Mea Culpa, Βασίλη Σπανούλη

Από την εποχή που αγωνίζονταν στο Μαρούσι και παρά τις δεδομένες μπασκετικές του ικανότητες, έβγαζε μια ανεξήγητη αντιπάθεια (κυρίως προς τον γράφοντα), η οποία εντάθηκε όταν μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό και κορυφώθηκε με την κατάληξή του στο Λιμάνι, το καλοκαίρι του 2010, όμως ακόμη και σήμερα η προέλευση της παραμένει απροσδιόριστη.

Το αποτυχημένο πέρασμά του από τους Χιούστον Ρόκετς, όπου παραλίγο να ανακηρυχτεί ως ο βασιλιάς της «μεταφοράς» της μπάλας, χαιρετίστηκε με την αναμενόμενη κακεντρέχεια τόσο από εμένα, όσο και από τους «πολέμιους» του, οι οποίοι εκείνη την περίοδο για να είμαστε ειλικρινείς, ήταν λίγοι. Η επιστροφή του στην Ελλάδα, για άλλους θα ήταν πισωγύρισμα μεγατόνων, για τον Σπανούλη όμως ήταν η αρχή για να φτάσει στην κορυφή, τόσο σε συλλογικό επίπεδο, όσο και σε προσωπικό. Φαίνεται όμως ότι είχε κάνει «λάθος» επιλογή στο χρώμα, γιατί μπορεί μεν να έφτασε με τα πράσινα στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας, μαζί με το βραβείο του MVP του Final-4 στο Βερολίνο το 2009, ήταν ηλίου φαεινότερο δε ότι δεν αποτελούσε εκείνος το πρώτο βιολί.

 Έτσι λοιπόν το καλοκαίρι του 2010, πήρε την απόφαση να «αλλαξοπιστήσει» και να φύγει από τον Παναθηναϊκό των 6 ευρωπαϊκών τίτλων και της -με κάθε τρόπο- κυριαρχίας στο ελληνικό πρωτάθλημα, για να μετακομίσει στον «αιώνιο» αντίπαλο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια και παρά τον πακτωλό χρημάτων που ξόδευαν οι ιδιοκτήτες του, κατακτούσε μόνο κάτι «Κυπελάκια»… Μια απόφαση που έμελλε να αλλάξει την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, καθώς και την γνώμη μου για τον Βασίλη Σπανούλη.

Αρχικά, οι ολοένα και αυξανόμενοι πλέον πολέμιοι του, τον κατηγόρησαν ότι το έκανε για τα λεφτά και του «κόλλησαν» και τα αντίστοιχα παρατσούκλια. Η δική μου σκέψη ήταν ότι μια τέτοια απόφαση χρειάζεται πρώτον ένα ισχυρό δέλεαρ και δεύτερον μεγάλα… άντερα για να αντέξεις τα όσα θα επακολουθήσουν. Η δυσπιστία μου για τις προθέσεις του Σπανούλη δεν κάμφθηκε ούτε όταν ο ίδιος δήλωσε ότι το έκανε για το κίνητρο και για να είναι ο ηγέτης μιας ομάδας και όχι ο υπαρχηγός, κοινώς μόνιμα στη σκιά κάποιου άλλου.

Η πρώτη του χρονιά στα ερυθρόλευκα έδωσε τροφή στους άσπονδους φίλους του για νέες ειρωνείες, ειδικά μετά την αποτυχία του Ολυμπιακού να κυριαρχήσει και την ανακοίνωση των αδερφών Αγγελόπουλων ότι αποχωρούν, «αηδιασμένοι από τα όσα αντιμετώπισαν τόσα χρόνια». Ήταν καλοκαίρι του 2011, όταν ο Ολυμπιακός μετά από χρόνια απίστευτης σπατάλης χρημάτων, άρχιζε να χτίζει μια ομάδα με το ελάχιστο δυνατό μπάτζετ, η οποία υπό τις οδηγίες του Ντούσαν Ίβκοβιτς, πέτυχε το μεγαλύτερο θαύμα στην σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Με τον Βασίλη Σπανούλη απόλυτο ηγέτη εντός παρκέ η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά, όμως οι απαραίτητες προσθήκες του Ιανουαρίου, σε συνδυασμό με την άγνοια κινδύνου του νεανικού ρόστερ και την μαεστρία του Σοφού των γηπέδων στον πάγκο, ο Ολυμπιακός στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης στην Κωνσταντινούπολη (2012), κυριολεκτικά από το πουθενά, νικώντας όλα τα φαβορί με απίστευτες ανατροπές. Κι όμως για κάποιους αυτό δεν αρκούσε, για να αναγνωρίσουν ότι ο Σπανούλης μάλλον έλεγε αλήθεια για την αιτία της επιλογής του να φύγει από τους «πράσινους», δύο χρόνια πριν. Για να φτάσουμε τελικά στην σεζόν 2012/2013 όπου οι ερυθρόλευκοι ανέβηκαν για δεύτερη σερί χρονιά στην κορυφή της Ευρώπης, με τον Σπανούλη ξανά πρωταγωνιστή και τον Γιώργο Μπαρτζώκα να σηκώνει το βάρος της αντικατάστασης του Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Και πάλι όμως κάποιοι προσπάθησαν να αμαυρώσουν την επιτυχία αυτή και παράλληλα τον ηγέτη και αρχηγό των ερυθρόλευκων, ειδικά μετά την απώλεια του εγχώριου τίτλου από τον «αιώνιο» αντίπαλο. Όπως ακριβώς συνέβη και κατά την περσινή σεζόν. Τους περισσότερους από τους παλιούς του πολέμιους, ο Σπανούλης τους κέρδισε με τα όσα πέτυχε εντός παρκέ τα τελευταία χρόνια, τα οποία δεν έχουν προηγούμενο, για λόγους μπάτζετ, ανατροπών και όχι μόνο. Ήταν ήδη ο κορυφαίος παίκτης στην Ευρώπη, οι τιμητικές διακρίσεις έπεφταν βροχή, όμως για τους ακόμη πιο δύσπιστους, κρατούσε άλλη μία έκπληξη, η οποία αφορούσε στην παραμονή του ή όχι στο Λιμάνι του Πειραιά. Μετά τις «back to back» κατακτήσεις της Ευρωλίγκας, ο αρχηγός των «ερυθρόλευκων» ήταν το πιο καυτό όνομα στο μεταγραφικό παζάρι του καλοκαιριού του 2013 και όλοι στοιχημάτιζαν ότι θα αποχωρούσε, καθώς τα ποσά που του προσέφεραν οι ομάδες του εξωτερικού ήταν σε αρκετές περιπτώσεις διπλάσια από αυτά που θα λάμβανε εάν έμενε στον Ολυμπιακό.

 Όταν λοιπόν η «μπάλα έκαιγε», ο Σπανούλης ανέλαβε και πάλι δράση, πήγε στα γραφεία των Αγγελόπουλων χωρίς τον μάνατζερ του και έμεινε στον Πειραιά με λιγότερα χρήματα από όσα προέβλεπε το προηγούμενο συμβόλαιο του (και πάλι όμως μεγάλο ποσό), απορρίπτοντας τις υπέρογκες προτάσεις από Ρωσία και Ισπανία. Κατά την προσωπική μου άποψη, πέρα από τους τίτλους και τις ατομικές του διακρίσεις, ο αρχηγός του Ολυμπιακού, με αυτή του την κίνηση ουσιαστικά αποστόμωσε και τους τελευταίους που υποστήριζαν ότι τα λεφτά ήταν το μόνο κίνητρο του και όχι ο μπασκετικός εγωισμός που «έβγαλε» τα τελευταία χρόνια. Με την συγκεκριμένη «νίκη» να μην μπορεί να καταγραφεί σε κανένα στατιστικό στοιχείο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι παρά τις παλαιότερες διαφωνίες μας, ο «Kill Bill» είναι ο κορυφαίος στην Ευρώπη αυτή την στιγμή.