Ράντγιαρντ Κίπλινγκ: Το θηλυκό των ειδών είναι πιο θανατηφόρο από το αρσενικό.

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ,

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι

τον εαυτό τους έχασαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,

στον εαυτό σου αν μπορείς να `χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν

μα κι αδιάφορος να `σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,

αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν` αποστάσεις ποτέ καρτερώντας,

ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ` το ψέμα

κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος,

κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,

αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,

αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,

αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα,

να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους,

αν μπορείς να υποφέρεις ν` ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες,

στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους,

ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις συντρίμμια μπροστά σου,

κι αφού σκύψεις, ν` αρχίσεις ξανά να τα χτίζεις με σκάρτα εργαλεία,

αν μπορείς να σωριάσεις μαζί τ` αγαθά και τα κέρδη σου όλα,

κι αν τολμήσεις με μια σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις

και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ` την πρώτη σου αρχή να κινήσεις,

και να μην ψιθυρίσεις ποτές ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει,

κι αν μπορείς ν` αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου,

να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο,

και ν` αντέξεις σ` αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα `χεις

άλλο εξόν απ` τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε»,

αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακέριος στο ήθος να μένεις,

ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα,

κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονέσεις,

τον καθένα αν ζυγιάζεις σωστά και κανέναν πιο πρόσβαρα απ` άλλον,

αν μπορείς να γεμίζεις το αμείλιχτο ένα λεφτό της κάθε ώρας

στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερόλεφτων της διαδρομής του,

τότε θα `ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τούτη,

και —περισσότερο ακόμα— θε να `σαι ένας άνθρωπος πλέριος, παιδί μου.

If…

Rudyard Kipling

If you can keep your head when all about you 

  Are losing theirs and blaming it on you, 

If you can trust yourself when all men doubt you,

  But make allowance for their doubting too; 

If you can wait and not be tired by waiting,

  Or being lied about, don’t deal in lies,

Or being hated, don’t give way to hating,

  And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream—and not make dreams your master; 

  If you can think—and not make thoughts your aim; 

If you can meet with Triumph and Disaster

  And treat those two impostors just the same; 

If you can bear to hear the truth you’ve spoken

  Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to, broken,

  And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings

  And risk it on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings

  And never breathe a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew

  To serve your turn long after they are gone, 

And so hold on when there is nothing in you

  Except the Will which says to them: ‘Hold on!’

If you can talk with crowds and keep your virtue, 

  Or walk with Kings—nor lose the common touch,

If neither foes nor loving friends can hurt you,

  If all men count with you, but none too much;

If you can fill the unforgiving minute

  With sixty seconds’ worth of distance run, 

Yours is the Earth and everything that’s in it, 

  And—which is more—you’ll be a Man, my son!