Τι έχω αποκομίσει από το τρέξιμο μέχρι σήμερα – Μέρος 1ο.

Είμαι ένας αρχάριος δρομέας.

Ξεκίνησα να τρέχω πριν 8 μήνες περίπου. Το έκανα κυρίως για να καταπολεμήσω την “μούχλα”  του Αυγούστου, και για να εκτονώσω  κάπως τα νεύρα που μου προξενούσε η παρατεταμένη, επαναλαμβανόμενη, γενικευμένη αφασία και καθίζηση γύρω μου. Αυτή είναι η εύκολη εκδοχή.

Έτσι απλά ξεκίνησα να τρέχω. Δεν είμαι σίγουρος γιατί.

Ένα απόγευμα φόρεσα κάποια, εντελώς ακατάλληλα όπως αργότερα αποδείχθηκε, παλιά αθλητικά παπούτσια, ξέθαψα  ρούχα που νόμιζα ότι πλησίαζαν σε αυτό που θα έπρεπε να φορέσω και βγήκα στον δρόμο. Δεν είναι ότι δεν αθλούμαι, αντιθέτως μάλιστα κάνω φιλότιμες προσπάθειες να κρατηθώ σε φόρμα, μάλλον όμως δεν ήταν μέχρι τότε αρκετό.

Ως εκ θαύματος, στα μάτια μου τουλάχιστον, έτρεξα. Τίποτα ιδιαίτερο αλλά έτρεξα. Και ένιωσα άνετα και αναζωογονημένος. Το επανέλαβα την επόμενη μέρα και μετά από λίγες μέρες πάλι. Και κόλλησα. Μου άρεσε και το “υιοθέτησα”.

Όμως σταματάω εδώ, και δεν θα μείνω στα καλά. Όλοι μιλάνε για τα καλά, εγώ θα ξεκινήσω από τα αρνητικά.

Έτσι για αλλαγή. Τα καλά μετά. Έχω λοιπόν “αποκομίσει” τα παρακάτω αρνητικά:

Πρώτα, για να το ξεπεράσω γρήγορα, έχω δημιουργήσει ένα καινούριο έξοδο, μια που όπως σε όλα τα αθλήματα, πλέον η τεχνολογία παρέχει αμέτρητες λύσεις για τα πάντα. Και αυτές κοστίζουν. Όχι όσο σε άλλα αθλήματα και χόμπι, αλλά κοστίζουν. Ο αντίλογος, μάλλον σωστός, είναι ότι τα ρούχα, τα παπούτσια και τα gadgets αξίζουν τα λεφτά τους γιατί μας φέρνουν πιο κοντά στις απολαύσεις του τρεξίματος, μας προστατεύουν και μας παρακινούν. Το δέχομαι, πάμε παρακάτω τώρα.

Μετά οι τραυματισμοί. Ο πρώτος ήρθε μέσα στις πρώτες δυο τρεις εβδομάδες από την λάθος επιλογή παπουτσιών (είπαμε ήταν ακατάλληλα). Ας πρόσεχα. Και έτσι έπαθα την πρώτη μου τενοντίτιδα η οποία πέρασε με λίγη ξεκούραση σε μία εβδομάδα. Η μέση μου έπρεπε να αναπρογραμματιστεί ώστε να κουβαλάει τροχάδην τα επιπλέον μου 15 κιλά, οπότε μετά από 2 – 3 μήνες με άφησε και αυτή. Και αυτό πέρασε με την απώλεια κάποιων κιλών από τα 15. Η διαρκής βάσανος του chafing (σύγκαμα) στις θηλές (ναι, είναι όσο απαίσιο ακούγεται) και σε άλλα δύσκολα  μέρη του σώματος.  Ότι και να κάνεις, ή δεν θα βάλεις αρκετή βαζελίνη, ή θα ξεχάσεις  εντελώς να βάλεις και θα καταλήξεις να ουρλιάξεις από τον πόνο όταν μπαίνεις κάτω από το ντους μετά από την προπόνηση. Να μην αναφέρω το περίεργο περπάτημα. Φουσκάλες, κράμπες, διάφοροι πόνοι εδώ κι εκεί, είναι επίσης συχνά. Σήμερα αναρρώνω από άλλο τραυματισμό στο γόνατο που παρά την ξεκούραση, τα αντιφλεγμονώδη τις φυσικοθεραπείες, τις ενέσεις κορτιζόνης ακόμα πονάει όταν τρέχω… αφόρητα. Μαθαίνει όμως κανείς να διαχειρίζεται τον πόνο. Να σημειώσω ότι για τους τραυματισμούς ο κανόνας είναι ότι συνήθως φταίμε εμείς οι ίδιοι. Ούτε τα παπούτσια, τα οποία εμείς πρέπει να επιλέγουμε με προσοχή, ούτε ο δρόμος, ούτε το βουνό.

Αξιομνημόνευτα είναι τα αμήχανα βλέμματα από τους φίλους μου όταν λέω ότι αύριο τρέχω, έχω προπόνηση – αγώνα – longrun οπότε δεν θα πιω και θα πάω για ύπνο νωρίς αν και Σαββατόβραδο. Νομίζουν ότι έχω αρχίσει να το χάνω. Μεταξύ μας το ίδιο νομίζω κι εγώ.

Στερήσεις, σε αρκετά πράγματα. Προφανώς την προηγούμενη ενός αγώνα ή μιας μεγάλης προπόνησης δεν θα βγεις για τσίπουρα. Ούτε θα πας ξενύχτης να κάνεις αγώνα. Είναι επώδυνο και μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο. Επίσης καλό είναι να μην τρως κάθε μέρα junk food. Εδώ ομολογώ ότι εγώ ακόμα κάνω παρασπονδίες ιδιαιτέρως στο φαγητό, και καμιά φορά στο ποτό.

Για τους ανυπόμονους και τους ματαιόδοξους όπως είμαι εγώ, είναι πάρα πολύ δύσκολο να προσαρμοστούν. Τα αποτελέσματα έρχονται βασανιστικά αργά. Θέλει χρόνο, κυριολεκτικά θέλει πολλά χρόνια να φτάσεις από το μηδέν σε κάτι αξιόλογο, αν το καταφέρεις ποτέ. Αν μπορέσεις να μείνεις υγιής, για να τρέξεις και να τερματίσεις τον πρώτο σου μαραθώνιο θέλεις πάνω από ένα χρόνο προετοιμασία. Διάβασα κάπου ότι η προετοιμασία για μαραθώνιο είναι “δεύτερη δουλειά”. Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί, άρα και οι πληροφορίες μου είναι δυστυχώς περιορισμένες. Ούτως ή άλλως έχουν προλάβει άλλοι να γράψουν γι αυτό.

Επίσης αποκτάς ένα λεξιλόγιο που για τους γύρω σου είναι ξένο οπότε έχουν επιπλέον λόγους να σε κοιτάνε περίεργα. Λέξεις και όροι όπως long run, διαλλειματική προπόνηση, tempo run, 10αρι, 20αρι, trail run, half marathon, fartlek, carbo loading είναι παντελώς άγνωστοι, και για τους αμύητους εντελώς αδιάφοροι.

Τέλος μία νέα έρευνα έδειξε ότι το τρέξιμο δεν συνδέεται κατ ανάγκην με την μακροζωία, αντιθέτως μάλιστα, όταν δεν πρόκειται για απλό jogging αλλά για πρωταθλητισμό.

Μπορώ να γράφω και να μιλάω για τα αρνητικά ασταμάτητα, όμως συνεχίζω να τρέχω. Και δεν νομίζω ότι έχω τρελαθεί. Ούτε έχω μαζοχιστικές διαθέσεις.  Όσο και να σηκώνει κάζο το νέο μου χόμπι, ιδιαιτέρως όταν εμφανίζομαι κουτσαίνοντας σε κάποια έξοδο, εγώ επιμένω. Προσωπικά δηλώνω ότι έχω σώας τας φρένας, όσο και να μην με πιστεύει κανείς. Τώρα θα μου πεις καταλαβαίνει ο τρελός ότι είναι τρελός; Γιατί τα λέω αυτά; Διότι υπάρχουν τα θετικά, και αυτά νικούν τα αρνητικά κατά κράτος.

Κατ αρχήν ξεκινάω λέγοντας ότι δεν είμαι μόνος. Νομίζει κανείς ότι το τρέξιμο είναι μοναχικό άθλημα. Αν το θέλω είναι. Βάζω την μουσική μου και τρέχω χωρίς να με ενοχλεί κανείς. Ή δεν θα βάλω μουσική και θα χαθώ στις σκέψεις μου. Όμως στον δρόμο θα διασταυρωθώ με άλλους πολλούς σαν εμένα και δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ένα νεύμα αναγνώρισης για να καταλάβεις ότι τελικά το τρέξιμο έχει μία ιδιότυπη ομαδικότητα. Λίγα λόγια και καλά. Ή τρέχω με παρέα, σπανίως μεν αλλά και αυτό γίνεται.

Κάνω την ψυχοθεραπεία μου. Δουλειά, προσωπικά θέματα, όλα αντιμετωπίζονται διαφορετικά όταν είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Επιταχύνεται η διαδικασία αντιμετώπισης και επίλυσης προβλημάτων. Ίσως οι ενδορφίνες που απελευθερώνονται με το τρέξιμο συμβάλλουν σε αυτό. Τι να πω, ο κάθε ένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά, η εμπειρία μου πάντως είναι αυτή, σαν να κινούμαι πιο γρήγορα από το περιβάλλον μου, σαν σκηνή βγαλμένη από το Matrix.

Έβαλα νέους στόχους μακριά από την καθημερινότητα. Το δρομικό κίνημα έχει διαδοθεί τόσο πολύ που μπορείς να μπεις από νωρίς σε κάποια από τις αμέτρητες διοργανώσεις και να θέσεις στόχους. Μέσα σε 2-3 μήνες μπορεί κανείς να τρέξει το πρώτο του 10αρι. Σε 4-6 μήνες να αρχίσει να τρέχει μικρούς αγώνες στο βουνό, σε 8 μήνες να προσπαθήσει ένα 20αρι ή ένα ημιμαραθώνιο. Και αν όλα πάνε καλά να προσπαθήσει για έναν μαραθώνιο. Ή και όχι. Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Αλλά η συγκίνηση του πρώτου τερματισμού είναι κάτι ξεχωριστό (πάλι φταίνε οι ενδορφίνες). Κάθε τερματισμός είναι ιδιαίτερος, αλλά και κάθε προπόνηση, πόσο μάλλον όταν αυτή πάει καλά.

Νομίζω ότι, παρά τους τραυματισμούς, κάνω καλό στην υγεία μου. Άλλωστε δεν κάνω πρωταθλητισμό. Αν νιώθω καλά τότε μάλλον είμαι καλά. Μαθαίνει κανείς να ακούει το σώμα του. Να φροντίζει το εαυτό του, και να γνωρίζει τα όριά του. Έτσι βελτιώνεται και η ψυχολογία, και η καλή ψυχολογία μετράει πόντους στην καλή υγεία.

Παν μέτρον άριστον. Ισχύει και στο τρέξιμο. Αλλά η ικανοποίηση που νιώθεις όταν ξεπερνάς που και που τα όριά σου, όταν βγαίνεις από τον φάκελο λειτουργίας και τα καταφέρνεις, είναι μοναδική.

Διαπίστωσα επίσης ότι η επαφή με την φύση είναι διαφορετική. Σε μία εκδρομή με το αυτοκίνητο, απλά δεν βλέπεις τίποτα, άμα δε είσαι οδηγός ακόμα χειρότερα. Με το ποδήλατο μάλλον το ίδιο. Η ταχύτητα σου στερεί την επαφή. Μόνο το βάδισμα και το τρέξιμο σε φέρνουν κοντά στην φύση. Και το τρέξιμο ακριβώς επειδή σου δίνει μία αίσθηση ευεξίας σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι την φύση διαφορετικά. Αποκτάς natural high.

Τον Νοέμβριο που πέρασε παρακολούθησα από κοντά τον τερματισμό των αθλητών του μαραθωνίου στο καλλιμάρμαρο στάδιο. Εγώ είχα τρέξει το πρώτο μου 10αρι. Δεν περίμενα ότι παρά την τρομακτική καταπόνηση των αθλητών, στην συντριπτική τους πλειοψηφία γελούσαν, ήταν ικανοποιημένοι, γιατί είχαν ολοκληρώσει την δοκιμασία, ήταν μαραθωνοδρόμοι. Δεν το κρύβω ότι ζήλεψα. Και πείσμωσα.

Όπως και με τα αρνητικά έτσι και με τα καλά μπορώ να λέω ασταμάτητα. Μένω εδώ. Μέχρι σήμερα η πλάστιγγα γέρνει στα θετικά. Και το αποτέλεσμα είναι ότι εγώ είμαι καλύτερα. Νιώθω καλύτερα, δουλεύω καλύτερα, είμαι πιο καλός με τον κόσμο γύρω μου. Το τρέξιμο σίγουρα δεν είναι πανάκεια. Δεν εξαφανίζει το άγχος, ούτε σου λύνει τα προβλήματα. Στον δικό μου μικρόκοσμο όμως αποτελεί μία διαδικασία διαχείρισης του άγχους που ούτως ή άλλως υπάρχει, και τακτοποίησης των προβλημάτων.

Μόλις ξεπεράσω τον πρόσφατο τραυματισμό μου – που μόνο καλό μου έκανε γιατί με έβαλε να σκεφτώ πως και γιατί θέλω να τρέχω – θα μπορώ να προχωρήσω και στο Μέρος 2^ο.

Προς το παρόν παραμένω αρχάριος, κουρασμένος και βαθιά ικανοποιημένος.