Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η πιο λογική επιλογή για την Νέα Δημοκρατία

Την προηγούμενη φορά οι εκλογές στην Νέα Δημοκρατία δεν κατάφεραν να γίνουν. Χάλασαν τα κομπιούτερ. Θα ήταν καλό να μείνουν χαλασμένα μέχρι να ψηφίσει ο Τσίπρας το ασφαλιστικό…Αλλά δεν μπορεί να τα θέλει κανείς και όλα δικά του.

Οι εσωκομματικές εκλογές βρίσκουν την Νέα Δημοκρατία σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Κανονικά η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είχε μεταλλαγεί συνολικά, ώστε τα τελευταία σαράντα χρόνια να περάσουν στο παρελθόν. Το Πασόκ για παράδειγμα βρήκε την δική του λύση. Άλλαξε το όνομα του σε Σύριζα και έτσι μοιάζει καινούργιο. Βρήκε κι έναν νέο και ωραίο αρχηγό και άντε πάλι από την αρχή. Αλλά οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας είναι κατά βάση πιο πιστοί στο κόμμα τους. Έτσι η Νέα Δημοκρατία πρέπει να γίνει κάτι άλλο, παραμένοντας και συγχρόνως το ίδιο.

 Είναι πολύ πιθανό ο επόμενος αρχηγός της νέας Δημοκρατίας να είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός. Η χρησιμότητα του Αλέξη Τσίπρα και του Σύριζα ολοκληρώνονται την Άνοιξη, αφού ψηφιστεί το ασφαλιστικό και ορισμένα άλλα κάπως δύσκολα νομοσχέδια, όπως και να γίνουν οι απαραίτητες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτά  δεν μπορούσαν να περάσουν από την κουρασμένη πέρσι Νέα Δημοκρατία. Έπρεπε να βρεθεί κάποιος αρκετά…χμ..επιτήδειος.. για να αναλάβει αυτήν την δουλειά. Και βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας που προετοιμαζόταν από καιρό γι αυτό το ρόλο.

Κανονικά θα ήταν συμφέρον για την Νέα Δημοκρατία να μείνει ο Τσίπρας για αρκετό χρόνο στην εξουσία, ώστε να προλάβει να βρει τον καινούργιο βηματισμό της. Του προσεχείς μήνες κάποιοι από τους βουλευτές του Σύριζα δεν θα αντέξουν τον πόνο ψυχής που τους προκαλεί η άσκηση της εξουσίας, αλλά οι μπαλαντέρ είναι έτοιμοι για να καλύψουν τα κενά. Είναι πιθανόν να προκύψει τότε κάποιο νέο σχήμα για κάποιο διάστημα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις . Είναι πολλά που μαγειρεύονται αυτόν τον καιρό.

Ας δούμε όμως τα συν και τα πλην των τεσσάρων υποψηφίων για να οδηγήσουν την Νέα Δημοκρατία στο καινούργιο κεφάλαιο της ιστορίας της.

Πρώτος και καλύτερος ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Είναι πολύ πιθανό ο Μεϊμαράκης να εκλεγεί τελικά αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Στο μικρό διάστημα που βρέθηκε στο τιμόνι της, έγινε ξαφνικά γνωστός και στο ευρύτερο κοινό, που ως τώρα τον γνώριζε σχετικά λίγο, αν και είναι από τα παλιότερα στελέχη του κόμματος. Είναι στα συν του το ότι κατάφερε να την βγάλει από το τέλμα που είχε οδηγηθεί συγκυριακά μετά την φθορά που προξένησε η άσκηση της εξουσίας. Ο ιδιαίτερος τρόπος που εκφράζεται, αλλά κυρίως το εξαιρετικό χιούμορ του, στις ομιλίες του στην Βουλή, δημιούργησαν μια καινούργια ατμόσφαιρα στο πολιτικό σκηνικό. Έχει και καλά χαρακτηριστικά ηγέτη κόμματος, παρά τον αψύ τρόπο που μιλάει. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλούσε χειρότερα , όταν χρειαζόταν. Έχει ένα μόνο μειονέκτημα. Ανήκει στην παλιά φρουρά της νέας Δημοκρατίας και αυτό δημιουργεί μια εντύπωση στασιμότητας που δεν είναι αυτό που χρειάζεται.

Ο Απόστολος Τζιτζικώστας, είναι λίγο πολύ άγνωστος και μοιάζει σαν να εμφανίστηκε από το πουθενά. Δέχεται πολύ άγρια κριτική, αλλά έχει και το δικό του κοινό στην Βόρειο Ελλάδα. Θα ήταν πολύ δύσκολο να καταφέρει να επιβληθεί στην Νέα Δημοκρατία. Το ότι δεν έχει την βουλευτική ιδιότητα είναι ένα ακόμη πρόβλημα. Που αναγκαστικά θα φτιάξει συνθήκες δυαρχίας. Ωστόσο η περίπτωση του δεν είναι τυχαία. Δεν γίνονται τόσο τυχαία κάποια πράγματα. Παραμένει η πιο προβληματική υποψηφιότητα αλλά οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν ψηλά.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι σίγουρα το πιο μαχητικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Παρά το ότι πολλοί δεν τον θεωρούν σοβαρό, εντούτοις στην υπουργική του θητεία έκανε πολύ σοβαρή δουλειά. Στα συν του και στα πλην του , είναι ο εριστικός και άμεσος τρόπος που απαντά σε οποιαδήποτε πρόκληση. Τα επιχειρήματά του είναι συνήθως σωστά-άλλωστε με τον Σύριζα στην Κυβέρνηση είναι πολύ εύκολο να έχει κανείς σωστά επιχειρήματα-αλλά τον αδικεί ο τόνος της φωνής του. Δεν θα εκλεγεί αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, αλλά έχει γράψει μια πολύ σοβαρή υποθήκη για το μέλλον του στο κόμμα.

ΚΙ έτσι φτάνουμε στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι η πιο ολοκληρωμένη από τις τέσσερεις υποψηφιότητες και ο πιο σύγχρονος από τους υποψήφιους αρχηγούς. Στην υπουργική του θητεία έδειξε επίσης ότι δεν φοβάται το πολιτικό κόστος. Είναι αυτό που θα λέγαμε η πιο λογική επιλογή. Και η παρουσία του θα άλλαζε τον αέρα στο κόμμα του που έχει κάπως μουχλιάσει. Ωστόσο δεν είναι σίγουρο το αν θα καταφέρει να φτάσει στον σκοπό του. Στα μειονεκτήματα του υποτίθεται ότι είναι το επίθετό του και η σκιά του πατέρα του. Φυσιολογικά αυτό θα έπρεπε να είναι ανάμεσα στα πλεονεκτήματά του. Αλλά στην Ελλάδα ζούμε, δεν μπορείς να περιμένεις και πολύ λογικές εκτιμήσεις. Αλλιώς δεν θα φτάναμε ως εδώ.