Σε τροχιά νέας σύγκρουσης
Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Ούτε και η τελευταία. Νομοτελειακό είναι από τη στιγμή που οι δύο πλευρές (υποτίθεται ότι) επιθυμούν το ίδιο πράγμα αλλά προσπαθούν να το επιτύχουν με τελείως διαφορετικό τρόπο.
Σε τροχιά νέας σύγκρουσης
Ο τίτλος αφορά τη σχέση της Ελλάδας με τους φίλους μας τους δανειστές. Σιγά το νέο, θα πείτε. Σωστά, αλλά από τη στιγμή που η έγκυρη Die Welt προβλέπει για το 2016 αυτό που αναφέρουμε στον τίτλο, τότε πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι θα συμβεί.
Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Ούτε και η τελευταία. Νομοτελειακό είναι από τη στιγμή που οι δύο πλευρές (υποτίθεται ότι) επιθυμούν το ίδιο πράγμα αλλά προσπαθούν να το επιτύχουν με τελείως διαφορετικό τρόπο.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν χειριστεί χείριστα τα μνημόνια –από το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Όταν υπήρχε πραγματικά η δυνατότητα να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι και να βάλουμε κάποιο φρένο στις αδηφάγες ορέξεις των δανειστών δεν το πράξαμε. Ο ΓΑΠ θα μπορούσε να τους χορέψει για τα καλά στο πρώτο μνημόνιο, όταν ήταν απροετοίμαστοι και ένα πιθανό Grexit θα είχε δραματικές επιπτώσεις για την ευρωζώνη. Προτίμησε να πει «ναι» σε όλα και να μας αφήσει την κληρονομιά του ανεξίτηλη.
Ο Σαμαράς διατήρησε την τακτική του προκατόχου του την οποία αποδοκίμαζε ως αντιπολίτευση. Ο Τσίπρας μετά τα ηρωϊκοεπαναστατικά της αρχής όπου τον κούρδιζε ο εγωκεντρικός αλαζόνας πρώην υπουργός οικονομικών, έκανε εντυπωσιακή κυβίστηση και ακολούθησε την τακτική του προκατόχου του την οποία κατακεραύνωνε ως αντιπολίτευση.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να είμαστε με τα χέρια δεμένα και ο αντίπαλος να παίζει με σημαδεμένη τράπουλα. Και να έχει και όλη την «κάβα» μπροστά του.
Η εύκολη λύση που εφαρμόζουν όλες οι αδύναμες κυβερνήσεις αυτής της αστείας χώρας είναι να κόβουμε τις συντάξεις, να κοπανάμε τους ιδιοκτήτες ακινήτων και τους μισθωτούς. Και να τα δικαιολογούμε όλα αυτά με την (καραμέλα ή όχι) «οι δανειστές ζητάνε πρόσθετα μέτρα». Ούτε σκέψη να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή ή τους αληθινά έχοντες (όπως και να τα απέκτησαν). Και φυσικά ούτε κουβέντα να πειράξουμε την ιερή αγελάδα του δημοσίου αφού εκεί βρίσκεται η βάση των ψηφοφόρων που μας βγάζουν στην κυβέρνηση.
Από την άλλη πλευρά, μη νομίζει ότι οι δανειστές είναι τίποτα καλοί άνθρωποι που κόπτονται για την Ελλάδα. Αν εξαιρέσεις τον Ολάντ και τον Ντράγκι που πραγματικά μπήκαν μπροστά για να μας σώσουν, οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται σαν ελεεινοί τοκογλύφοι. Σαν κάτι ταινίες όπου η Μαφία της περιοχής θέλει το μαγαζάκι του φουκαρά εμπόρου και όταν αυτός δεν ενδίδει στην πρόταση τους αρχίζουν οι λογής – λογής εκβιασμοί.
Θα πρέπει κι αυτοί να καταλάβουν ότι μπαίνουμε στον 7ο χρόνο της χούντας για δεύτερη φορά σε 40 χρόνια. Η πρώτη ήταν στρατιωτική, ετούτη εδώ είναι οικονομική. Και τα μεν και τα δε αποτελέσματα είναι τραγικά. Η διαφορά ήταν ότι την πρώτη την έκαναν από βλακεία. Αυτή εδώ έχει ως κίνητρο την απληστία.
