The Manchurian Candidate | Αν ο Τραμπ δεν προσέξει, τις επόμενες εκλογές ίσως τις παρακολουθήσει από την φυλακή

Ήταν το πρωί της Τρίτης 15 Δεκεμβρίου, όταν ο Μιτς ΜακΚόνελ, επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών στην Γερουσία των ΗΠΑ, ανέβηκε στο βήμα. Μια μέρα πριν , στις 14 Δεκεμβρίου, το Σώμα των Εκλεκτόρων είχε δώσει την ετυμηγορία του: Μπάιντεν 306, Τραμπ 232. Ήταν μια καθαρή νίκη. Ξεκινώντας την ομιλία του ο ΜακΚόνελ αφού πρώτα επαίνεσε τον Πρόεδρο Τραμπ για όσα πέτυχε στην διάρκεια της θητείας του, κατέληξε στο ότι και ο ίδιος θα ήθελε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, αλλά όπως είπε: «Σήμερα θέλω να συγχαρώ τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Τζο Μπάιντεν», στον οποίο αναγνώρισε ότι «έχει ταχθεί στην υπηρεσία του έθνους εδώ και πολλά χρόνια» ενώ στην συνέχεια συνεχάρη και την εκλεγμένη Αντιπρόεδρο του Μπάιντεν την Καμάλα Χάρις και δήλωσε ότι οι Αμερικανοί πρέπει «να είναι υπερήφανοι που έχουν για πρώτη φορά μια γυναίκα αντιπρόεδρο».

Ο ΜακΚόνελ  θα είναι ο βασικός συνομιλητής του Μπάιντεν, οταν αναλάβει την εξουσία στις 20 Ιανουαρίου, όταν θα έρχονται τα νομοσχέδια για συζήτηση πριν ψηφιστούν. Στο τέλος της 10λεπτης ομιλίας του στην Γερουσία, ο Μακ Κόνελ προέτρεψε τον Ντόναλντ Τραμπα να παραδεχτεί την ήττα του και να μην συνεχίσει την μάταιη προσπάθεια του να ανατρέψει με οποιονδήποτε τρόπο το αποτέλεσμα.

Έτσι όπως είναι το εκλογικό σύστημα στις ΗΠΑ και με την μακρά περίοδο δυόμισι μηνών, από τις εκλογές μέχρις ότου αναλάβει η καινούργια Διοίκηση, υπάρχει η ευχέρεια στους υποψηφίους να αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα, προσβάλλοντας το στην Δικαιοσύνη προκειμένου να δικαιωθούν. Στις εκλογές του 2000, όταν αντίπαλοι ήταν ο Τζορτζ Μπους για τους Ρεπουμπλικάνους και ο Αλ Γκορ για τους Δημοκρατικούς, η αναμέτρηση κατέληξε σε θρίλερ με την νίκη να κρίνεται στο νήμα και να εξαρτάται από την έκβαση των αποτελεσμάτων στη Πολιτείας της Φλόριντα. Και τότε είχε χρειαστεί να γίνει ανακαταμέτρηση και τελικά, μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, περίπου έξι εβδομάδες μετά τις εκλογές,  έκρινε τι ήταν σωστό και τι όχι, δίνοντας την νίκη στον Μπους. Ο Αλ Γκορ είχε παραδεχτεί τότε την ήττα του και είχε συγχαρεί το Τζορτζ Μπους για την νίκη του.

Σε όσες περιπτώσεις είχε αμφισβητηθεί το αποτέλεσμα σε κάποια Πολιτεία, υπήρχαν πάντα κάποια στοιχεία.

Στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ, που αμφισβήτησε όσο κανένας άλλος το αποτέλεσμα, τα πράγματα είναι διαφορετικά, γιατί στις πενήντα περίπου μηνύσεις, που έκαναν οι δικηγόροι του, δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί την αμφισβήτηση. Αν και πολλοί από τους Κυβερνήτες στις επίμαχες Πολιτείες όπου ο Τραμπ αμφισβήτησε το αποτέλεσμα ήταν Ρε- πουμπλικανοί, εντούτοις όλοι πιστοποίησαν την νίκη του Μπάιντεν καθώς το αποτέλεσμα ήταν αδιαμφισβήτητο. Το ίδιο συνέβη και με το ανώτατο δικαστήριο την καινούργια ηγεσία του οποίου, είχε διορίσει ο ίδιος ο Τραμπ, μόλις λίγους μήνες πριν τις εκλογές, ελπίζοντας πως έτσι θα μπορούσε να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Το ανώτατο δικαστήριο απέριψε ως τελείως αβάσιμες τις αιτιάσεις του Τραμπ.

Όλο αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ με την αμφισβήτηση του αποτελέσματος των εκλογών είχε μόνο μια αιτία. Την άρνηση του Τραμπ να αποχωρήσει από την εξουσία. Το πως ένα τέτοιο άτομο της ποιότητας του Τραμπ κατάφερε να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι ένα από τα παράδοξα της ιστορίας. Ενδεικτική της ποιότητας του Τραμπ, είναι η εκστρατεία για την συγκέντρωση χρημάτων ώστε να αντιμετωπιστούν τα δικαστικά και άλλα έξοδα, που θα απαιτούσε η αμφισβήτηση του αποτελέσματος. Για τον σκόπό αυτό ο Τραμπ ίδρυσε ένα νομικό πρόσωπο με την ονομασία “Save America” αλλά και μερικά άλλα, όπου θα συγκεντρώνονταν τα χρήματα. Ο ίδιος ο Τραμπ με προσωπικές ανακοινώσεις, ζητούσε από τους ψηφοφόρους τους κόμματος, να ενισχύσουν την προσπάθεια του καταθέτοντας μικροποσά. Οι περισσότεροι από τους υποστηρικτές πράγματι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και έστειλαν μικροποσά. Ένα, δυο ή πέντε δολάρια ο καθένας. Με αυτόν τον τρόπο συγκεντρώθηκαν περισσότερα από 200 εκατομμύρια δολάρια. Όσοι όμως κατέθεσαν τα χρήματα δεν πρόσεξαν τα “ψιλά γράμματα” κάτω από την αναγγελία για ενίσχυση του κόμματος. Αν τα είχαν διαβάσει θα μάθαιναν ότι μόνο το 25% από αυτά τα χρήματα θα πήγαιναν για τις ανάγκες του κόμματος. Τελικά από τα 200 εκατομμύρια μόνο γύρω στα 10 εκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τις ανάγκες της εκστρατείας του Τραμπ. Τα υπόλοιπα μπορούν να πάνε όπου θέλει ο Τραμπ.

Είναι ίσως η πιο πετυχημένη “ληστεία” όλων των εποχών και με εντελώς νόμιμο τρόπο.

Ο Τραμπ όμως έχει κι άλλους λόγους ίσως πιο σοβαρούς να μην θέλει να χάσει την εξουσία. Ένας από αυτούς είναι η αναμενόμενη για το Μάρτιο δίκη της τουρκικής Τράπεζας “Χαλκμπανκ”, που λειτούργησε προς όφελος του γαμπρού του Ερντογάν του περίφημου Μπεράτ Αλ Μπαϊράκ, μέχρι προτινος πανίσχυρου Υπουργού Οικονομικών, που εδώ και 40 μέρες και αφού αποπέμφθηκε από το Υπουργείο ΟΙκονομικών, έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης. Η Χαλκμπανκ μεταξύ άλλων είχε ελεγθεί για λαθρεμπόριο χρυσού με το Ιράν και για δοσοληψίες με το Ισλαμικό Κράτος, με το οποίο έκανε λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Το δήθεν πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν είχε πολλά να κάνει με αυτήν την υπόθεση, καθώς ο Ερντογάν είχε αρχίσει να φοβάται ότι όταν όλα αυτά έρχονταν στην επιφάνεια ο ίδιος θα κατέληγε στην φυλακή. Έτσι αντί για την φυλακή προτίμησε να στήσει ένα δήθεν πραξικόπημα, να φυλακίσει πάνω από 200.000 και να γίνει ο Σουλτάνος-Δικτάτορας της Τουρκίας από το 2016.

Λίγο αργότερα στην διάρκεια του 2016 ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές. Ο Τραμπ γνωριζόταν ήδη με τον Ερντογάν, από τον οποίο είχε πάρει άδεια για Καζίνο στην Κωνσταντινούπολη κάποια χρόνια πριν. Μετά την εκλογή του Τραμπ η σχέση του με τον Ερντογάν έγινε πολύ πιο φιλική και λίγο αργότερα άρχισαν οι συχνές επαφές του γαμπρού του Τραμπ με τον γαμπρό του Ερντογάν και όπως φημολογείται η συνεργασία ανάμεσα στου δυο γαμπρούς υπήρξε εξαιρετικά αποδοτική. Σε ποια μεγέθη έφτασε η απόδοση αυτής της συνεργασίας ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Το αντικείμενο της δίκης της Χαλκμπανκ είναι περίπου τα “χαμένα” 2 δις δολάρια, όπου υπήρχε ένα “άνοιγμα” καθώς αυτά τα λεφτά είχαν κάνει φτερά. Το τι απέφερε οικονομικά η συνεργασία του Τραμπ με τον Ερντογάν μένει να αποδειχτεί. Στο διάστημα της θητείας του ο Τραμπ δεν επέτρεψε να αρχίσει η δίκη που όπως είπαμε θα γίνει τον Μάρτιο.

Ο Τραμπ δεν είχε κρύψει ποτέ την αγάπη του για τον Ερντογάν και του είχε αφήσει ανοιχτό το πεδίο για στρατιωτικές επιχειρήσεις, από τον Καύκασο μέχρι την Υεμένη, την Ανατολική Μεσόγειο. Όλα αυτά άλλαξαν όταν λίγες μέρες μετά την ήττα του Τραμπ, ο Ερντογάν  έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα στον Μπάιντεν. Από το τε η στάση των ΗΠΑ απέναντι στον Ερντογάν άλλαξαν, με αποκορύφωμα τις κυρώσεις που αποφασίστηκαν για την αγορά των S400, του ρωσικού πυραυλικού συστήματος, από την Τουρκία.

Η σχέση του Τραμπ με τον Ερντογάν, είχε κυρίως οικονομικό αντικείμενο, αλλά είχε και γεωπολιτικά αποτελέσματα.

Η σχέση του Τραμπ με τον Πούτιν είναι ακόμη πιο περίεργη και φέρνει στο μυαλό πολλών, ένα κινηματογραφικό ψυχολογικό-πολιτικο θρίλερ, με τίτλο “The Manchurian Candidate”. Η ταινία είχε γυριστεί για πρώτη φορά το 1962. Στην πιο πρόσφατη έκδοση της το 2004, είχε πρωταγωνιστές τον Ντένζελ Ουάσινγκτον, τον Λιβ Σράϊμπερ και την Μέριλ Στρηπ. Η υπόθεση της ταινίας έχει να κάνει με  κάποιους Αμερικανούς στρατιώτες που αιχμαλωτίζονται στην διάρκεια του πολέμου στον Κόλπο. Και στην συνέχεια υφίστανται πλύση εγκεφάλου, από κάποια ξένη δύναμη. Ένας από αυτούς στην συνέχεια της ζωής του γίνεται πολιτικός και φτάνει να διεκδικήσει το αξίωμα του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, ενώ λειτουργεί ως υποχείριο της ξένης δύναμης που του έχει κάνει πλύση εγκεφάλου. Το πλάνο είναι μετά τις εκλογές να δολοφονηθεί ο Πρόεδρος και την θέση του να πάρει ο Αντιπρόεδρος, ο οποίος είναι ενεργούμενο ξένης δύναμης.

Η προεδρική θητεία του Τραμπ αλλά και αυτή η τελευταία περίοδος, θυμίζει άνθρωπο που δεν ενεργεί για τα συμφέροντα της χώρας του. Και πολύ συχνά οι αποφάσεις του έχουν ευνοήσει σημαντικά την Ρωσία.

Τον 2016 όταν είχε εκλεγεί ο Τραμπ, είχε γίνει μεγάλο θέμα με την, παρέμβαση της Ρωσίας στην προεκλογικη περίοδο, όταν οι Αμερικανοί πολίτες λάμβαναν εκατομμύρια μηνύματα υπέρ της εκλογής του Τραμπ, από λογαριασμούς που είχαν χακαριστεί από Ρώσους πράκτορες. Η υπόθεση είχε φτάσει στα δικαστήρια, όπου ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ, ο στρατηγός Μάικλ Φλιν, είχε ομολογήσει την ενοχή του για ψευδορκία στο FBI κατά τη διάρκεια των ερευνών για την ανάμιξη της Ρωσίας στις προεδρικές εκλογές του 2016. Λίγες μέρες μετά τις φετινές εκλογές ο Τραμπ απένημε χάρη στον Μάικλ Φλιν, απαλάσσοντας τον από τις κατηγορίες. Δεν πρόκειται για οποιοδήποτε πρόσωπο. Πρόκειται για τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ, που στην ουσία παραδέχθηκε τη ανάμιξη της Ρωσίας, στην προεκλογική περίοδο του 2016, υπέρ του Τραμπ. Και δικαίως κανείς αναρωτιέται γιατί ο Πούτιν ήθελε να εκλεγεί ο Τραμπ. Εκτός από αυτά ο Φλιν είχε αναμειχθεί και στην υπόθεση της Χαλκμπανκ, παρεμβαίνοντας προς όφελος στελεχών της Τράπεζας που είχαν αναμειχθεί σ` αυτήν την υπόθεση. Ας δούμε τι γράφτηκε στον Τύπο γι αυτήν την υπόθεση: 

Όμως η μόνη συνεργασία που παραδέχτηκε ο Φλιν είναι όχι με τους Ρώσους, αλλά… με την την Τουρκία. Ο γιος του, Μάικλ Φλιν Τζούνιορ, λέγεται ότι συμμετείχε σε σχέδιο μεταφοράς με τη βία, του Φετουλάχ Γκιουλέν στην Τουρκία, με αντάλλαγμα αρκετά εκατ. δολάρια. Σύμφωνα με άρθρο που είχε δημοσιεύσει η Wall Street Journal, το φερόμενο σχέδιο προέβλεπε ότι ο Μάικλ Φλιν και ο γιος του, θα λάμβαναν μέχρι και 15 εκατομμύρια δολάρια ως αμοιβή για την απαγωγή του Γκιουλέν.

Ενώ υπηρετούσε ως σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, το 2016, ο Φλιν έγραψε ένα op-ed που “βάφτιζε” τον Γκιουλέν “Οσάμα Μπιν Λάντεν της Τουρκίας” και προέτρεπε την υποστήριξη των προσπαθειών της Άγκυρας για έκδιση του ατόμου, που σύμφωνα με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ευθύνεται για μία αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016.

Σε μια σύσκεψη που έγινε την περασμένη Παρασκευή στον Λευκό Οίκο, ανάμεσα στον Τραμπ και σε όσους συνεργάτες του έχουν απομείνει, προκειμένου να εξετάσουν αν υπάρχουν άλλοι τρόποι να ανατρέψουν το εκλογικό αποτέλεσμα (!), συμμετείχε και ο Μάικλ Φλυν και η δικηγόρος του Σίντνεϊ Πάουελ, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ προέτρεψαν τον Τραμπ να κηρύξει στρατιωτικό νόμο, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.

Είναι η πρώτη φορά που ένας Πρόεδρος τον ΗΠΑ κατηγορεί τους αντιπάλους του για νοθεία με ανυπόστατους ισχυρισμούς και συγχρόνως κάνει ο ίδιος με κάθε τρόπο, ότι μπορεί για να μην χάσει την εξουσία, χωρίς να διστάζει να μεταχειριστεί κάθε μέσο.

Την περασμένη βδομάδα επίσης έγινε γνωστό ότι εδώ και μήνες οι ΗΠΑ υφίστανται μια τεραστίου μεγέθους κυβερνοεπίθεση, με ξένους χάκερς να έχουν διεισδύσει σε κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, υπεύθυνες για την ασφάλεια των ΗΠΑ και έχοντας χειριστεί ευαίσθητα δεδομένα ασφάλειας. Για όλα αυτά ο Τραμπ δεν είχε πει κουβέντα, καθώς οι υποψίες των περισσότερων πήγαε έναιναν προς την μεριά της Ρωσίας. Μόλις προχθές ο Μάϊκ Πομπέο, δήλωσε ότι το χακάρσιμα είχε γίνει σίγουρα από την Ρωσία. Μετά από αυτή την ανακοίνωση ο Τραμπ έκανε μια ανάρτηση στο τουίτερ αποκρούοντας τους ισχυρισμούς του Πομπέο και υποδεικνύοντας ο ίδιος, χωρίς κανένα στοιχείο πάλι την Κίνα.

Όταν ο Τραμπ με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο απομακρυνθεί από την εξουσία, πολλά πράγματα πρόκειται να αλλάξουν και αυτά που θα αποκαλυφθούν θα μοιάζουν αδιανόητα.

Για να προφυλαχτεί από αυτά που του επιφυλάσσει το μέλlον, μέσα στην βδομάδα των Χριστουγέννων έδωσε χάρη σε άλλα 36 άτομα και ανάμεσα σ` αυτούς και στον σύμβουλο του Τζορτζ Παπαδόπουλο, που κι αυτός όπως και ο Φλιν είχε παραδεχτεί ότι είχε ψευδορκίσει στο FBI , σε σχέση με την ανάμαιξη της Ρωσίας στις εκλογές του 2016. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των απονομών χάρης, είναι  το ότι απονεμήθηκαν σε άτομα που ήταν απλώς πιστά στον ίδιο, ανεξάρτητα από το είδος της παρανομίας που είχαν διαπράξει και από το ότι είχαν καταδικαστεί σε μικρές ή μεγαλύτερες ποινές. Σε πολλά από αυτά, όπως ο Φλιν και ο Παπαδόπουλος και πολλοί άλλοι, ο σκοπός ήταν να σβηστούν όλα τα ίχνη, που θα οδηγούσαν στην ανάμιξη της Ρωσίας.

Άλλωστε αυτό που χαρακτηρίζει τις ενέργειες του Τραμπ από τότε που εξελέγη Πρόεδρος, ήταν το ότι αυτό που τον ενδιέφερε πρώτα από όλα ήταν το προσωπικό του συμφέρον και ελάχιστα το συμφέρον της χώρας του ή των Αμερικανών, ακόμη κι αν ήταν αυτοί που το είχαν ψηφίσει.

Λίγο πριν αναχωρήσει για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του ο Τραμπ έκανε ένα ακόμη “κατόρθωμα”. Δεν υπέγραψε την απόφαση που ψήφισαν Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί μαζί , για την ενίσχυση όσων έχουν πληγεί από την πανδημία, αφήνοντας έτσι εκατομμύρια Αμερικανούς, χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση τις μέρες των Χριστουγέννων, ενώ ο ίδιος πήγε στην υπερπολυτελή βίλα του στην Φλόριντα.

Στα πλάνα του ο Τραμπ έχει ακόμ η ένα σχέδιο για να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα των εκλογών, χωρίς πάλι να έχει καμία ελπίδα να το κερδίσει. Το πλάνο του είναι να καθυστερήσει όσο γίνεται την διαδικασία επικύρωσης του αποτελέσματος απ΄πο το Κογκρέσο, που θα γίνει στις 6 Ιανουαρίου.

Σχολιάζοντας όλες τις τελευταίες αποφάσεις του Τραμπ, ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Άντριου Κουόμο, κατέληξε επιγραμματικά σ` αυτό που συνοψίζει την πραγματικότητα: “Είναι ο χειρότερος Πρόεδρος που είχαμε ποτέ. Τελεία.”.

Απομένουν ακόμη λίγες βδομάδες μέχρις τις 20 Ιανουαρίου, που ο Τζό Μπάιντεν θα ορκιστεί ως ο 46ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Ακόμη κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς θα τελειώσει η θητεία, ενός ανθρώπου, που θα ήθελε να γίνει ο πρώτος δικτάτορας των ΗΠΑ. Η Προεδρία του Τραμπ ήταν ένα πλήγμα και για την Αμερική, αλλά και για όλον τον κόσμο καθώς οι ΗΠΑ παραμένουν η κυρίαρχη δύναμη στον πλανήτη. Η θητεία μιας τερατώδους προσωπικότητας φτάνει στο τέλος της.

Είναι οπρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ που χωρίς να εμπλακεί σε πόλεμο θα έχει καταφέρει μέχρι να τελειώσει η θητεία του, να στείλει περίπου 400.000 Αμερικανούς στον τάφο, εξ αιτίας της ανικανότητας του να χειριστεί την πανδημία. Οκταπλάσιους δηλαδή από όσους κόστισε ο πόλεμος του Βιετνάμ.

Τα τέρατα κοστίζουν…