Ο ξεχωριστός Μαρσέλο Μπιέλσα
Ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι από τις ξεχωριστές φιγούρες ανθρώπων που θα είχαν δράσει εξαιρετικά σε δεκάδες διαφορετικούς τομείς στην ζωή τους αν δεν τους κέρδιζε το ποδόσφαιρο.
Eξαλείφοντας τον ατομικισμό και προβάλοντας την ανάπτυξη μιας ομαδικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας οι ομάδες αναγκάζονται να βασίζονται σε ένα ποδοσφαιρικό σύστημα το οποίο θα εκφράζει την κάθε ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Το Τotaalvoetbal αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο ενός τέτοιου συνεχώς μεταβαλλόμενου στυλ και ο Μαρσέλο Μπιέλσα αποτελεί έναν από τους απόλυτους υποστηρικτές αυτής της ιδέας, προσπαθώντας διαρκώς να το εξελίξει.
Εάν τα τρόπαια είναι η αντιπαραβολή στο ποδόσφαιρο που εκφράζει ο σπουδαίος Αργεντινός θεωρητικός του ποδοσφαίρου τότε ποια είναι η κληρονομιά που αφήνει πίσω; Αρχικά αυτό που έχει καταφέρει είναι κάτι σπάνιο. Κυρίως δεν έχει επιτρέψει σε άλλους να του υπαγορεύσουν ποιος θα πρέπει να είναι ο απόλυτος σκοπός, αλλά να ορίσει ο ίδιος αυτό που θεωρεί την απόλυτη επιτυχία. Για τον Μπιέλσα, το πιο σημαντικό είναι η διαδικασία. Η νίκη πράγματι είναι υψίστης σημασίας, αλλά με τα δικά του πρότυπα, με την πειθαρχία, την αυστηρότητα αλλά πρωτίστως με τον ενθουσιασμό. Είναι σαν πρωταγωνιστής σε νουβέλα, κάποιος που βλέπει τον κόσμο από την οπτική πλευρά του παιχνιδιού και ζει με την ψύχωση να πετύχει την τελειότητα.
Σε έναν τέλειο κόσμο ο άνθρωπος αυτός θα είχε κατακτήσει τα πάντα. «Αν οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν άνθρωποι, δεν θα έχανα ποτέ», είχε δηλώσει κάποτε όταν βρισκόταν στον πάγκο της Βέλεζ Σάρσφιλντ. Αυτό το χαρακτηριστικό του παιχνιδιού, ότι οι αθλητές είναι ατελείς, αποτελεί το τελευταίο εμπόδιο για να θεωρείσαι Bielsista. Όσον αφορά τον ίδιο, η επιτυχία έχει λιγότερη σημασία από τη μέθοδο.
`A man with new ideas is a madman, until his ideas triumph.`
A mural of Marcelo Bielsa in Leeds
Η κληρονομιά του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο έγκειται στην επιτυχία εκείνων που έχουν εμπνευστεί από αυτόν και αυτή αποτελεί την μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του Μαρσέλο Μπιέλσα και των υπόλοιπων.
Το πόσο ξεχωριστός άνθρωπος είναι ο Αργεντινός τεχνικός φαίνεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο ίδιος το ποδόσφαιρο. Με μια καθαρά γκαλεανική προσέγγιση. «Το ποδόσφαιρο είναι το πρώτο θέμα συζήτησης στον κόσμο. Κι έχει μια ιδιαιτερότητα: δεν κερδίζει πάντα το φαβορί. Γι΄αυτό και τα πιο λαϊκά κοινωνικά στρώματα αναπτύσσουν τόσο δυνατή σχέση με την μπάλα. Για μένα, ο οπαδός είναι αναντικατάστατος, προσφέρει συναίσθημα. Η νίκη ή η ήττα τού αφήνουν σημάδια. Τη Δευτέρα οι οπαδοί έχουν ακόμη τα στίγματα όσων έζησαν τη Κυριακή. Κάποτε στο Μεξικό, γνώρισα έναν εξόριστο Βάσκο. Η εξορία σε απομακρύνει από τον τόπο σου, είναι πολύ επώδυνη, εν ολίγοις ο Βάσκος ήταν ειδικός στον πόνο. Μια μέρα, τον ρώτησα τι ήταν κατά τη γνώμη του το πιο σημαντικό για έναν άνθρωπο. Μου απάντησε: «Να αγαπηθεί χωρίς όρους». Ο οπαδός είναι ακριβώς έτσι: σε αγαπάει χωρίς ανταλλάγματα. Είχα ακούσει μια φράση στη Σεβίλλη και στην αρχή δυσκολεύτηκα να την καταλάβω: «Σε αγαπώ ακόμη κι αν κερδίζεις». Είναι η άρνηση της ανταμοιβής, της νίκης, ώστε το συναισθηματικό δέσιμο να γίνει ισχυρότερο. Ούτε η νίκη δεν μετράει, σε αγαπάω χωρίς να κερδίζω τίποτε».
Μια από τις βασικότερες κριτικές που δέχεται το ποδόσφαιρο ως κοινωνικό φαινόμενο είναι ότι δεν μπόρεσε να προσελκύσει ως συντελεστές του πολύπλευρες προσωπικότητες που με το γενικότερο μπακγκράουντ τους θα μπορούσαν κάλλιστα να δράσουν καταλυτικά και να διακριθούν εξ ίσου σε περισσότερους τομείς στη δημόσια και κοινωνική ζωή. Παντού όμως υπάρχουν εξαιρέσεις και ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι ένας από αυτούς και τα όσα έχει καταφέρει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, να ξεφύγει από τα στεγανά του και να επαναφέρει αυτή ακριβώς την τρέλα, που κάνει τον άντρα να γίνεται ξανά παιδί.
