Solo | Μια ωραία πεταλούδα

Αφού μείναμε στο κουκούλι μας, σύμφωνα με τις οδηγίες που λάβαμε, και κάναμε cocooning, και μαγειρέψαμε, και φτιάξαμε ντουλάπες και συρτάρια, και ξαναμαγειρέψαμε, και ανακαλύψαμε νέα ενδιαφέροντα, και θυμηθήκαμε παλιούς φίλους στα social ή στο τηλέφωνο, και τσακωθήκαμε και τα ξαναβρήκαμε – ή όχι – με τους γύρω μας και με τον εαυτό μας, και μεταλλαχτήκαμε ποικιλοτρόπως, και ανακαλύψαμε καινούργια πράγματα και έναν νέο τρόπο ύπαρξης, τώρα ήρθε η ώρα να εξέλθουμε. Με λίγη δυσκολία και σταδιακά μεν, τώρα – μας είπαν – ήρθε η ώρα να βγούμε από το κουκούλι μας. Λογικά αυτό σημαίνει ότι έχουμε ήδη μετουσιωθεί  – είμαστε πεταλούδες.

Από κάμπιες και χρυσαλίδες και άμορφη μάζα, υπάρχουμε ήδη ως πεταλούδες με ωραία χρωματιστά, πιτσιλωτά φτερά, έτοιμες να πετάξουν – αλλά προσεκτικά. Έτσι μας είπαν. Θα υπακούσουμε πάλι και μάλιστα, όπως φαίνεται ήδη, με υπερβάλλοντα ζήλο. Καλού-κακού κάπου εδώ γύρω κατοικοεδρεύει και μια τεράστια απόχη – για λόγους ασφαλείας, αλλά και λάμπες που καίνε πολύ.

Εκλαϊκεύοντας την θεωρία του χάους, είναι γνωστή η φράση «η κίνηση των φτερών μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο, μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Κίνα». Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα ασήμαντο και φαινομενικά ασύνδετο γεγονός θα προκαλέσει απαραίτητα ένα σημαντικό, ούτε φυσικά ότι μπορούμε να ελέγξουμε την έκβαση της ιστορίας, αλλά ακριβώς ότι το αποτέλεσμα που θα φέρει ένα ασήμαντο γεγονός είναι απρόβλεπτο σε βάθος χρόνου, άρα μπορεί να επηρεάσει κάποτε και σε κάποιο επίπεδο τη ροή της ιστορίας, μπορεί όμως και όχι.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η πανδημία άλλωστε. Το ότι θα ερχόταν μια πανδημία κάποτε στο μέλλον ήταν λίγο-πολύ γνωστό, αλλά κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει πότε και πώς, ούτε φυσικά και τι αποτέλεσμα θα είχε κάτι που έγινε στην Κίνα – νυχτερίδα ή εργαστηριακά πειράματα ή οτιδήποτε – σε ολόκληρη την υφήλιο.  Να σημειώσω εδώ, βέβαια, ότι για κάποιον παρανοϊκό λόγο η ιστορία ξεκίνησε από την Κίνα, όχι από τον Αμαζόνιο – πάλι το σύμπαν μας δουλεύει!

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι τώρα που εμείς οι ωραίοι/ωραίες, πλουμιστοί/πλουμιστές πεταλούδοι/πεταλούδες θα αρχίσουμε να πετάμε, προσεκτικά μεν αλλά θα πετάμε, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα συμβεί γενικώς, αλλά ούτε και τι συνέπεια μπορεί να έχει, πότε και σε ποιόν μια πιθανή απροσεξία μας. Αν το μάθουμε, θα το μάθουμε όταν αυτό που είναι να συμβεί θα έχει ήδη συμβεί, καταρχήν σε μία-δύο εβδομάδες. Αλλά και πάλι βλέποντας.

Βλέποντας και κάνοντας, και στο μεταξύ, σε μια προσπάθεια να κοντρολάρουμε όσο γίνεται το όποιο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα, στηριζόμαστε στις μέχρι τώρα γνώσεις και αντίστοιχες οδηγίες των επιστημόνων: δεν φτερνιζόμαστε, ούτε βήχουμε κοντά σε άλλες πεταλούδες, δεν αγκαλιαζόμαστε, προσέχουμε, πλένουμε συχνά τα χέρια μας κλπ. Έτσι κι αλλιώς, έχετε δει ποτέ πεταλούδα να φτερνίζεται; να  αγκαλιάζεται με άλλες πεταλούδες; προφανώς όχι. Επιπλέον οι πεταλούδες, όταν δεν είναι έτοιμες ή αρκετά δυνατές να βγουν από το κουκούλι τους για οποιονδήποτε λόγο, καθυστερούν και κάθονται μέσα μέχρι να είναι σίγουρες ότι βγαίνοντας θα είναι ασφαλείς. Είναι αυτή η υπομονή τους, μαζί με την προσαρμοστικότητά τους στο εκάστοτε περιβάλλον, που τους δίνει την δυνατότητα να επιβιώνουν μέσα από πολλές μεταλλάξεις.

Σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρουμε τι θα γίνει και είναι σχεδόν σίγουρο ότι απόλυτα ασφαλείς δεν θα είμαστε τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, όσο δύσπεπτο και να μας είναι αυτό σε πολλά επίπεδα. Οπότε, με δεδομένη την κατάσταση, μια καλή αρχή είναι να προσέχουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας και να έχουμε πάντα, μα πάντα και πολύ συνειδητά υπόψιν μας ότι – θέλοντας και μη – παίζουμε με τη φωτιά. Και αν ξεχαστούμε και πετώντας χαρωπά πλησιάσουμε πολύ κοντά, οι πιθανότητες είναι ότι θα καούμε.

Και τότε δεν θα μπορέσει να μας σώσει ούτε η τεράστια απόχη – η οποία και να μας σώσει, στη γυάλα θα μας πάει, όχι στο κουκούλι. Εντάξει, είναι ώρα να βγούμε, αλλά να προσέχουμε λίγο λοιπόν, ναι;