Σιμόν ντε Μπωβουάρ στον Ζ.Π. Σαρτρ | Θα σου κάνω έρωτα δέκα φορές κάθε νύχτα κι άλλες τόσες κάθε μέρα
Δύο εκρηκτικοί εραστές, σωματικά και πνευματικά μέχρι το θάνατο του τελευταίου Ζαν Πωλ Σαρτρ. Η Μπωβουάρ τον αποχαιρετά με το πιο συγκινητικό αντίο. Το βιβλίο :Αποχαιρετισμός στον Σαρτρ.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος του φιλοσοφικού υπαρξισμού και φαινομενολογίας. Κάποιοι των θεωρούν το μεγαλύτερο φιλόσοφο του 20ού αιώνα.
Ήταν επίσης γνωστός για τη σχέση του με τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ.
Την υπαρξίστρια, συγγραφέα, φιλόσοφο, ακτιβίστρια αλλά πάνω απ’ όλα τη γυναίκα που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται το “αδύναμο φύλο”.
Μαζί αμφισβήτησαν τις κοινωνικές και πολιτισμικές συμβάσεις του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσαν. Είχαν μια σχέση ανοιχτή. Τα menages a trois με νεαρές συνήθως μαθήτριες της ίδιας καθώς και άλλες κοπέλες, δεν έλειψαν, σύμφωνα πάντα με την επίσημη βιογραφία τους. Ακόμα, όμως, κι αν συνέβαινε αυτό, ο ένας λάτρευε τον άλλον. Υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση, σεβασμός και η ζήλια ήταν ένα άγνωστο συναίσθημα στη σχέση τους. Φωτογραφήθηκαν μαζί πολλές φορές κι έγιναν το ίσως, πιο διάσημο αντισυμβατικό ζευγάρι διανοούμενων στην ιστορία.
Ο Σαρτρ παθαίνει εγκεφαλικό στη δεκαετία του ’70 κι αρχίζει να τυφλώνεται. Τότε η Μπωβουάρ ξεκινά να του παίρνει μεγάλες, υπέροχες συνεντεύξειςπροκειμένου με κάποιον τρόπο να διασώσει τη σκέψη και τη σοφία του.
Όταν πια στα 75 του χρόνια, κλείνει για πάντα τα μάτια του, εκείνη γράφει το πιο συγκινητικό, σπαρακτικό αντίο για τον άνθρωπο που αγάπησε βαθιά. Πρόκειται για το βιβλίο της “Αποχαιρετισμός στον Σαρτρ”. Στην αρχή του βιβλίου, αναφέρεται ότι η “επίσημη αγαπημένη” Σιμόν ντε Μπωβουαρ έγραψε στα απομνημονεύματά της: “Όταν αποχωριστήκαμε, αρχές Αυγούστου του 1929, ήξερα πως δεν θα έβγαινε ( Σαρτρ) ποτέ πια από τη ζωή μου.”
Οι δυο τους έγιναν εκρηκτικοί εραστές, σωματικά και πνευματικά μέχρι το θάνατο του τελευταίου.
Η Σιμόν γράφει για τον αγαπημένο της…
“Αγάπη μου .. μου είχες πει κάποτε ότι μ’ αγαπάς επειδή με κάνεις ευτυχισμένη. Σ’ ευχαριστώ, είναι τόσο γλυκό να σ’ αγαπάει κανείς, σήκωσες ένα βάρος από την καρδιά μου και τώρα αρχίζω πάλι να ταξιδεύω προς το μέρος σου αργά αλλά σταθερά. Η σκέψη να νοικιάσουμε ένα εξοχικό σπίτι μ’ αρέσει πάρα πολύ.
Θα είμαι τόσο ευγενική και καλή, θα δεις, θα σφουγγαρίζω το πάτωμα, θα σου μαγειρεύω όλα τα γεύματα, θα γράφω το βιβλίο σου μαζί με το δικό μου, θα σου κάνω έρωτα δέκα φορές κάθε νύχτα κι άλλες τόσες κάθε μέρα, ακόμη κι αν αισθάνομαι λίγο κουρασμένη. Αγάπη μου.. είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έκανες κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο έκανες εμένα.
Μπορείς να είσαι περήφανος. Φαίνεσαι πια τόσο κοντά, αν γυρίσω το κεφάλι μου θα σε δω αναπαυτικά ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου, μισοκοιμισμένο και ζεστό, μου φαίνεται ότι μπορώ όποτε θέλω, να πάω να ξαπλώσω δίπλα σ’ αυτό το ζεστό και δυνατό σώμα. Το λαχταρώ.
Αγαπημένε μου, που είναι τόσο γλυκό να σ’ αγαπώ.”
