Ο δικός μου Ντέιβιντ Μπόουι
Μέρα αναμνήσεων σήμερα. Πέθανε το είδωλό μου. Το ένα και μοναδικό που μου απέμεινε. Καλό σου ταξίδι, Ντέιβιντ Μπόουι. Από την Βίκη Αναστασιάδου
Κάπου στη δεκαετία του 1970 ανακάλυψα τον Μπόουι. Η ανδρόγυνη φιγούρα του εισέβαλε μια κι έξω στη ζωή μου μαζί με τους rock, heavy rock, experimental rock, pop, soul και funk ήχους του. Ήταν μετά την αντιπολίτευση. Μια μέρα ο αδελφός μου γύρισε από την Αγγλία κουβαλώντας ένα βαλιτσάκι γεμάτο δίσκους βινυλίου. Θυμάμαι ακόμη ποια άλμπουμ ήταν: David Bowie, Space Oddity, The Man Who Sold the World, Hunky Dory, The Rise and Fall of Ziggy Stardust, Alladin Sane, Pin Ups.
Όλοι αυτοί οι θησαυροί σε ένα βαλιτσάκι. Ξεσηκώναμε τη γειτονιά ακούγοντάς τους στη διαπασών και χορεύοντας οποιαδήποτε ώρα της ημέρας (και της νύχτας, εννοείται). Φίλοι συνέρρεαν σπίτι να ακούσουν τα μαγικά ακούσματα. Στην Αθήνα, τότε, όλα έφταναν με μεγάλη καθυστέρηση, αν έφταναν.
Χάζευα ώρες τα εξώφυλλα, αποστήθιζα τα λόγια από τα τραγούδια του, έψαχνα στο λεξικό να καταλάβω τις άγνωστες σε μένα λέξεις των στίχων του, αγόραζα τα περιοδικά που είχαν τις φωτογραφίες του. Δεν ήξερα τι να πρωτοακούσω. Κάθε του δίσκος μια διαφορετική εμπειρία, μουσική και αισθητική. Έγινε το ίνδαλμά μου.
Έκτοτε περίμενα με αγωνία κάθε νέο του δίσκο. Το Rebel Rebel από το Diamond Dogs κυκλοφόρησε σε single, έφτασε πρώτο στα charts στην Αγγλία, πέμπτο στην Αμερική, o Ντέιβιντ Μπόουι έγινε γνωστός και στην Ελλάδα και το «Pop 11», το ροκ δισκοπωλείο της Αθήνας, άρχισε να φέρνει δίσκους του. Κάθε νέος δίσκος του και μια μεταμφίεση. Και καθώς τα άλμπουμ διαδέχονταν το ένα το άλλο, μάθαινα και περισσότερα για τη ζωή του. Ήταν πια σούπερ σταρ. Μετά το Diamond Dogs και την επιτυχία που σημείωσε, μετακομίζει στην Αμερική, βουτάει στους ήχους της, επηρεάζεται και μεταφέρει με το δικό του τρόπο τη δική της μουσική παράδοση.
Το Young Americans μας ξεναγεί σε άλλους κόσμους, πιο σουλ, ενώ το Station to Station σε πιο funk-soul. Όλες του οι μεταμφιέσεις, μουσικές και στυλιστικές, άνοιγαν ορίζοντες μακριά από τον μικρόκοσμό μου.
Και ενώ πήγαινα ακόμη στο σχολείο, ο Μπόουι μετακόμισε ξανά στην Ευρώπη, ίσως για να απομακρυνθεί από τα φαντάσματα και τις καταχρήσεις του, ίσως για να έρθει πιο κοντά μου. Η περίφημη τριλογία του Βερολίνου, έργα που έχουν επηρεάσει όσο λίγα τη νεότερη μουσική με κάνει να τον λατρέψω. Το Low με μετέφερε σε ένα άλλο σύμπαν με πιο λιτούς, μινιμαλιστικούς και ινστρουμένταλ, ήχους.
Εκεί άρχισα να οσμίζομαι τη μουσική ιδιοφυΐα του. Με το Heroes έρχεται ακόμα πιο κοντά μου. Οι ήρωές του είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Όμως, το πολυεπίπεδο Lodger, ένα ημερολόγιο πειραματισμών που άργησα να καταλάβω, με απομάκρυνε πρόσκαιρα από το είδωλό μου.
Λίγοι μουσικοί είχαν αντίκτυπο στην αισθητική μας όπως ο Μπόουι. Επαναπροσδιόριζε αέναα την εικόνα του και δημιουργούσε περσόνες, από τον ανδρόγυνο Ziggy Stardust και τον ψυχεδελικό Alladin Sane, στη δυστοπική φιγούρα του Diamond Dogs και τη μεταμόρφωση σε Thin White Duke με το άλμπουμ Station to Station. Ξεπέρασε το όρια του μουσικού της ροκ και έγινε style icon, μετατρέποντας τις συναυλίες του σε έναν κόσμο φαντασίας και θεάματος. Πόσο ζήλευα, τότε, όσους είχαν τη δυνατότητα να παρευρεθούν στις τέλεια χορογραφημένες συναυλίες του, με τα μαγικά σκηνικά.
Ο Ντέιβιντ Μπόουι που ενέπνευσε και εμπνέει δεν με απογοήτευσε ποτέ, όπως άλλα εφηβικά είδωλά μου. Θυμάμαι κάπου διάβασα ότι δεκαέξι ετών ανακοίνωσε στη μητέρα του ότι θα γίνει ποπ σταρ. Κοίτα πίστη, σκέφτηκα. Και αφού έγινε σταρ, αφού μας μύησε σε δεκάδες μουσικούς δρόμους, αποσύρθηκε από το προσκήνιο σιγά σιγά προστατεύοντας τη προσωπική του ζωή. Πόση δύναμη και σύνεση! Τον θαύμαζα και πάλι. Και βέβαια συνέχισε να εμφανίζεται, να δισκογραφεί. Πριν δύο χρόνια, 67 ετών, κυκλοφόρησε ένα γνήσιο ροκ άλμπουμ, το The Next Day. Η αγαπημένη φωνή σε νέες περιπέτειες. Δύο χρόνια μετά, δημιουργικός ως την ύστατη πνοή του, κυκλοφόρησε το τελευταίο του άλμπουμ την ημέρα τον 69ων γενεθλίων, το Blackstar, διδάσκοντάς μας με το παράδειγμά του ότι ζωή είναι πάνω από όλα η δημιουργία. Στο κύκνειο άσμα του διακρίνουμε έναν άνθρωπο που με ψηλά το κεφάλι προχωρά προς το θάνατο και πέρα από αυτόν.
Rest in Peace, Ντέιβιντ Μπόουι. Θα κολυμπάμε πάντα στους ήχους της μουσικής σου και θα προχωράμε μέσα της, χορεύοντας το δικό μας τραγούδι που μας βοήθησες να γράψουμε.
