Οι τερατώδεις αυταπάτες του ταλαντούχου κ. Τσίπρα

«Η 5η του Ιούλη είναι καταγεγραμμένη ως φως και δύναμη στην ιστορία του ελληνικού λαού και είμαστε περήφανοι γιατί τολμήσαμε να φέρουμε στο προσκήνιο της διαπραγμάτευσης τον ελληνικό λαό». Αυτά είπε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για την 5η Ιουλίου 2015, που κατέληξε στα Capital Controls.

Χρειάζεται μεγάλο ταλέντο για να μπορέσεις να κάνεις τέτοια αναφορά σ` αυτό το θέμα, όταν την επόμενη αυτής της μέρας, πήρες την όποια “γνωμάτευση” έδωσε ο ελληνικός λαός-σωστή ή λάθος- και έκανες το ακριβώς αντίθετο της.

Για κάποιους ο κυνισμός είναι ένας τρόπος ζωής. Για τον Αλέξη Τσίπρα είναι όχι η δεύτερη φύση, αλλά η πρώτη.

Αν ψάξουμε στην παγκόσμια ιστορία, θα βρούμε διάφορα παραδείγματα “ηγετών” με παρόμοια χαρακτηριστικά. Ίσως το πιο ταιριαστό με τον Αλέξη Τσίπρα, είναι το παράδειγμα του Καλλιγούλα στην αρχαία Ρώμη. Ο Καλλιγούλας δεν είχε σε καμία εκτίμηση ούτε τον λαό της Ρώμης, ούτε και τους Συγκλητικούς της Γερουσίας. Για να δείξει μάλιστα το πόσο τους περιφρονούσε, έφερε μια μέρα στην Σύγκλητο το άσπρο άλογο του και το έχρισε συγκλητικό. Και κανείς δεν αντέδρασε.

Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, το άσπρο άλογο, ήταν ο Πάνος Καμμένος, αλλά και όσα αυτοί οι δυο κάνουν από τότε. Όταν από την πρώτη μέρα που ανέβηκε στην εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας έχρισε “συγκυβερνήτη” του τον Πάνο Καμμένο, μπορούσες να γνωρίζεις το τι θα ακολουθούσε.

Η ριζοσπαστική Αριστερά με την υπερεθνικιστική Δεξιά.

Αν δεν καταλαβαίνεις το τερατώδες αυτής της υπόθεσης και τον απέραντο κυνισμό που κρύβει κυρίως προς τους δικούς του ψηφοφόρους, τότε δεν έχεις καμιά ελπίδα. Αυτό που διάλεξες , αυτό θα εισπράξεις.

Το που κατέληξε αυτή η “περηφάνια” για τον “ελληνικό λαό που τον έφερε στο προσκήνιο” το γνωρίζουμε.

Εκατό δισεκατομμύρια, συν τα είκοσι πέντε της απομείωσης των ελληνικών Τραπεζών ήταν το κόστος και ακόμη το κοντέρ γράφει.

Η εξ ίσου “περήφανη” διαπραγμάτευση των έξι πρώτων μηνών του 2015, ήταν ίσως η μεγαλύτερη πολιτική απάτη, στην ιστορία της Μεταπολίτευσης, που δεν είχε άλλο σκοπό, παρά να φέρει την κατάσταση στο απώτατο άκρο της, ώστε το σύνολο των ιθαγενών ψηφοφόρων να υποδεχτεί την μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. Ο ίδος παραδέχτηκε πως είχε αυταπάτες και πως έγιναν κάποιες υπερβολές.

Δεν πρόκειται γι αυτό βέβαια. Πρόκειται για ένα καλοστημένο κόλπο με πρωταγωνιστή το Παιδί για Όλες τις Δουλιές, που στην συνέχεια ψήφιζε τα πάντα.

Είναι όμως γνωστά όλα αυτά.

Από τον περασμένο Δεκέμβριο όμως, όταν άρχισε να γίνεται λόγος για το “παράθυρο ευκαιρίας” που είχε ανοίξει για το Σκοπιανό, οι αυταπάτες του κ. Τσίπρα πέρασαν σε ένα άλλο επίπεδο, που δημιουργεί και πολλές απορίες.

Ως τις αρχές του εικοστού αιώνα το όνομα της Μακεδονίας χρησίμευε ως ιστορική αναφορά, σχετισμένη κυρίως με το έπος του Μ. Αλεξάνδρου και τις κατακτήσεις του, που κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε πως “διεύρυναν” την Μακεδονία και τη έφεραν μέχρι τα πέρατα της Ινδίας. Στην συνέχεια και όταν η δυναμική του ελληνισμού άρχισε να σβήνει τα εδάφη της ιστορικής Μακεδονίας, πέρασαν στα χέρια των Ρωμαίων, μετά του Βυζαντίου και γύρω στα μέσα του 6ου μ.Χ αιώνα στην περιοχή των σημερινών Σκοπίων, κατέβηκαν σλαβικά φύλλα από τον Βορρά.

Το όνομα της Μακεδονίας επανήλθε στο προσκήνιο μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, όταν με την Συνθήκη των Σεβρών, χαρακτηρίστηκε ως Μακεδονία, με μάλλον αυθαίρετο τρόπο, η περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας, το Σκόπια και κάποια περιοχή της Βουλγαρίας, μια και το εύρος αυτής της περιοχής αντιστοιχεί μόνο σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Μέχρι και το δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο η περιοχή της ΠΓΔΜ άνηκε στη σύνθεση του Σερβικού κράτους και ονομαζόταν Παλιά Σερβία, Νότια Σερβία ή Vardarska Banovina δηλ. διοίκηση του Βαρδάρη και οι κάτοικοι Νότιοι Σέρβοι και κανένας μέχρι τότε από τους μετέπειτα δημιουργούς της Λαϊκής Δημοκρατίας της «Μακεδονίας» δεν είχε μιλήσει για Μακεδονικό έθνος και Μακεδόνες. Όλα αυτά όμως μέχρι τη σύνοδο στο Jajce, όταν την 29^ηΝοεμβρίου του 1943 στην ομώνυμη πόλη της Βοσνίας το Αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας ( Τίτο – Παρτιζάνοι) αποφάσισε την οργάνωση της χώρας σε ομοσπονδιακή βάση. Μία από τις ομοσπονδίες ήταν και η Λαϊκή Δημοκρατία της «Μακεδονίας».

Στην διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου, ένα μεγάλο μέροςτης τότε ελληνικής Αριστεράς επιθυμούσε την απόσχιση της ελληνικής Μακεδονίας και την ένωση της, με την “κατασκευασμένη” Μακεδονία του Τίτο, ώστε να έχουν και οι ίδιοι πολεμικό καταφύγιο, αλλά και η Γιουγκοσλαβία να βρει διέξοδο στην Μεσόγειο, που ήταν και ένα μεγάλο ζητούμενο. Το σύμφωνο της Γιάλτας όμως είχε υπογραφεί ανάμεσα στους Αμερικανούς, τους Σοβιετικούς και τους Άγγλους και τέτοιες αυθαίρετες κινήσεις δεν ήταν δυνατές. Άλλωστε και ο αιματηρός εμφύλιος ήταν τελείως μάταιος.

Όμως η περιοχή των Σκοπίων εξακολούθησε να ονομάζεται από τον Τίτο “Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Ήταν στην λογική του “ποτέ δεν ξέρεις”. Η Ιστορία έχει πολά γυρίσματα.

Μετά το τέλος του σοβιετικού μπλοκ και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας,το θέμα της ονομασίας αυτής της χώρας επανήλθε στο προσκήνιο και είναι γνωστή η ιστορία των όσων έχουν μεσολαβήσει μέχρι τώρα.

Το γιατί ο Τσίπρας αποφάσισε να ανακινήσει το θέμα, αυτή τη χρονική στιγμή, παραμένει ένα μυστήριο που ίσως τα δεδομένα του δεν τα μάθουμε ποτέ. Πιθανόν να οφείλεται στην πίεση των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, που αφού έβγαλαν από την μέση τον υπερεθνικιστή Γκρούεφσκι, έβαλαν στην θέση του τον “χαμογελαστό” Ζάεφ.

Έτσι τα δυο “χαμογελαστά παιδιά για όλες τις δουλιές” έφθασαν στην Συμφωνία των Πρεσπών, που υπέγραψε ο Νίκος Κοτζιάς για την ελληνική πλευρά και ο Δημητρόφ για τους Σκοπιανούς.

Και αν ο Ζάεφ είχε τους δικούς του λόγους γι` αυτή τη συμφωνία, είναι δύσκολο να δούμε για ποιο λόγο η Ελλάδα έπρεπε να βιαστεί. Με την ευκολία που ο Τσίπρας ξεπουλάει τα πάντα και έχει υποθηκεύσει την Ελλάδα στο σύνολο της έναντι του χρέους της, κάποιοι υποθέτουν πως δεν θα δίσταζε να ξεπουλήσει ακόμη και την Ακρόπολη.

Η Μακεδονία και το έπος του Αλέξανδρου είναι στενά συνδεδεμένα με την ελληνική ψυχή και ένα από τα βασικά συστατικά της, που μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε.

Η “απονομή” του ονόματος στην “Βόρεια Μακεδονία”, όταν μάλιστα οι κάτοικοι αυτής της χώρας, ονομάζονται επίσημα “Μακεδόνες”, μια αναγνώριση εθνικότητας δηλαδή, όπως και η αναγνώριση της γλώσσας τους ως “μακεδονικής” είναι κάτι που μόνο ο Τσίπρας θα μπορούσε να υπογράψει. Αφήνει επίσης “ορφανούς” από όνομα τους πραγματικούς Έλληνες Μακεδόνες, κάτι που μάλλον δεν θα “αφομοιωθεί” ποτέ. Μερικά πράγματα δεν ξεπερνιουνται.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην βλέπει τα εν δυνάμει προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει, αυτή η περίεργη συμφωνία. Και δεν αρκούν οι τσαρλατανισμοί του Καμμένου, ούτε οι θριαμβολογίες του Τσίπρα, για να καλύψουν το κενό που ήδη έχει αρχίσει να δημιουργείται.

Όσο ο Τσίπρας εφάρμοζε τις αυταπάτες του στην οικονομία, τα αποτελέσματα ήταν μεν καταστροφικά, αλλά μέσα στην ίδια λογική με δέσποσε σε ολόκληρη την Μεταπολίτευση και τα απανωτά λάθη που θα πληρώνουμε για χρόνια.

Όταν όμως εφραμόζει τις αυταπάτες του σε εθνικά θέματα, το πράγμα αλλάζει.

Μακάρι οι φόβοι που διατυπώνονται σ` αυτό το μικρό άρθρο να είναι υπερβολικοί. Όμως οι σπόροι που φυτεύονται συνήθως φυτρώνουν. Και το να χάσει απλώς την εξουσία ο κ. Τσίπρας εξ αιτίας αυτού του θέματος, μάλλον δεν θα αποδειχτεί αρκετό.