Ένας ερασιτέχνης δρομέας του κλασικού Μαραθώνιου περιγράφει την μεγάλη περιπέτεια της προετοιμασίας, τον πόνο και την μεγάλη δοκιμασία της διαδρομής, αλλά και την εσωτερική επιβράβευση, που κάνει την συμμετοχή, εμπειρία ζωής. Από τον Τίμο Μ.
Πριν να ξεκινήσω το τρέξιμο πέρυσι τον Αύγουστο, είχα να τρέξω από παιδί και έτσι ένιωσα. Δεν θα ωριμάσω, αρνούμαι να το κάνω. Ευκαιρίες να νιώθεις σαν παιδί δεν σου δίνονται τόσο συχνά.
Τον Νοέμβριο που πέρασε παρακολούθησα από κοντά τον τερματισμό των αθλητών του μαραθωνίου στο καλλιμάρμαρο στάδιο. Εγώ είχα τρέξει το πρώτο μου 10αρι. Δεν περίμενα ότι παρά την τρομακτική καταπόνηση των αθλητών, στην συντριπτική τους πλειοψηφία γελούσαν, ήταν ικανοποιημένοι, γιατί είχαν ολοκληρώσει την δοκιμασία, ήταν μαραθωνοδρόμοι. Δεν το κρύβω ότι ζήλεψα. Και πείσμωσα.
