Παίζοντας κομπολόι στα μνήματα

Μέσα στην Βουλή οι βουλευτές του Σύριζα και των Ανέλ ψήφιζαν έναν ακόμη νόμο, ανατρέποντας τις προηγούμενες δεσμεύσεις τους. Τον νόμο για την μερική ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, που ποτέ δεν θα πουλούσαν κλπ. αλλά τι να κάνουν; Αναγκάστηκαν. Είναι πιο εύκολο πια να απαριθμείς τις όποιες δεσμεύσεις της κράτησε αυτή η Κυβέρνηση-αν έχει απομείνει και καμία-παρά αυτές που τήρησε.

Έξω από την Βουλή συνδικαλιστές της ΔΕΗ διαμαρτύρονταν για το νομοσχέδιο που θα ψηφιζόταν.

Κάποιος από αυτούς που βρίσκονταν έξω από την Βουλή, στον χώρο του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, με το οποίο τιμούμε τους χιλιάδες νεκρούς, που έχουν πέσει στο πέρασμα των αιώνων, μάλλον αισθάνθηκε κάποια κούραση να στέκεται όρθιος. Άπλωσε λοιπόν το ένα του πόδι πάνω στο συμβολικό μνήμα για τους πεσόντες και άρχισε να παίζει και με το κομπολόι του, παρακολουθώντας τα όσα συνέβαιναν τριγύρω.

Μάλλον δεν υπάρχει πιο συμβολική εικόνα γι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, εδώ και χρόνια , αλλά με πρωτοφανή επιδείνωση στα χρόνια αυτής της Κυβέρνησης.

Ήταν μια εικόνα “καφενείου”. Είναι πολύ πιθανόν ο πρωταγωνιστής της φωτογραφίας που από χθες κάνει τον γύρο του διαδικτύου να μην είχε και πρόθεση να θίξει κανέναν. Όπως και πάρα πολλοί πολίτες αυτής της χώρας, είτε δεν έμαθε ποτέ τι είναι τι και ποια αξία έχουν τα σύμβολα και η στάση μας απέναντι τους, είτε δεν δίνει απλώς δεκάρα. Πολύ πιθανόν και κανείς από αυτούς που βρίσκονταν τριγύρω να μην θεώρησε αυτήν την εικόνα απαράδεκτη.

Η Ελλάδα έχασε το παιχνίδι της κατανόησης της αξίας που έχουν οι θεσμοί για μια χώρα εδώ και πολλά χρόνια. Δεν χρειάζεται παρά να κάνει κανείς μια βόλτα σε οποιαδήποτε Εθνική Οδό σε μέρα αιχμής, για να δει α αυτοκίνητα να παραβιάζουν σωρηδόν, την λεγόμενη ΛΕΑ, την λωρίδα που είναι για να κινούνται τα αυτοκίνητα που πρέπει να καλύψουν κάποιο επείγον περιστατικό, όπως ένα ατύχημα ή κάτι παρόμοιο.

_{Η συστηματική αποκαθήλωση κάθε έννοιας θεσμού έρχισε από πολύ νωρίς, από τις αρχές της δεκαετίας του `80 με την άνοδο του Πασόκ στην εξουσία τότε. Αλλά ήταν μια θεσμική απαξίωση με όρια.}

_{Η αληθινή καταστροφή έχει πάρει διαστάσεις καταιγίδας τα τελευταία τρία χρόνια, καθώς η τωρινή Κυβέρνηση, αποστρέφεται φανερά κάθε έννοια θεσμού, με πρώτη και καλύτερη την διάκριση των εξουσιών που αμφισβητεί συστηματικά και η οποία συμπεριλαμβάνει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όπως και την έννοια της ελευθερίας του Τύπου, που είναι και γνώρισμα της εποχής και από πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσης, του πρώην ανατολικού μπλοκ συνήθως, που ρέπουν προς έναν ιδιότυπο φασισμό, μιας Δημοκρατίας που εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα της εκάστοτε Κυβέρνησης.}

_{Η καταστροφή που έχει ήδη γίνει είναι ανυπολόγιστη και τα αποτελέσματα είναι ήδη φανερά. Η Ελλάδα θα βγει πιθανόν το καλοκαίρι από τα Μνημόνια, αλλά θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να ξεπεραστούν οι βαθιές πληγές που έχουν ήδη ανοίξει. Και θα έχουν όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και μεγάλο κόστος.}