Solo | Σκέψεις προς τακτοποίηση εν μέσω καταιγίδας
Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος - η υγεία μας, οι ντουλάπες και η γάτα Καλυψώ.
Από τότε που μαζεύτηκα στο σπίτι (#μένουμε σπίτι#), αλλά ίσως και από λίγο νωρίτερα, για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα τι σημαίνει αυτό το «να ευχαριστείς το θεό/το σύμπαν /το οτιδήποτε-στο-οποίο πιστεύεις που έχεις την υγεία σου». Είναι από τις εκφράσεις που ακούμε ή διαβάζουμε κάπου-κάπου, αλλά προσωπικά δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία – λες ήταν δεδομένο και δεν με πολυαφορούσε – δεν το πολυσκεφτόμουν και οποιαδήποτε σχετική κουβέντα ήταν απλά μηχανική.
Από τότε που ξεκίνησε η ιστορία με το COVID-19, κάθε βράδυ η τελευταία φευγαλέα σκέψη «πάω για ύπνο και είμαι καλά, να ξυπνήσω επίσης καλά» γίνεται όλο και πιο συνειδητή. Το ίδιο και το πρωί, που πολύ συνειδητά πλέον «αναπνέω καλά, νιώθω υγιής, όλα καλά». Η πανδημία αυτή μας έτριψε στη μούρη, χωρίς πολλά-πολλά και μια και καλή, το αυτονόητο: η υγεία είναι όντως το σημαντικότερο αγαθό.
Κατά τ΄άλλα «θέλω να φτιάξω τις ντουλάπες». Εγώ, όπως και ο περισσότερος κόσμος – αν το έχω πιάσει σωστά – όσοι παραμένουμε υγιείς τουλάχιστον. Όλοι θέλουμε/σχεδιάζουμε/πρέπει να φτιάξουμε τις ντουλάπες ή να ξεκαθαρίσουμε τα συρτάρια και τώρα είναι η τεράστια ευκαιρία. Προκύπτει σε κάθε επικοινωνία που έχω με φίλες και φίλους, και πλέον κάθε φορά το περιμένω – θα το πει; δεν θα το πει; άντε, πες το επιτέλους!
Μάλλον κάτι παίζει με τις ντουλάπες σε κάποιο συμβολικό ή βαθύτερα ψυχολογικό επίπεδο. Είναι τα εσωτερικά μας θέματα – αυτά τα κρυφά, μυστικά και αθέατα δικά μας – που έχουμε να τακτοποιήσουμε και τώρα έχουμε την ευκαιρία; Είναι που χρειαζόμαστε κάτι να σκεφτόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε, τώρα που είμαστε συνέχεια σπίτι; Είναι που χρειαζόμαστε κάποιου είδους προγραμματισμό γιατί αλλιώς θα επέλθει το χάος;
Το ενδιαφέρον πάντως είναι ότι, μετά από πόσες μέρες μέσα, οι περισσότεροι δεν έχουν καν ξεκινήσει και φυσικά κανένας δεν το έχει το ολοκληρώσει το προτζεκτάκι. Όλο και το αναβάλουμε, χωρίς βέβαια ποτέ να το ματαιώνουμε. Που υποθέτω σημαίνει ότι η σκέψη, η επιθυμία, η ελπίδα, ακόμη και η διαδικασία της τακτοποίησης, μετράει περισσότερο από το αποτέλεσμα – δηλαδή την τακτοποιημένη ντουλάπα. Το ίδιο ισχύει και για τα συρτάρια – με μόνη διαφορά ότι τα συρτάρια μου φαίνεται ότι είναι πιο αντρικό σπορ.
Είναι πολύ πιθανό μάλιστα οι ντουλάπες (όπως και τα συρτάρια) να είναι μια χαρά. Σε αυτή την περίπτωση, πρώτα πρέπει να τις ανακατώσουμε, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να σκεφτούμε ότι πρέπει να τις φτιάξουμε. Και πάει λέγοντας, γιατί όπως φαίνεται «τι θα κάναμε χωρίς τις ντουλάπες; τα έπιπλα αυτά είναι μια κάποια λύσις».
Πάντως εγώ μέχρι σήμερα ντουλάπες δεν έχω φτιάξει – αδικαιολόγητη. Όμως τουλάχιστον προχθές είχα μια τρομερά καλή δικαιολογία: ήταν αργία.
Στο μεταξύ η γάτα Καλυψώ δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Μάλλον διαισθάνεται ότι η κατάσταση είναι έκρυθμη, αλλά δεν ξέρει γιατί. Πάντως έχει αρχίσει να ακολουθεί την οδηγία για την απόσταση του 1,5 μέτρου – αλλά από την ανάποδη. Ενώ παλαιότερα ήθελε τον χώρο της, δηλαδή ήθελε μεν να είναι γύρω μου αλλά λίγο πιο πέρα, τις τελευταίες μέρες θέλει κοντά, πολύ κοντά. Εντάξει, μια χαρά μου είναι.
Αλλά από την άλλη μεριά, υποθέτω ότι ακόμη και ο ηλίθιος κορωνοϊος δεν ξέρει γιατί κάνει ό,τι κάνει. Κάτι του λέει να το κάνει. Αυτό πάλι δεν μου είναι καθόλου μια χαρά – είναι πολλές, πάρα πολλές τρομάρες.
