Σαν σήμερα, 29 Ιουλίου | Μίκης Θεοδωράκης : Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε…
Ρένα Βλαχοπούλου, Μίλτος Σαχτούρης, Ρόμπερτ Σούμαν & άλλα ακόμη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Γεγονότα
1014: Η μάχη στο Κλειδί.
1921: Ο Αδόλφος Χίτλερ γίνεται πρόεδρος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος
1943: Αρχίζει η στρατολόγηση στα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία δημιούργησε η δοσίλογη κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη.
1973: “Δημοψήφισμα” που οργάνωσε η χούντα καταργεί τη μοναρχία με ποσοστό 78,4% και κηρύσσει την Προεδρική Δημοκρατία, με πρόεδρο τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Γεννήσεις
1883: Μπενίτο Μουσολίνι, Ιταλός δικτάτορας.
1919: Μίλτος Σαχτούρης, Έλληνας ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς.
1929: Ζαν Μποντριγιάρ, Γάλλος φιλόσοφος.
1925: Μίκης Θεοδωράκης.
“Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όπως αρμόζει, τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.”
Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, ο οποίος υπήρξε παράλληλα πολιτικός, πρώην υπουργός, 4 φορές βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και ακτιβιστής. Την Πρωτομαγιά του 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θυμάται…
“Το βραβείο Λένιν απονεμήθηκε στον Μίκη Θεοδωράκη το 1983. Μεγάλη τιμή για τον έλληνα μουσικό, αλλά και για την Ελλάδα. `Οπως μεγάλη τιμή ήταν για την Ελλάδα, τα βραβεία Νομπέλ που απονεμήθηκαν στον Γιώργο Σεφέρη και τον Οδυσσέα Ελύτη. Για μένα, πάντως, το βραβείο Λένιν του Μίκη είναι ξεχωριστό. Γιατί το έζησα. Ημουν στη Μόσχα κατά την απονομή. Και ένιωσα από κοντά τη συγκίνηση του Θεοδωράκη, αλλά και των δεκάδων διανοουμένων που είχαν συρρεύσει στο Κρεμλίνο για να συγχαρούν και να χειροκροτήσουν τον σημαντικό, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, συμπατριώτη μας συνθέτη.
Την πρωτοβουλία γι` αυτό το ιστορικό ταξίδι μου στη Μόσχα είχε ο Μίκης. Φυσικά, πέταξα από τη χαρά μου! Υπήρξε και ενθουσιασμός εδώ, σ` αυτή την εφημερίδα, της οποίας είμαι συντάκτης από το 1959! Μαζί μας ταξίδεψαν η γυναίκα του Θεοδωράκη, η γυναίκα μου και ο Θεόδωρος Κρίτας, που εκείνη την εποχή έφερνε στη χώρα μας για παραστάσεις τα πιο γνωστά σοβιετικά μπαλέτα.
Θυμάμαι πολύ αυτή τη χρονιά, το 1983, γιατί εκτός από τη βράβευση του Μίκη ξεκίνησε και η ουσιαστική συνεργασία μου μαζί του. Οχι μόνο ουσιαστική, αλλά και πολύχρονη. Ο Θεοδωράκης, τότε, ήταν φοβερά δυσαρεστημένος και δικαιολογημένα, γιατί παρά το τεράστιο και μεγαλειώδες έργο του, σπανίως μεταδιδόταν έστω και ένα τραγούδι του από τη δημόσια τηλεόραση. Είχε αποφασίσει, μάλιστα, να σταματήσει να γράφει τραγούδια. Και είχε πει και το περίφημο «αισθάνομαι σαν τάνκερ στη Λίμνη των Ιωαννίνων»!
Θάνατοι
1856: Ρόμπερτ Σούμαν, Γερμανός κλασικός συνθέτης, κορυφαίος ρομαντικός.
1890: Βίνσεντ Βαν Γκονγκ, μέγιστος Ολλανδός ζωγράφος.
1974: Κας Έλιοτ, γνωστότερη ως “Μάμα Κας”, Αμερικανίδα τραγουδίστρια και μέλος των Mamas & The Papas.
1979: Χέρμπερτ Μαρκούζε, γερμανικής καταγωγής Αμερικανός φιλόσοφος, θεωρητικός εκπρόσωπος της νέας Αριστεράς και ένας από τους «γκουρού» του Μάη του ΄68 («Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος», «Λόγος και Επανάσταση» κλπ).
1983: Λουίς Μπουνιουέλ. Σπουδαίος Ισπανός σκηνοθέτης
2004: Ρένα Βλαχοπούλου, μεγάλη κωμικός του θεάτρου και του κινηματογράφου
