Τελικά (για)τι ψηφίζουμε την Κυριακή;
Η δυσκολότερη ίσως εβδομάδα που γνώρισε η χώρα από τη μεταπολίτευση, φτάνει στο τέλος της. Φίλοι τσακώθηκαν, απόψεις ακούστηκαν κατά εκατοντάδες και όλοι βοήθησαν με τον τρόπο τους στην όξυνση των πνευμάτων.
Ήταν ίσως η πιο δύσκολη εβδομάδα που έζησε η χώρα μετά από τη μεταπολίτευση. Η εικόνα πάντως ήταν η χειρότερη που έχουμε δει όσοι είμαστε μέχρι 70 ετών. Οι τραγικές σκηνές με τους έρημους τους συνταξιούχους ήταν η μία (σκληρή) πλευρά. Η έτερη ήταν η πόλωση ενόψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής το οποίο μετατράπηκε –με σαφή κυβερνητική ευθύνη- σε εκλογική αναμέτρηση.
Φίλοι τσακώθηκαν είτε κατ’ ιδίαν είτε δημόσια (αυτό το facebook μας μάρανε), απόψεις εκατοντάδες ακούστηκαν αφού δυστυχώς όπως είχε πει ο Κλιντ Ίστγουντ όλοι έχουν από μία. Πολιτικοί ενεργοί και πολιτικοί παλαίμαχοι, αθλητές εν ενεργεία και αθλητές βετεράνοι, καλλιτέχνες της καλής και της κακιάς ώρας, σύνδεσμοι επαγγελματιών και σύνδεσμοι οπαδών (κι αυτοί επαγγελματίες είναι) εξέφρασαν τη γνώμη τους και βοήθησαν ώστε να οξυνθούν τα πνεύματα ακόμη περισσότερο. Μάλιστα σήμερα που τα δύο κόμματα (το «ΟΧΙ» και το «ΝΑΙ») έχουν τις τελευταίες προεκλογικές του εκδηλώσεις ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Υπήρξαν και βίαια επεισόδια από τους γνωστούς – άγνωστους που όσο παραμένουν γραφικοί θέλοντας απλά να απλώσουν ένα πανό σε κτίριο δεν πειράζουν κανέναν αλλά μετά θυμούνται πόσο «μάγκες» είναι και λένε να σπάσουν και καμία βιτρίνα ή κανένα κεφάλι.
Το πράγμα οδηγήθηκε στα άκρα και αν αυτός ήταν ο σκοπός της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα, να διχάσει τη χώρα δηλαδή, συγχαρητήρια τα κατάφερε. (Εδώ που τα λέμε δεν είναι και τόσο δύσκολο, ο Έλληνας ψοφάει για εμφύλιο).
Στον τίτλο υπάρχει ένα ερώτημα. (Για)τι ψηφίζουμε την Κυριακή; Για να επιβεβαιώσουμε το «εγώ» του πρωθυπουργού; Μα μόλις πριν από 6 μήνες πήρε σαφή λαϊκή εντολή να κυβερνήσει και να πράξει τα δέοντα κατά το δοκούν.
Για να γίνουμε συνένοχοι (αλά Πάγκαλος και «μαζί τα φάγαμε») στην προσπάθεια συγκεκριμένων κύκλων να γυρίσουμε στη δραχμή; Για να δείξουμε σε όλους τους κακούς Ευρωπαίους πόσο κοσμαγάπητη είναι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ο ίδιος; Για να διαπραγματευτούμε με άλλους όρους; Εδώ γελάνε και τα τσιμέντα –με το τελευταίο επιχείρημα. Ουδείς πρόκειται να αλλάξει τη στάση του προς το μέρος μας αν το 51% του πληθυσμού ψηφίσει υπέρ του «ΟΧΙ». Οι δανειστές δεν ενδιαφέρονται τι λέει και τι κάνει ο λαός αλλά πως θα πάρουν τα λεφτά τους και πως θα εγγυηθούμε για αυτό. Το να θεωρούμε ότι επειδή ο λαός (τρομάρα μας) στέκεται δίπλα στον ατρόμητο Αλέξη Τσίπρα και τον επαναστάτη Γιάνη Βαρουφάκη είναι παραμύθια για μωρά παιδιά.
Αν τώρα ψηφίζουμε για το αν θέλουμε την πρόταση των θεσμών ή όχι και αυτό μάταιο και άσκοπο είναι. Εδώ ο πρωθυπουργός την έκανε δεκτή μέσα στην εβδομάδα, όπως ήταν και αμάσητη. Οπότε τι νόημα έχει να πούμε εμείς «ναι» ή «όχι»; Για αυτό άλλωστε δεν τον εκλέξαμε; Για να λέει αυτός τα «ναι», τα «όχι» και τα «ίσως» (υπάρχει και αυτή η λέξη).
