη Νέα Υόρκη και κρεμάει χαλαρά στο μπράτσο του καναπέ το μπεζ σακάκι του. Έτσι όπως κάθισε, φάνηκε σαν να τόνιζε το μπεζ μεταξωτό πουκάμισο με το ασορτί παντελόνι, ένα ντύσιμο που μάλλον πρέπει να διάλεξε η κοπέλα του, Ντάιαν Κήτον. Φοράει μαύρα συρμάτινα «γεροντίστικα» γυαλιά, μεγαλύτερου μεγέθους από το κανονικό, ένα κατάμαυρο μεταλλικό ρολόι δυτών και μια χρυσή αλυσίδα που φαίνεται μέσα από το ανοιχτό πουκάμισο.

Ήταν σκόπιμη η απόφασή σου να μείνεις μακριά από τον κινηματογράφο για λίγο καιρό;

– Να σου πω, συνήθως έκανα κανα-δυο χρόνια διακοπή ανάμεσα στις ταινίες μου. Ποτέ δεν ήμουν απ’αυτούς που γυρίζουν πολλά φιλμ, αλλά τώρα νιώθω ότι θα ήθελα να κάνω περισσότερα. Είναι όπως και με όλα τ’άλλα πράγματα: όσο περισσότερο ασχολείσαι με κάτι, τόσο πιο πολύ το συνηθίζεις κι έτσι δεν σου φαίνεται ότι είναι κάτι σημαντικό. Μέχρι τώρα, όταν τέλειωνα μια ταινία, προσπαθούσα πάντα να επιστρέφω στο θέατρο. Αυτό ήταν το δικό μου μοντέλο δουλειάς, έτσι όπως είχε διαμορφωθεί με την πορεία μου. Έτσι έκανα και την τελευταία φορά, απλά έμεινα λίγο παραπάνω μακριά από τον κινηματογράφο. Παράλληλα ασχολήθηκα με το δικό μου φιλμ, γιατί σκέφτηκα ότι ήταν ένας πολύ ενδιαφέρων τρόπος να μάθω περισσότερα στις ταινίες. Το ξέρω ότι θα σου φανεί περίεργο, αλλά, εδώ και 20 χρόνια, παίζω απλώς σε ταινίες, χωρίς πραγματικά να ξέρω τίποτα για το τεχνικό του μέρος. Γι’αυτό αποφάσισα να κάνω ένα δικό μου φιλμ. Δεν το σκηνοθέτησα, αλλά ήμουνα κατά κάποιο τρόπο ο παραγωγός του και η εταιρεία μου το υποστήριξε. Έγινε με ανθρώπους που έχω δουλέψει μαζί τους πολλά χρόνια. Το γυρίσαμε και το μοντάραμε μαζί.

Ποιο είναι το θέμα;

Eίναι μια ταινία βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο. Προβλήθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης τον περασμένο Οκτώβριο. Δεν προοριζόταν για εμπορική διανομή. Θέλαμε να πειραματιστούμε με τον κινηματογράφο συνδυασμένο με το θέατρο. Πιστεύαμε ότι κάναμε ένα πείραμα για να μείνει στα αρχεία μας, αλλά τελικά εξελίχτηκε σε κάτι που μπορεί να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Θα δούμε.»

Eίναι αλήθεια ότι «έπαιζες» ταινίες στο σπίτι σου, όταν ήσουνα μικρός ;

– Nαι, πριν πάω δημοτικό. Η μητέρα μου δούλευε και , κάποιες φορές, μ’έπαιρνε μαζί της στον κινηματογράφο. Την επόμενη μέρα έπαιζα την ταινία στη γιαγιά μου. Επίσης, ανεβάζαμε έργα στο δρόμο και ήμουνα στη θεατρική ομάδα του σχολείου.

Προσπαθείς να ξαναβρείς εκείνο το συναίσθημα ακόμα και σήμερα στις ερμηνείες σου;

-Ναι, πάντα προσπαθώ να γυρίζω πίσω, σ’εκείνα τα πιστεύω για τα πράγματα και τη ζωή. Θυμάμαι μια φορά που πήγα να επισκεφτώ τον πατέρα μου, όταν ήμουνα πολύ νέος, και του έπαιξα μια σκηνή από το Lost Weekend που είχα δει με τη μητέρα μου σε ηλικία 4-5 χρόνων. Εκείνη η σκηνή, όπου ο Ρέι Μίλαντ (που πήρε το Όσκαρ για το ρόλο του αλκοολικού) ψάχνει για το μπουκάλι, μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Τον μιμήθηκα λοιπόν και ήμουνα πραγματικά συνεπαρμένος ψάχνοντας για το μπουκάλι. Οι μεγάλοι με κοίταζαν να το κάνω και γελούσαν. Εγώ όμως αναρωτιόμουνα πού έβρισκαν το αστείο, αφού εμένα μου είχε φανεί πολύ σοβαρή αυτή η σκηνή στην ταινία. Τώρα το καταλαβαίνω. Αλλά εξακολουθούν να γελάνε μαζί μου όταν είμαι σοβαρός.

Τί σου άρεσε στο Ερωτικό Αντικείμενο Του Εγκλήματος και θέλησες να παίξει σ’αυτό; Πού διέφερε ο ρόλος σου, του αστυνομικού, από τους προηγούμενους;

– Να σου πω, έπαιξα γιατί πραγματικά πιστεύω ότι ο ρόλος εκείνος ήταν διαφορετικός από τους προηγούμενους. Κι επίσης γιατί δεν είχα γυρίσει ταινίες για κάποιο διάστημα. Όπως σου είπα πριν, έφτιαχνα το δικό μου φιλμ για ένα χρόνο, μια μονόωρη μη εμπορική ταινία από ένα θεατρικό έργο του Χήθκοτ Γουίλιαμς, το The Local Stigmatic. Επίσης, δούλευα για το ανέβασμα κανά δυο θεατρικών έργων. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι ήθελα να κάνω και πάλι καμιά ταινία και το Ερωτικό Αντικείμενο του Εγκλήματος μου κίνησε το ενδιαφέρον. Υπάρχουν διάφορα πράγματα που κοιτάζω σ’ένα σενάριο. Συνήθως βρίσκω ενδιαφέρον να παίξω ένα χαρακτήρα που βρίσκεται μπροστά σε κάποιο δίλημμα. Αυτό το διλημμα στο Ερωτικό Αντικείμενο Του Εγκλήματος ήταν η πρόκληση για μένα, γιατί αναφερόταν σ’έναν τύπο, που βρισκόταν σ’ένα σημείο της ζωής του όπου του είχαν ζητήσει ν’αποσυρθεί από τη δουλειά, το μοναδικό πράγμα που είχε. Ούτε κανένα ερωτικό ενδιαφέρον είχε. Ξέρεις, στη ζωή μας υπάρχει η δουλειά και ο έρωτας. Αν χάσεις και τα δύο, τότε τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Έτσι, σκέφτηκα ότι αυτό το δίλημμα με προσκαλούσε να το εξερευνήσω. Επίσης, ο τύπος είχε τα προβλήματα του μεσήλικα – 20 χρόνια δουλειάς, που πρέπει να την αφήσει , το πρόβλημα με το ποτό και την ανάγκη του να έχει κάποια ερωτική σχέση (γυρίσαμε μια σκηνή μ’αυτόν και την πρώην γυναίκα του για να δείξουμε αυτή του την ανάγκη, αλλά κόπηκε στην ταινία). Επίσης, κάτι άλλο που ήταν ενδιαφέρον για μένα ήταν οι διαφορετικοί χαρακτήρες, όπως ο αστυνομικός Σέρμαν (Τζων Γκούντμαν) και οι συγκρούσεις τους σε σχέση με τον έρωτα. Νομίζω ότι αυτό ήταν μέσα στο πνεύμα του Ρίτσαρντ Πράις, όταν έγραφε το σενάριο. Ακόμα, το θέμα ήταν οικείο σε μένα. Το σενάριο αναφερόταν στη ζωή της Νέας Υόρκης, που είμαι πολύ εξοικειωμένος μαζί της, και ήθελα να πάρω λίγη γεύση από αυτή την πόλη και πάλι.

Ταυτίστηκες με το ρόλο σου;

Το πρόβλημά μου είναι ότι ταυτίζομαι με όλους τους ρόλους – και τους πραγματικούς ρόλους στη ζωή. Νομίζω ότι όλοι οι ηθοποιοί έχουν μια τέτοια τάση, να βρίσκουν σε άλλα άτομα πράγματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν. Ή αντικαθιστούν κάποια πράγματα στους ρόλους τους για να μπορέσουν να ταυτιστούν μαζί τους. Ναι, ταυτίστηκα με κάποια πράγματα σ’αυτό το ρόλο.

Είπες ότι το μόνο που υπάρχει στη ζωή μας είναι ο έρωτας και η δουλειά.

Δεν είπα κάτι τέτοιο. Ο Φρόυντ έχει πει ότι μόνο αυτά υπάρχουν.

Έχεις περάσει την κρίση του μεσήλικα;

– Φαντάζομαι ότι είναι κάτι σαν να βγαίνει ένα τραίνο από το τούνελ. Όπου και να πάμε ,σ’αυτό το – χωρίς επιστροφή- ταξίδι που κάνουμε όλοι, συνειδητοποιούμε την ύπαρξη του βουνού που βρίσκεται στο βάθος. Είχα μια ενδιαφέρουσα αίσθηση για τα πράγματα όταν ήμουν 47, γιατί είχα γνωρίσει κάποιον, εδώ και πολλά χρόνια, που είχε ακριβώς αυτή την ηλικία. Κι όταν έφτασα κι εγώ σ’αυτήν, αισθάνθηκα λίγο διαφορετικά τα πράγματα – τα μεγάλα πράγματα, εννοώ, όπως τη ζωή και το θάνατο. Αυτά περίπου μπορώ να πω για το συγκεκριμένο θέμα. Δεν νομίζω ότι ξέρω τίποτα περισσότερο. Αισθάνομαι ο ίδιος, μόνο που νιώθω λίγο διαφορετικά, και αυτό έχει να κάνει μ΄εκείνο το άτομο που σας είπα(σ.σ. δεν είναι μέλος της οικογένειάς του, αλλά δεν θέλει να πει ποιος είναι). Πρέπει να έπαιξε ρόλο η εντύπωση που μου προκάλεσε εκείνος που είχε αυτή την ηλικία, όταν εγώ ήμουνα νέος.

Σε απορροφάει τόσο πολύ ο κάθε ρόλος σου, που τον παίρνεις και μαζί σου στο σπίτι;

– Ένα από τα πολλά οφέλη που έχεις, όταν δουλεύεις πολύ στο θέατρο, είναι ότι μαθαίνεις να κάνεις αυτούς του απαραίτητους διαχωρισμούς. Επηρεάζεσαι όμως. Όταν έπαιζα ένα δικηγόρο στο And Justice For All, θυμάμαι ότι σε κάποια φάση συζητούσα μ’ένα φίλο μου που είχε κάποιο νομικό πρόβλημα τότε. Χωρίς να το σκεφτώ του είπα: «Δώσε μου να διαβάσω τα συμβόλαια.»

Τί εννοείς ότι ήταν λιγότερο ή περισσότερο δύσκολος από τους υπόλοιπους.

Ποτέ δεν είναι εύκολος ένας ρόλος, αλλά μερικές φορές τα πράγματα έρχονται λίγο πιο γρήγορα. Όπως και οι περισσότεροι ρόλοι μου, ούτε κι αυτός δεν ήταν εύκολος για μένα.

Έχεις ποτέ ερωτευτεί συμπρωταγωνίστριά σου; – Τις περισσότερες φορές δεν ερωτεύεσαι αληθινά, γιατί η δικιά μας δουλειά δεν είναι μια πραγματική κατάσταση. Δεν είναι απίθανο να συμβεί, αλλά δεν μπορείς να ξέρεις αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος παρά μόνο μετά το τέλος του γυρίσματος. Αλλά, κατά κανόνα, βοηθάει την ταινία, αν είσαι αντικειμενικός σε σχέση μ’αυτή την υπόθεση.

  Ποια ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής σου;

– (Δείχνει με έμφαση το σημείο που κάθεται και είναι σαν να φωνάζει σιωπηλά: «Αυτή τη στιγμή! Αυτή τη στιγμή!» Κάνει ότι καταρρέει και ξαπλώνει φαρδύς-πλατύς στον καναπέ). Και πάνω που νόμιζα ότι την είχα περάσει την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου. Θα επανέλθω αργότερα σ’αυτό το θέμα, εντάξει; (Δεν επανήλθε).

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, όταν γίνεσαι διάσημος;

– Δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω, γιατί έχω περάσει από τόσα διαφορετικά στάδια από τότε που θεωρήθηκα για πρώτη ορά διάσημος. Το όλο θέμα είναι να προσαρμόζεσαι στη διασημότητά σου. Έχει πολλά πλεονεκτήματα, αλλά υπάρχουν και πολλά πράγματα που δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Έτσι, λοιπόν, προσαρμόζεσαι και δέχεσαι πράγματα και καταστάσεις.

Πότε έμαθες ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτεις πολλά πράγματα για την προσωπική σου ζωή;

– Νομίζω ότι αυτό έγινε με τις διάφορες εμπειρίες μου. Τι έπαθα όταν αποκάλυψα βασικές πλευρές της ζωής μου και τί μου συνέβη όταν δε μίλησα. Συνήθως προσπαθούσα να διατηρώ τη δουλειά μου σαν ένα μέρος της προσωπικής μου ζωής, και, όντας σ’αυτή τη θέση, έπρεπε ν’αναγνωρίζω και τις ανάγκες του κοινού. Σ’όλη μου τη ζωή προσπάθησα να βρω αυτή την ισορροπία. Στην αρχή το άντεχα, γιατί ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Μακάρι να μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα.

  Στην οθόνη, όμως, είσαι γυμνός, ειδικά σ’αυτή την ταινία. Αποκαλύπτεις τα πάντα.

– Υπάρχουν πολλά είδη ηθοποιών. Σε μερικούς ηθοποιούς αρέσει αλλά ντρέπονται πάρα πολύ. Εγώ μπορεί να είμαι μέσα σ’όλα, αλλά νομίζω ότι είμαι κάπως ντροπαλός. Εσύ, νομίζεις ότι είμαι ντροπαλός;

Νομίζω ότι δεν αισθάνεσαι άνετα με τον Τύπο.

– Αυτό είναι μάλλον φυσικό, γιατί δεν έχω δώσει πολλές συνεντεύξεις. Αν το είχα συνηθίσει, θα αισθανόμουν πιο άνετα. Πάντως, όσο πιο πολύ μιλάμε, τόσο πιο άνετα νιώθω. Προσπαθώ να δώσω μια εντύπωση για τον εαυτό μου που, νομίζω, ότι κάπως έτσι είμαι, τώρα μέσα σ’αυτό το δωμάτιο.

Τί γνώμη έχεις για τις συνέχειες κινηματογραφικών ταινιών;

– Οι συνέχειες του Ιντιάνα Τζόουνς μου άρεσαν, γιατί ήταν τέτοιο το πνεύμα της ταινίας, που η συνέχειά της έμοιαζε σαν μια φυσική εξέλιξη. Μερικές ταινίες προσφέρονται περισσότερο για συνέχειες και γι’αυτό και τις κάνουν. Αλλά δεν νομίζω ότι θα τις έκαναν, αν δεν τον ήθελε και το κοινό.

Πιστεύεις ότι ο Νονός 3 ήταν μια φυσική εξέλιξη; – Ο προηγούμενος Νονός είχε γίνει εδώ και 15 χρόνια. Είχα την άποψη ότι, αν ο Φράνσις Κόπολα και ο Μάριο Πούτζο πίστευαν ότι ήταν κάτι που θα’πρεπε να γίνει, θα ήθελα να το κάνω. Πιστεύω ότι ο Φράνσις πραγματικά γνωρίζει και μου εξηγεί τις προθέσεις του για την ταινία και το τί θέλει να κάνει. Και αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να κάνει την τρίτη συνέχεια. Είχε αυτή την ιδέα στο κεφάλι του εδώ και καιρό. Ο ίδιος ο Φράνσις έχει αναφέρει ότι πάντα σκεφτόταν το Νονό σαν τριλογία. – Κοίτα, θα σου πω κάτι για το Νονό που νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον. Η ιδέα να βγει ο Νονός σε συνέχειες μ’ενοχλούσε πάντα, γιατί πίστευα ότι ο Νονός 2 ήταν αυτό που ήταν – η εναρμόνιση αυτών των δύο ρόλων ήταν ένα μέρος απ’αυτά που ο Φράνσις προσπαθούσε να πει. Πιστεύω ότι έδωσε στο Νονό 2 μια άλλη πλευρά. Και νομίζω ότι, αν το χρονολογίσεις, ξεφεύγει από αυτή την ιδέα της τριλογίας που σκεφτόταν ο Φράνσις.