Το τέλος της «κατάρας»… μας φέρνει νέους «δαίμονες»

Το Βέλγιο κατάφερε να μας κοντράρει για ένα ημίχρονο. Για την ακρίβεια να κοντράρει τον Κώστα Κουφό που έπαιζε σχεδόν μόνος του. Το δεύτερο ημίχρονο όμως ήταν μια άλλη ιστορία. Μια ιστορία που είχαμε να την δούμε από το 2009. Την Εθνική μας να κερδίζει σε φάση νοκ-άουτ αγώνων. Με μπροστάρη τον Μπουρούση και εξαιρετικούς τους Αντετοκούνμπο, Ζήση και Σπανούλη, η σεμνή τελετή έλαβε τέλος πριν καν «βγει να τραγουδήσει η χοντρή».

Είναι δυνατόν η «επίσημη αγαπημένη» των τόσων επιτυχιών, να βρίσκεται 6 χρόνια μακριά από νέες αντίστοιχες στιγμές; Κι όμως είναι, για να την δούμε και πάλι εκεί που αξίζει. Στην κορυφή. Στο άθλημα που όπως έχουμε ξαναπεί, έχουμε παράδοση. 28 χρόνια στην πρώτη γραμμή τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Όχι πυροτεχνήματα. Όχι νίκες της μιας βραδιάς. Στο άθλημα που 9 στις 10 φορές κερδίζει ο καλύτερος και όχι ο πιο τυχερός. Ο πιο έξυπνος και όχι ο πιο χαζός.

Και τώρα ποιος έχει σειρά; Ισπανία ή Πολωνία; Η λογική λέει Ισπανία, ως αντίπαλο μας στη φάση των «8». Ναι, τους κακούς μας «δαίμονες» που μας στέρησαν μερικές νίκες, που ίσως είχαν αλλάξει την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ειδικά το 2006. Που δεν τους αρκεί το αστείρευτο ταλέντο τους και δεν διστάζουν να γίνονται οι χειρότεροι θεατρίνοι, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Νομίζω ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Αν οι Ισπανοί κερδίσουν τους Πολωνούς, θα βρουν απέναντι τους μια ελληνική ομάδα που θα τρώει σίδερα. Ή τώρα ή ποτέ. Κι αφήστε τους  Ρούντηδες να φτιάχνουν την φράντζα τους.