Solo | Ας φτιάξουμε μια φανουρόπιτα

Ναι, ναι, ξέρω, «κανονικά» δεν είναι η ώρα της, καθώς ο Άγιος Φανούριος γιορτάζει στις 27 Αυγούστου – ή στις 150 Μαρτίου, ανάλογα πως θα μετρήσει ο χρόνος φέτος – αλλά έτσι κι αλλιώς τι μας έχει μείνει από «κανονικότητα» στις μέρες που ζούμε;

Περνάμε στο σπίτι χρόνο, πολύ χρόνο, και από εκεί κάνουμε σχεδόν τα πάντα – δουλειές, ψυχαγωγίες, μαθήματα, διαβάσματα, μουσικές, παιχνίδια, νεύρα, πολλά νεύρα, γέλια, γέλια νευρικά, βιντεοσυναντήσεις και ατελείωτα τηλεφωνήματα με συνεργάτες, φίλους, συγγενείς και πάει λέγοντας. Φυσικές επαφές με τον έξω κόσμο πολύ επιλεκτικά, πολύ προσεκτικά και μόνο αν είναι απαραίτητο – κάποιες φορές είναι. Θεωρούμε ακόμη ότι όλο αυτό είναι προσωρινό, αλλά όσο περνούν οι μέρες και οι εβδομάδες, όλο και περισσότερο μια φωνούλα στο κεφάλι μας λέει ότι ίσως όλο αυτό και να τραβήξει λίγο παραπάνω. Δεν το πολυσκεφτόμαστε ακόμη, αλλά τραβάει ήδη.

Είμαστε στο στάδιο μιας «προσωρινής νέας κανονικότητας», η οποία ίσως να μας αρέσει, και πιθανώς θα μας άρεσε περισσότερο αν δεν είχαμε τον τόσο μεγάλο κίνδυνο για την υγεία μας πάνω από το κεφάλι μας και κόστος σε ζωές – πράγμα που δεν βγάζει και πολύ νόημα, αφού είναι ακριβώς αυτός ο κίνδυνος που μας ξεβόλεψε.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που σίγουρα δεν ξέρουμε είναι πόσο «προσωρινή» είναι αυτή η «νέα κανονικότητα». Απλά προχωράμε με αυτή.

Η αλήθεια είναι ότι, μέχρι στιγμής, τίποτα και κανένας δεν μας έχει υποσχεθεί ότι όλο αυτό που ζούμε θα τελειώσει, ούτε πότε μπορεί να γίνει αυτό. Δεν ξέρουμε αν και πότε ο μικροσκοπικός κακός διαβολάκος με την κορώνα θα πάει σε άλλες παραλίες να παίξει με τα κουβαδάκια του, ή αν το σύμπαν με το ανεκδιήγητο και πολλές φορές ανελέητο χιούμορ του θα μας πει την Πρωταπριλιά «πλάκα έκανα – just kidding βρε!». Και ας πούμε ότι θα το πει – αλλά αν μας το πει Πρωταπριλιά, θα το πιστέψουμε;

Κάποιος φίλος Ιταλός τώρα τελευταία έγραφε ότι «το κλειδί είναι η προσαρμοστικότητα – ελπίζουμε να βρούμε και τη σωστή κλειδαριά». Ακόμη ψάχνουμε, όχι μόνο το φάρμακο ή/και το εμβόλιο, αλλά και τρόπους να διαχειριστούμε τη νέα μας «προσωρινή» κανονικότητα» και – ακόμη περισσότερο – να την αποκωδικοποιήσουμε, ώστε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά και την πιθανότητα αυτό το «προσωρινό» να αποδειχθεί τελικά λίγο πιο μόνιμο σε πολλά επίπεδα. Μου φαίνεται ότι αυτό το κλειδί μπορεί και να ταιριάζει σε πολλές κλειδαριές.

Είμαστε ψαράκια που (μαθαίνουν να) κολυμπάνε σε άγνωστα νερά, και – λέω εγώ τώρα – αν παρατηρήσουμε τα ψαράκια, τι κάνουν; Ελίσσονται – ανάλογα με τη ροή των ρευμάτων και βέβαια με τον φυσικό προγραμματισμό τους. Για την ώρα το ψάχνουμε και ας μην το πολυκαταλαβαίνουμε. Κάποια στιγμή θα μας φωτίσει και θα το βρούμε, την σωστή κλειδαριά – αυτή που ανοίγει τις σωστές πόρτες για τον καθένα μας.

Αλλάζουμε πίστα – δύσκολο από μόνο του – και όση περισσότερη «πληροφορία» έχουμε, τόσο πιο ομαλή θα είναι η μετάβαση.

Ναι, «κανονικά» δεν είναι η ώρα της φανουρόπιτας τώρα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι η ώρα πολύ συνειδητά να συντονιστούμε με τη νέα δυναμική των πραγμάτων γύρω μας ώστε να πιάσουμε την ουσία της και να κολυμπήσουμε για όσο.

Παραδοσιακά όταν χάσουμε κάτι, τάζουμε στον Άγιο Φανούριο, φτιάχνουμε τη φανουρόπιτα, την πηγαίνουμε στην εκκλησία για ανάγνωση και τη μοιράζουμε στους γύρω – προσωπικά έχω και κάτι χρωστούμενα. Ουσιαστικά όμως, ετοιμάζοντας την φανουρόπιτα, σχεδόν ασυναίσθητα συντονιζόμαστε τόσο με αυτό που ψάχνουμε – και αυτό μπορεί να είναι υλικό ή άυλο ή απλά η ροή της ενέργειας των πραγμάτων – που η απάντηση έρχεται σχεδόν μαγικά. Ίσως όχι επί τόπου και με τον αναμενόμενο τρόπο, αλλά πάντα κάπως έρχεται.

Ας προσθέσουμε λοιπόν διαδοχικά στον κάδο του μίξερ και ας χτυπήσουμε 1 φαρίν απ, 1 ποτήρι λάδι, 1 ποτήρι ζάχαρη, 1 ποτήρι χυμό πορτοκάλι, 1 κουτάλι γλυκού μπέικιν πάουντερ, 1/2 φλυτζάνι σταφίδες, 3/4 φλυτζάνι καρύδια, κανέλα και λίγο κονιάκ. Ας απλώσουμε αυτό που προκύπτει από την ανακατωσούρα σε ένα λαδωμένο ταψί, και ας το ψήσουμε στους 200 βαθμούς. Κανονικά, θα προκύψει ένα ταψί φανουρόπιτα.

Τα υπόλοιπα – εκκλησίες και πάρε-δώσε με κόσμο – ίσως να τα κάνουμε στις 27 Αυγούστου / 150 Μαρτίου, όταν (ελπίζουμε ότι) θα ξέρουμε λίγα περισσότερα για την «κανονικότητα» μας.

Για την ώρα, πάλι «κανονικά», μένουμε σπίτι και την τρώμε μαζί με τον καφέ, αντί για κουλουράκια.