Οι Τουρκοι στο Αφρίν | Μεγάλη επιτυχία ή θανάσιμη παγίδα για τον Ερντογάν;

Η εικόνα το Σάββατο το βράδυ κάπου κοντά στο κέντρο του Αφρίν, θύμιζε περισσότερο απ` όλα σκηνή από αμερικάνικη ταινία. Τούρκοι κομμάντος με πλήρη εξάρτηση και διόπτρες νυχτερινής όρασης ανέλαβαν την τελική επιχείρηση. Να εξουδετερώσουν δύο θύλακες με Κούρδους μαχητές που κρατούσαν κλειστό το ΄κεντρο της πόλης, φράζοντας τον δρόμο στα τουρκικά άρματα μάχης. Η επιχείρηση ήταν σύντομη και επιτυχημένη. Στηριγμένες στον σύγχρονο εξοπλισμό τους οι δυνάμεις των Τούρκων κομμάντος έκαναν γρήγρα και αποτελεσματικά την δουλειά τους. Και μετά από λίγο τα τουρκικά άρματα μάχης έφταναν ανενόχλητα στον τελικό προορισμό τους.

Σε μια ομιλία του σήμερα το πρωί ο Ερντογάν, ανακοίνωσε την κατάληψη του Αφρίν σ` ένα πλήθος από οπαδούς του που υποδέχτηκαν την είδηση με ενθουσιασμό. Η επιχείρηση είχε κρατήσει συνολικά 57 ημέρες και αρκετά φέρετρα στην Τουρκία, αλλά με στρατιωτικούς όρους, θα λέγαμε ότι ήταν μάλλον ένας περίπατος, με κάποιες ελαφρές “αναταράξεις”. Έχοντας απέναντι του τους Κούρδους μαχητές με τον ελλειπή έως ανύπαρκτο πολεμικό εξοπλισμό τους, οι Τούρκοι, μάλλον εύκολα κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό στόχο τους σε πρώτο στάδιο. Και η νίκη αυτή σίγουρα προσθέτει πόντους στον Ερντογάν, που θέλει οπωσδήποτε νίκη στις προσεχείς εκλογές.

Είναι όμως έτσι; Κανείς θα έπρεπε να είναι λίγο επιφυλακτικός σε σχέση με αυτήν την πρώτη νίκη του Ερντογάν, που αλλάζει de facto τα δεδομένα της Συνθήκης της Λωζάνης.

Και θα έπρεπε να διαβάζει ιστορία και πρώτα απ` όλα να θυμάται το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν και την εισβολή του στο γειτονικό Κουβέιτ, που αποτέλεσε και την αρχή του τέλους του (σε δυο δόσεις).

Και να βάλει στο μυαλό του δυο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Λίγο πριν την τουρκική επιχείρηση, ο Ερντογάν είχε δεχθεί την επίσκεψη του τότε Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον, ο οποίος σύμφωνα με όσα έχουν λεχθεί, είχε υποσχεθεί στον Ερντογάν, ότι οι Αμερικανοί θα απέσυραν τις δυνάμεις τους και την βάση που είχαν φτιάξει στο Μάνπιτζ, που είναι και ουσιαστικός στόχος της τουρικής εισβολής προκειμένουν να κόψει στα δυο τις κουρδικές δυνάμεις στην περιοχή. Παρ` όλη την συμμαχία τους με τους Κούρδους οι Αμερικανοί δεν βοήθησαν τους Κούρδους υπερασπιστές του Αφριν  κάνοντας έτσι εύκολο το έργο των τουρκικών δυνάμεων. Την περασμένη εβδομάδα όμως ο Τίλερσον αντικαταστάθηκε και έτσι η όποια υπόσχεση, είχε δώσει στον Ερντογάν δεν ισχύει πια.

Υπάρχει επίσης και μια άλλη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Οι Ρώσσοι είναι γενικά με το πλευρό του Άσσαντ. Περιέργως όμως στην περίπτωση του Αφρίν και αποσύροντας τις δυνάμεις που είχαν εκεί, βοήθησαν την συμμαχία του Ερντογάν με τους αντικαθεστωτικούς της Συρίας, στην κατάληψη του Αφρίν, δηλαδή πήραν θέση εναντίον του Άσσαντ που είναι σύμμαχος τους.

Τι λένε όλα αυτά; Λένε πως η κατάληψη του Αφρίν είναι για την ώρα μια επιτυχία για του τουρκικό στρατό και τον Ερντογάν. Λένε όμως πως θα μπορούσαν επίσης να είναι μια θανάσιμη παγίδα στην οποία έπεσε ο Ερντογάν. Αυτή τη στιγμή ο Ερντογάν δεν μπορεί να κάνει πίσω και σαν τον παίκτη που είναι εθισμένος στον τζόγο είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει. Τι θα γίνει όμως αν επιχειρήσει να κατευθυνθεί προς το Μάνμπιτζ, μια βάση με 2.000 περίπου Αμερικανούς που μάλλον δεν έχουν σκοπό να την αφήσουν στα χέρια του.

Πολλοί υποθέτουν πως τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσσοι θα προτιμουσαν ο Ερντογάν να “κοντύνει”, ή ακόμα και να φύγει από τη μέση. Και οι Αμερικανοί σίγουρα θα επιθυμούσαν τη δημιουργία ενός Κουρδικού κράτους που θα περιλάμβανε το βόρειο μέρος του Ιράκ, ένα μέρος από το βόρειο μέρος της Συρίας, ίσως ένα μέρος από το βόρειο Ιράν και ίσως και ένα μέρος της νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας.

Αν αυτό πράγματι ισχύει, τότε ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουν θα ήταν η Τουρκία να εμπλακεί σε ένα από τα μέτωπα της περιοχής και κατά προτίμηση της Συρίας.

Η κατάληψη του Αφρίν είναι για την ώρα μια επιτυχία για τον Ερντογάν. Αλλά πιθανόν να έχει επίσης δημιουργήσει το δικό του Κουβέιτ και το σκοινί από το οποίο θα κρεμαστεί…