Οι αδικίες της ζωής είναι για τους «λεβέντες»

Σε μια χώρα όπου η «λεβεντιά» και η κάθε είδους «μαγκιά» ευδοκιμούν διαχρονικά, οι πολίτες της καλούνται να αντιμετωπίσουν ορισμένες «αδικίες», που όμοιες τους δεν έχει αντιμετωπίσει ξανά η ανθρωπότητα. Κάτι σαν συντέλεια, που βρίσκεται και μόνιμα προ των πυλών! Από αυτόν τον «κανόνα» δεν θα μπορούσε να λείπει και ο τομέας του αθλητισμού. Για την ακρίβεια βρίσκεται πολύ ψηλά στην σχετική βαθμολογία. Το «φταίει η διαιτησία», ακολουθεί τα βήματα του «φταίει το κράτος» και πάει λέγοντας. Ενίοτε, συνδυάζονται και μεταξύ τους.

«And what about… αυτοκριτική;», όπως θα έλεγαν σε άπταιστα greeklish και στο χωριό μου. Βρε τον άτιμο, έχει όρεξη για αστεία! 29 κατασκευαστές «άλλοθι», συνιστούν φουλ κλάψα. Αυτοί (δεν) ξέρουν. Τέτοιους λαϊκισμούς χείριστου είδους, χρησιμοποιούν κυρίως όσοι βρέθηκαν από σπόντα σε επιτελικές θέσεις. Ο λόγος προφανής. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους και να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες για την πλήρη αποτυχία τους. 

Τα δύσκολα αρχίζουν όταν τα εν λόγω «άλλοθι» αναπαράγονται από τους φιλάθλους της εκάστοτε ομάδας, οι οποίοι αντί να κυνηγούν τους βασικούς υπαίτιους για την κατάντια της, στρέφονται κατά «φανταστικών» εχθρών και εθελοτυφλούν με δόλο. Στην αντίπερα όχθη, η αλαζονεία που προκαλούν οι συνεχείς νίκες και επιτυχίες είναι κάτι το αναπόφευκτο, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Επίσης, είναι λογικό όλοι οι αντίπαλοι σου να σεληνιάζονται όταν σε αντιμετωπίζουν και να θέλουν να αποδείξουν ότι δεν αξίζεις να είσαι πρώτος ή ότι ευνοείσαι από παράγκες και καλύβες.

Γενικά, όσοι έχουν το κουράγιο να ασχολούνται ακόμη με όσα κάποτε τους ευχαριστούσαν όπως είναι το ποδόσφαιρο και τα υπόλοιπα αθλήματα, σίγουρα δεν έχουν την διάθεση να βλέπουν αδιάφορους, υπερόπτες και χρυσοπληρωμένους παίκτες, να μιλάνε πολύ και να παίζουν λίγο. Ούτε να μην αναλαμβάνουν την παραμικρή ευθύνη και να τα ρίχνουν σε τρίτους. Ούτε να βάζουν τρίτους να τους εξυμνούν με «αγιογραφίες» για να γλυτώσουν την κριτική. Τα ίδια ισχύουν και για προπονητές, Προέδρους, κλπ. Η αληθινή λεβεντιά και η μαγκιά κρίνονται από την ειλικρίνεια και την υπευθυνότητα. Στοιχεία που ως λαός δεν τα έχουμε πλέον και δεν μας «εκφράζουν» γενικά, θα τα έχουμε στον αθλητισμό και κυρίως στο ποδόσφαιρο;