Μια συνειδητοποίηση, ή η μικρή ιστορία που τελειώνει με δύο τρόπους, αλλά έχει την ίδια κατάληξη
Έκανα την αναστροφή μου εκεί που υπέθεσα ότι είμαι στο μέσον της αντοχής μου, και στα πρώτα 100 – 150 μέτρα συνειδητοποιώ ότι πάνω στο χιόνι μπορούσα να παρακολουθήσω τα ίχνη που είχα αφήσει καθώς πήγαινα.
Όπως τις περισσότερες Κυριακές ακολούθησα και σήμερα την ίδια διαδρομή στην παλιά σιδηροδρομική γραμμή, μακριά από αυτοκίνητα και το θόρυβο της πόλης. Όμως σήμερα ήταν λίγο διαφορετικά. Χτες βράδυ είχε χιονίσει. Όχι πολύ, αρκετά όμως για να ασπρίσουν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια.
Ξεκίνησα δειλά-δειλά, προσπαθώντας να ζεσταθώ πρώτα. Ήμουν σφιγμένος, και το κρύο δεν με βοηθούσε. Μόλις ‘έπιασα’ όμως το παλιό μονοπάτι έφυγε η ένταση και άρχισα να τρέχω σταθερά, απολαμβάνοντας το περίεργο, απόκοσμο περιβάλλον γύρω μου. Είχα το πλάνο μου, θα έτρεχα κάποια χιλιόμετρα στην μία κατεύθυνση και μετά θα γυρνούσα πίσω από την ίδια διαδρομή.
Έκανα την αναστροφή μου εκεί που υπέθεσα ότι είμαι στο μέσον της αντοχής μου, και στα πρώτα 100 – 150 μέτρα συνειδητοποιώ ότι πάνω στο χιόνι μπορούσα να παρακολουθήσω τα αποτυπώματα που είχα αφήσει καθώς πήγαινα.
Στην αρχή ήταν καθαρά και ευδιάκριτα. Όσο όμως προχωρούσα τα βήματά μου στο χιόνι γινόντουσαν όλο και πιο αχνά, μέχρι που δεν μπορούσα να τα δω καθόλου. Εδώ κι εκεί όμως όλο και έβλεπα και κάποιο ίχνος μου.
Φτάνοντας στην αρχή της διαδρομής, που τα βήματά μου ήταν δειλά, πλέον δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα.
Τα ίχνη που μπορούσα να διακρίνω ήταν βεβαίως τα φρέσκα, μετά αυτά που είχα αφήσει σε παχύ και δεκτικό χιόνι. Εκεί όμως που το τρέξιμό μου έγινε αποφασιστικό και σταθερό, ο δρασκελισμός μου ήταν σίγουρος και δυνατός, εκεί τα ίχνη μου ήταν τα πιο ευδιάκριτα και είχαν την μεγαλύτερη διάρκεια.
Τα πρώτα μου ίχνη, τα δειλά, ποδοπατήθηκαν και μπερδεύτηκαν με δεκάδες άλλα ίχνη. Σβήστηκαν, γιατί δεν είχαν καμία συνέπεια.
Κάπου στο τέλος της διαδρομής βγήκε και ο ήλιος. Το χιόνι άρχισε να λιώνει, το νερό πήρε μαζί του τα ίχνη. Όχι όμως στην λήθη.
Το νερό μέσα από τον αέναο κύκλο του θα ξαναγίνει χιόνι, το ίδιο χιόνι θα πέσει, και θα είναι έτοιμο να δεχτεί και πάλι πρώτα τα δειλά, και μετά τα αποφασιστικά μου βήματα.
Ένα εναλλακτικό τέλος της ιστορίας:
Κάπου στο τέλος της διαδρομής άρχισε να ξαναχιονίζει. Το χιόνι σκέπασε τα ίχνη. Πρώτα τα δειλά, τα αποφασιστικά όμως, τα βαθιά ίχνη, σκεπάστηκαν τελευταία.
Το φρέσκο χιόνι που έπεσε είναι έτοιμο να δεχτεί και πάλι πρώτα τα δειλά, και μετά τα αποφασιστικά μου βήματα.
