Who Will Dare First? Ο έρωτας ως παιχνίδι θάρρους: Ποιος θα τολμήσει πρώτος να εκτεθεί;

Υπάρχουν ερωτικές ιστορίες που δεν αρχίζουν ποτέ, παρόλο που όλα μοιάζουν να βρίσκονται στη θέση τους.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η έλξη υπάρχει. Οι συζητήσεις έχουν εκείνη την ιδιαίτερη ένταση που κάνει τον χρόνο να περνά διαφορετικά. Τα βλέμματα διαρκούν λίγο περισσότερο απ’ όσο επιβάλλει η ευγένεια και οι λέξεις αποκτούν δεύτερες σημασίες.

Κανείς, όμως, δεν κάνει το αποφασιστικό βήμα.

Ο ένας περιμένει μια σαφέστερη ένδειξη ενδιαφέροντος. Ο άλλος φοβάται μήπως εκτεθεί περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Και ανάμεσά τους δημιουργείται ένα παράξενο παιχνίδι, στο οποίο και οι δύο προσπαθούν να διαπιστώσουν ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο χωρίς να αποκαλύψουν πόσο ενδιαφέρονται οι ίδιοι.

Ο έρωτας μετατρέπεται έτσι σε μια διακριτική διαπραγμάτευση συναισθηματικής ισχύος.

Μόνο που, σε αντίθεση με τις συνηθισμένες διαπραγματεύσεις, εδώ δεν υπάρχει απαραίτητα νικητής.

Η γοητεία του να διατηρείς τον έλεγχο

Στις σύγχρονες σχέσεις η αυτοκυριαρχία έχει αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις.

Θεωρούμε γοητευτικό τον άνθρωπο που δεν δείχνει να επηρεάζεται εύκολα, που δεν απαντά πάντοτε αμέσως, που διατηρεί την ανεξαρτησία του και δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του πριν αισθανθεί ασφαλής.

Η συμπεριφορά αυτή μπορεί πράγματι να αντανακλά αυτοπεποίθηση και συναισθηματική ισορροπία.

Μπορεί, όμως, να αποτελεί και έναν περίτεχνο μηχανισμό άμυνας.

Επειδή όταν δεν αποκαλύπτεις τι αισθάνεσαι, διατηρείς την ψευδαίσθηση ότι δεν κινδυνεύεις να πληγωθείς.

Δεν έχεις κάνει την πρώτη κίνηση, άρα δεν μπορείς να απορριφθείς ξεκάθαρα.

Δεν έχεις εκφράσει την επιθυμία σου, άρα μπορείς πάντοτε να προσποιηθείς ότι δεν υπήρχε.

Το τίμημα είναι ότι ο άλλος άνθρωπος ενδέχεται να κάνει ακριβώς το ίδιο.

Και τότε δύο άνθρωποι που θα μπορούσαν να συναντηθούν παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια αμοιβαία αναμονή.

Ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο;

Μία από τις πιο παράξενες συνήθειες των σύγχρονων ερωτικών σχέσεων είναι η προσπάθεια να μετρήσουμε το ενδιαφέρον μέσα από μικρές συμπεριφορές.

Ποιος έστειλε πρώτος μήνυμα; Ποιος πρότεινε την επόμενη συνάντηση; Ποιος θυμήθηκε μια σημαντική λεπτομέρεια; Ποιος άφησε τη συζήτηση να τελειώσει;

Κάθε χειρονομία μετατρέπεται σε πιθανή ένδειξη.

Και κάθε καθυστέρηση αποκτά μια σημασία που μπορεί να μην είχε ποτέ.

Η αβεβαιότητα ενισχύει την ανάγκη μας να αναζητούμε στοιχεία, ενώ η επιθυμία συχνά μας ωθεί να ερμηνεύουμε τις συμπεριφορές με τρόπο που επιβεβαιώνει τις ελπίδες ή τους φόβους μας.

Έτσι, αντί να γνωρίζουμε τον άλλον, προσπαθούμε να τον αποκρυπτογραφήσουμε.

Και αντί να απολαμβάνουμε τη συνάντηση, αναλύουμε τις πιθανότητες της επόμενης.

Η υπερηφάνεια ως ερωτική παγίδα

Η υπερηφάνεια μπορεί να προστατεύσει την αξιοπρέπειά μας.

Μπορεί, όμως, να μετατραπεί σε εμπόδιο όταν συγχέεται με την αδυναμία να εκφράσουμε ένα ειλικρινές συναίσθημα.

Δεν είναι αδυναμία να πεις σε κάποιον ότι θέλεις να τον δεις.

Δεν είναι ήττα να παραδεχτείς ότι πέρασες όμορφα μαζί του.

Και δεν αποτελεί απώλεια προσωπικής αξίας να δείξεις ενδιαφέρον χωρίς να γνωρίζεις εκ των προτέρων αν θα υπάρξει ανταπόκριση.

Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται ανάμεσα στην ειλικρινή πρωτοβουλία και στην επίμονη προσπάθεια να πείσουμε έναν άνθρωπο που δεν ανταποκρίνεται.

Η πρώτη απαιτεί θάρρος.

Η δεύτερη μπορεί να μας οδηγήσει σε μια σχέση όπου η επιθυμία δεν είναι αμοιβαία.

Γι’ αυτό και η συναισθηματική ωριμότητα δεν βρίσκεται ούτε στην απόλυτη αυτοσυγκράτηση ούτε στην άνευ όρων έκθεση.

Βρίσκεται στην ικανότητα να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε, διατηρώντας παράλληλα τον σεβασμό προς τον εαυτό μας και την ελευθερία του άλλου.

Οι ιστορίες που χάνονται από φόβο

Είναι δελεαστικό να φανταζόμαστε ότι οι σημαντικοί έρωτες βρίσκουν πάντοτε τον τρόπο να πραγματοποιηθούν.

Ότι, αν δύο άνθρωποι επιθυμούν πραγματικά ο ένας τον άλλον, κάποια στιγμή θα ξεπεράσουν τις αναστολές τους και θα συναντηθούν.

Η ζωή, όμως, δεν ακολουθεί πάντοτε τη λογική της λογοτεχνίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν εκφράζουν ποτέ όσα αισθάνονται.

Άλλοι που περιμένουν υπερβολικά πολύ.

Και άλλοι που αντιλαμβάνονται τη σημασία μιας συνάντησης μόνο όταν η δυνατότητα να εξελιχθεί έχει χαθεί.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσες σχέσεις δεν δημιουργήθηκαν επειδή έλειπε το συναίσθημα και πόσες επειδή έλειψε το θάρρος.

Μπορούμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι η διαρκής προσπάθεια να αποφύγουμε την απόρριψη μπορεί να μας στερήσει και τη δυνατότητα της ανταπόκρισης.

Η πραγματική γοητεία του θάρρους

Ίσως τελικά ο πιο γοητευτικός άνθρωπος να μην είναι εκείνος που γνωρίζει πώς να διατηρεί το μυστήριο ή να δημιουργεί προσμονή.

Ίσως να είναι εκείνος που μπορεί να συνδυάζει την αυτοπεποίθηση με την ειλικρίνεια.

Που δεν χρειάζεται να προσποιείται την αδιαφορία για να διατηρήσει τη γοητεία του.

Που μπορεί να εκφράσει μια επιθυμία χωρίς να τη μετατρέψει σε απαίτηση.

Και που γνωρίζει ότι η συναισθηματική έκθεση δεν τον καθιστά λιγότερο δυνατό.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι ένας διαγωνισμός στον οποίο κερδίζει όποιος αποκαλύπτει λιγότερα.

Ούτε μια παρτίδα σκάκι όπου κάθε κίνηση πρέπει να υπολογίζεται με βάση την πιθανή αντίδραση του αντιπάλου.

Είναι η συνάντηση δύο ανθρώπων που καλούνται να αποφασίσουν αν θα παραμείνουν ασφαλείς μέσα στις προσωπικές τους άμυνες ή αν θα αναλάβουν το ρίσκο να γνωριστούν πραγματικά.

Και ίσως, τελικά, το πιο όμορφο στοιχείο μιας ερωτικής ιστορίας να μην είναι η στιγμή που κάποιος καταφέρνει να κατακτήσει τον άλλον.

Αλλά εκείνη που δύο άνθρωποι παύουν να αναρωτιούνται ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση.

Επειδή έχουν καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να νικήσει κανείς.

Αρκεί να τολμήσουν και οι δύο.