Μα τι θέλει τέλος πάντων ο Τσίπρας για να «στείλει» την Ζωή ;

Γύρισα πριν λίγο σπίτι και είπα να δω λίγη τηλεόραση. Και μόλις είχα αρχίσει να βλέπω μια ταινία , όταν από κάπου έμαθα ότι στο κανάλι της Βουλής είχε πάλι Ζωή. Την Ζωή δεν την χάνουμε. Είναι το πιο καλτ νούμερο της τηλεόρασης (οι εμφανίσεις της ). Η Ζωή ήταν πάλι εκεί μαυρισμένη, πιο κομψά ντυμένη από το παρελθόν, τότε που είχε εμφανιστεί σαν λαμπατέρ, με το φούξια και με το λαχανί. Όπως πάντα σε κάθε εμφάνιση της Ζωής, έτσι και τώρα, το σώου της Ζωής ήταν ένα σήριαλ αντεγκλήσεων σχεδόν με όλους τους παρευρισκόμενους. Παλιότερα ήταν οι βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τώρα είναι και με τους βουλευτές του κόμματός της. Και με πρώτον και καλύτερο τον Φίλη. ΟΙ θέσεις της Ζωής παρ’ όλο που έχουν την επίφαση της πολιτικής, στην ουσία το υπόβαθρό τους είναι ψυχολογικό. Ως φαινόμενο η Ζωή, είναι αντικείμενο μελέτης άλλων επιστημών. Εκείνο που προεξέχει σαν συμπεριφορά είναι η τάση της να την σπάει στους πάντες και στα πάντα. ;Eτσι και η σημερινή τελείως αχρείαστη διαδικασία, δεν εξυπηρετούσε τίποτα άλλο πέρα από τον “σπαστικισμό” (αλλιώς λέγεται αυτό) της Ζωής. Όποτε θέλει την πιάνει τυπολατρία, όποτε θέλει κάνει απλώς ότι θέλει.Το σε τι οφείλεται αυτό, μπορούμε να το υποθέσουμε, είναι φανερό,αλλά δεν είναι της στιγμής. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι το τι κάνει ο Τσίπρας με όλα αυτά τα προβληματικά άτομα. Μας φόρτωσε για έξη μήνες τον Καραφλοκόρακα, που κόντεψε να τινάξει την Ελλάδα στον αέρα, πιθανόν σκόπιμα, πιθανόν επειδή τόσο καταλάβαινε. Ετούτην εδώ, που ανήκει στο κίνημα του σουργεαλισμού τι την θέλει; Είναι δυνατόν να είναι η Ζωή Πρόεδρος της Βουλής; Αφού η Ζωή συνδιαλέγεται μόνο με την Ιστορία. Γιατί δεν την στέλνει στην Ιστορία;