The Emotional Affair: Μπορεί μια σχέση να γίνει απιστία χωρίς να υπάρξει ποτέ σωματική επαφή;

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Μερικές φορές αρκεί μια καθημερινή συνομιλία, μια προσωπική εξομολόγηση ή η αίσθηση ότι κάποιος άλλος μας καταλαβαίνει καλύτερα από τον άνθρωπο με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας. Η συναισθηματική απιστία είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη μορφή προδοσίας, ακριβώς επειδή δεν αφήνει πάντοτε ορατά ίχνη και επειδή τα όριά της βρίσκονται εκεί όπου η ανάγκη για οικειότητα συναντά την επιθυμία.

Υπάρχουν ιστορίες απιστίας που αρχίζουν με ένα φιλί και άλλες που ξεκινούν με μια καλημέρα.

Μια φαινομενικά αθώα συνομιλία, ένα μήνυμα που φτάνει την κατάλληλη στιγμή, μια εξομολόγηση που δεν θα κάναμε εύκολα σε οποιονδήποτε και, λίγο αργότερα, η παράξενη συνήθεια να αναζητούμε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σημαντικό στη ζωή μας. Στην αρχή δεν υπάρχει απαραίτητα πρόθεση, ούτε κάποιο σχέδιο να ξεπεραστούν τα όρια μιας υπάρχουσας σχέσης, παρά μόνο η ευχάριστη αίσθηση ότι κάποιος μας ακούει πραγματικά, ενδιαφέρεται για τις σκέψεις μας και μπορεί να αντιληφθεί πλευρές της προσωπικότητάς μας που ίσως έχουν μείνει για καιρό στο περιθώριο.

Ώσπου μια ημέρα συνειδητοποιούμε ότι περιμένουμε το μήνυμά του περισσότερο από εκείνο του συντρόφου μας, ότι του διηγούμαστε πρώτα όσα μας συμβαίνουν και ότι η απουσία του από την καθημερινότητά μας δημιουργεί μια ανησυχία που δύσκολα μπορούμε να εξηγήσουμε.

Δεν έχει συμβεί τίποτα σωματικό.

Κανείς δεν έχει παραβιάσει εκείνο το παραδοσιακό όριο που οι περισσότεροι αναγνωρίζουν ως απιστία.

Κι όμως, κάτι έχει ήδη αλλάξει.

Η συναισθηματική απιστία, γνωστή διεθνώς ως emotional affair, βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη δυσδιάκριτη περιοχή των ανθρώπινων σχέσεων, όπου η φιλία, η έλξη, η προσωπική ανάγκη και η επιθυμία για επιβεβαίωση μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να είναι πάντοτε εύκολο να διαχωριστούν.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν μπορεί κάποιος να απατήσει χωρίς να αγγίξει έναν άλλον άνθρωπο.

Είναι αν η πραγματική πίστη σε μια σχέση αφορά αποκλειστικά το σώμα ή και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να μοιραζόμαστε τον εσωτερικό μας κόσμο.

Η απιστία που δεν χρειάζεται ένα δωμάτιο ξενοδοχείου

Για πολλές δεκαετίες, η απιστία συνδεόταν σχεδόν αποκλειστικά με τη σωματική επαφή. Η ύπαρξη μιας εξωσυζυγικής ή παράλληλης ερωτικής σχέσης θεωρούνταν η σαφέστερη παραβίαση της εμπιστοσύνης, ενώ οι συναισθηματικές σχέσεις με τρίτους αντιμετωπίζονταν συχνά ως κάτι λιγότερο σημαντικό, ακριβώς επειδή δεν περιλάμβαναν σεξουαλική επαφή.

Ωστόσο, η σύγχρονη ψυχολογία των σχέσεων αναγνωρίζει ότι η απιστία δεν αποτελεί μια απολύτως ενιαία έννοια, καθώς διαφορετικά ζευγάρια μπορεί να έχουν διαφορετικές συμφωνίες σχετικά με την αποκλειστικότητα, την οικειότητα και τα όρια της επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους.

Η συναισθηματική απιστία περιγράφει συνήθως μια σχέση με τρίτο πρόσωπο στην οποία αναπτύσσεται ιδιαίτερα έντονη προσωπική ή ρομαντική οικειότητα, ενώ παράλληλα παραβιάζονται σημαντικά όρια της υπάρχουσας συντροφικής σχέσης.

Το στοιχείο που την καθιστά τόσο περίπλοκη είναι ότι δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη πράξη η οποία να σηματοδοτεί πάντοτε την αρχή της.

Ένα μήνυμα δεν αποτελεί από μόνο του απιστία.

Μια φιλία με άνθρωπο του άλλου φύλου —ή οποιουδήποτε φύλου— δεν αποτελεί απειλή για μια σχέση.

Ούτε η ανάγκη να μοιραζόμαστε προσωπικές σκέψεις με φίλους σημαίνει ότι έχουμε πάψει να αγαπάμε τον σύντροφό μας.

Οι υγιείς σχέσεις δεν απαιτούν την απομόνωση των ανθρώπων από τον υπόλοιπο κόσμο.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η επικοινωνία με έναν τρίτο αποκτά χαρακτηριστικά μυστικότητας, ρομαντικής προσδοκίας ή συναισθηματικής αποκλειστικότητας που συγκρούονται με τις συμφωνίες του ζευγαριού.

Όταν κάποιος αρχίζει να αποκρύπτει συστηματικά τη φύση μιας σχέσης, όχι επειδή προστατεύει εύλογα την ιδιωτικότητά του, αλλά επειδή γνωρίζει ότι η πραγματική της διάσταση θα επηρέαζε την εμπιστοσύνη του συντρόφου του.

Και όταν ο τρίτος άνθρωπος παύει να αποτελεί απλώς μια σημαντική παρουσία, για να μετατραπεί σταδιακά σε έναν εναλλακτικό συναισθηματικό σύντροφο.

Η καθημερινή συνομιλία ως μια νέα μορφή οικειότητας

Η ψηφιακή εποχή έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται και διατηρούνται οι ανθρώπινες σχέσεις.

Στο παρελθόν, η ανάπτυξη μιας παράλληλης συναισθηματικής σχέσης απαιτούσε συνήθως φυσική παρουσία, τηλεφωνικές συνομιλίες ή συναντήσεις που μπορούσαν να περιορίζονται από την απόσταση και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας.

Σήμερα, δύο άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να βρεθούν ποτέ στον ίδιο χώρο.

Μπορούν να μοιράζονται φωτογραφίες, μουσική, σκέψεις, μικρές απογοητεύσεις και προσωπικές επιτυχίες, δημιουργώντας μια συνεχή αίσθηση παρουσίας στη ζωή του άλλου.

Η επικοινωνία αυτή μπορεί να γίνει ιδιαίτερα σημαντική επειδή δεν απαιτεί απαραίτητα μεγάλες δηλώσεις.

Μερικές φορές, η οικειότητα δημιουργείται μέσα από την επανάληψη.

Από το μήνυμα που έρχεται κάθε πρωί.

Από την ερώτηση για το πώς πήγε μια δύσκολη ημέρα.

Από τη λεπτομέρεια που ο άλλος θυμήθηκε, ενώ εμείς είχαμε ξεχάσει ότι του την είχαμε αναφέρει.

Η επαναλαμβανόμενη προσοχή μπορεί να αποκτήσει βαθιά συναισθηματική σημασία, ιδιαίτερα όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται ότι δεν λαμβάνει αντίστοιχο ενδιαφέρον μέσα στην υπάρχουσα σχέση του.

Και κάπως έτσι, μια συνομιλία που ξεκίνησε χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες μπορεί να μετατραπεί σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ημέρας.

Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία.

Είναι ότι η διαρκής διαθεσιμότητα μπορεί να επιταχύνει τη δημιουργία οικειότητας, πριν οι άνθρωποι προλάβουν να αναγνωρίσουν τι ακριβώς αισθάνονται και ποια όρια επιθυμούν να διατηρήσουν.

Γιατί κάποιος άλλος μπορεί ξαφνικά να μας καταλαβαίνει καλύτερα

Μία από τις συνηθέστερες αφηγήσεις που συνοδεύουν μια συναισθηματική απιστία είναι η πεποίθηση ότι ο τρίτος άνθρωπος προσφέρει μια μορφή κατανόησης που έχει χαθεί από την υπάρχουσα σχέση.

«Μπορώ να του μιλήσω για τα πάντα».

«Με ακούει πραγματικά».

«Καταλαβαίνει τι σκέφτομαι χωρίς να χρειάζεται να εξηγώ πολλά».

Οι φράσεις αυτές μπορεί να περιγράφουν μια αυθεντική εμπειρία συναισθηματικής σύνδεσης.

Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπουμε.

Ο τρίτος άνθρωπος δεν συμμετέχει απαραίτητα στις πρακτικές απαιτήσεις της κοινής ζωής.

Δεν μοιράζεται μαζί μας λογαριασμούς, οικογενειακές υποχρεώσεις, την κούραση της καθημερινότητας ή τις επαναλαμβανόμενες διαφωνίες που μπορούν να εμφανιστούν ακόμη και στις πιο αγαπημένες σχέσεις.

Μπορεί επομένως να γνωρίζει μια πλευρά του εαυτού μας που εκφράζεται κυρίως μέσα από ενδιαφέρουσες συνομιλίες, προσωπικές εξομολογήσεις και στιγμές συναισθηματικής διαθεσιμότητας.

Αυτό δεν καθιστά τη σύνδεση ψεύτικη.

Την καθιστά, όμως, διαφορετική από τη σχέση δύο ανθρώπων που έχουν μοιραστεί την καθημερινότητά τους για χρόνια.

Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο εμπειρίες μπορεί να είναι άδικη, επειδή δεν πραγματοποιείται κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται έξω από τη σχέση μπορεί να προσφέρει την προσοχή της αρχής, χωρίς να έχει ακόμη δοκιμαστεί από τις απαιτήσεις της διάρκειας.

Και η αρχή, όπως γνωρίζουμε, διαθέτει μια γοητεία που η καθημερινότητα δύσκολα μπορεί να ανταγωνιστεί.

Η συναισθηματική απιστία μέσα από τον κινηματογράφο

Ο κινηματογράφος έχει εξερευνήσει επανειλημμένα την ιδιαίτερη περιοχή όπου δύο άνθρωποι αναπτύσσουν μια έντονη σύνδεση χωρίς αυτή να εξελίσσεται απαραίτητα σε μια ολοκληρωμένη ερωτική σχέση.

Στο Lost in Translation της Σοφία Κόπολα, ο Μπομπ και η Σάρλοτ, τους οποίους υποδύονται ο Μπιλ Μάρεϊ και η Σκάρλετ Γιόχανσον, συναντιούνται στο Τόκιο σε μια περίοδο προσωπικής αποξένωσης και δημιουργούν μια σχέση γεμάτη κατανόηση, τρυφερότητα και αμφισημία.

Η ταινία δεν παρουσιάζει μια απλή ιστορία απιστίας, αλλά κάτι πιο σύνθετο: δύο ανθρώπους που αισθάνονται ότι ένας σχεδόν άγνωστος μπορεί να καταλάβει πλευρές της μοναξιάς τους που παραμένουν αθέατες μέσα στην καθημερινή τους ζωή.

Η οικειότητά τους αποκτά σημασία ακριβώς επειδή δεν περιορίζεται σε έναν εύκολο ορισμό.

Στο In the Mood for Love του Γουόνγκ Καρ-γουάι, δύο γείτονες στο Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του 1960 ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοί τους διατηρούν εξωσυζυγική σχέση και αρχίζουν σταδιακά να αναπτύσσουν τη δική τους ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση.

Η ταινία εξετάζει με εξαιρετική λεπτότητα την επιθυμία, την αυτοσυγκράτηση και τα όρια που οι άνθρωποι επιλέγουν να μην ξεπεράσουν, ακόμη και όταν τα συναισθήματά τους γίνονται ολοένα ισχυρότερα.

Εδώ, η απουσία μιας ολοκληρωμένης ερωτικής σχέσης δεν σημαίνει απουσία συναισθηματικής έντασης.

Αντίθετα, η ένταση δημιουργείται συχνά από όσα παραμένουν ανείπωτα.

Και στο Past Lives της Σελίν Σονγκ, η Νόρα και ο Χε Σουνγκ, δύο άνθρωποι που συνδέθηκαν στην παιδική τους ηλικία, συναντιούνται ξανά έπειτα από πολλά χρόνια, ενώ η Νόρα έχει πλέον δημιουργήσει μια διαφορετική ζωή με τον σύζυγό της.

Η ταινία δεν παρουσιάζει τη συναισθηματική τους σύνδεση ως μια αυτονόητη απιστία.

Αντίθετα, εξετάζει την πολυπλοκότητα της μνήμης, της επιθυμίας και των διαφορετικών ζωών που θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει.

Και οι τρεις ιστορίες μάς υπενθυμίζουν ότι η συναισθηματική οικειότητα δεν μπορεί να αξιολογηθεί αποκλειστικά μέσα από την ύπαρξη ή την απουσία σωματικής επαφής.

Η σημασία της εξαρτάται από τις επιλογές των ανθρώπων, τις δεσμεύσεις τους και τα όρια που έχουν συμφωνήσει.

Η μυστικότητα ως το πραγματικό σημείο καμπής

Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο μιας συναισθηματικής απιστίας να μην είναι η ένταση των συναισθημάτων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτά επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας.

Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί έλξη για κάποιον άλλον ενώ βρίσκεται σε μια σχέση.

Η ύπαρξη αυτής της έλξης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει προδώσει τον σύντροφό του.

Οι ανθρώπινες επιθυμίες δεν εξαφανίζονται αυτόματα με τη δημιουργία μιας δέσμευσης.

Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε αυτά τα συναισθήματα.

Όταν αρχίζουμε να αποκρύπτουμε συστηματικά συνομιλίες, να δημιουργούμε προσχήματα για να επικοινωνούμε ή να παρουσιάζουμε τη σχέση με έναν τρίτο ως λιγότερο σημαντική από όσο πραγματικά είναι, η εμπιστοσύνη μπορεί να αρχίσει να διαβρώνεται.

Η μυστικότητα, βέβαια, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη απιστίας.

Κάθε άνθρωπος δικαιούται προσωπικό χώρο και ιδιωτικές συνομιλίες.

Δεν είναι υποχρεωμένος να παραδίδει στον σύντροφό του το περιεχόμενο κάθε μηνύματος ή να δικαιολογεί κάθε φιλική επαφή.

Η διαφορά βρίσκεται ανάμεσα στην ιδιωτικότητα, η οποία προστατεύει την προσωπική αυτονομία, και στη σκόπιμη εξαπάτηση, η οποία αποκρύπτει μια σχέση που παραβιάζει τις κοινές συμφωνίες.

Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο η συναισθηματική απιστία παύει να αποτελεί μια αφηρημένη ψυχολογική έννοια.

Μετατρέπεται σε ζήτημα εμπιστοσύνης.

Μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς πρόθεση;

Ένα από τα πιο περίπλοκα χαρακτηριστικά των συναισθηματικών σχέσεων είναι ότι δεν ξεκινούν πάντοτε με συνειδητή πρόθεση.

Δύο άνθρωποι μπορεί να γνωριστούν μέσα από τη δουλειά, μια κοινή δραστηριότητα ή μια φιλική παρέα και να ανακαλύψουν ότι επικοινωνούν εξαιρετικά καλά.

Η οικειότητα αναπτύσσεται σταδιακά.

Οι συνομιλίες γίνονται συχνότερες.

Και κάποια στιγμή η παρουσία του άλλου αποκτά μια σημασία που υπερβαίνει τη συνηθισμένη φιλική σχέση.

Η συναισθηματική αυτή μετατόπιση δεν είναι πάντοτε εύκολο να αναγνωριστεί.

Οι άνθρωποι μπορούν να εξηγούν στον εαυτό τους ότι πρόκειται απλώς για μια ιδιαίτερη φιλία, ακόμη και όταν η επικοινωνία περιλαμβάνει στοιχεία ρομαντικής προσδοκίας.

Η ανθρώπινη ψυχολογία διαθέτει πολλούς τρόπους να διατηρεί μια θετική εικόνα του εαυτού μας.

Και η πεποίθηση ότι «δεν έχει συμβεί τίποτα» μπορεί να λειτουργήσει ως ένας τρόπος αποφυγής της εσωτερικής σύγκρουσης.

Ωστόσο, η απουσία σωματικής επαφής δεν απαντά σε όλα τα ερωτήματα.

Μπορεί να μην έχουμε φιλήσει έναν άνθρωπο και παρ’ όλα αυτά να επιθυμούμε να είμαστε μαζί του.

Μπορεί να μην έχουμε παραβιάσει ένα σωματικό όριο, αλλά να έχουμε αρχίσει να επενδύουμε συναισθηματικά σε μια σχέση που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε δημόσια.

Και μπορεί να εξακολουθούμε να αγαπάμε τον σύντροφό μας, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσουμε συναισθήματα για κάποιον άλλον.

Οι αντιφάσεις αυτές δεν είναι εύκολες.

Αποτελούν, όμως, μέρος της πολυπλοκότητας των ανθρώπινων σχέσεων.

Ο τρίτος άνθρωπος δεν είναι πάντοτε η αιτία του προβλήματος

Όταν μια συναισθηματική απιστία αποκαλύπτεται, είναι συνηθισμένο η προσοχή να στρέφεται στο τρίτο πρόσωπο.

Ποιος είναι;

Πώς γνωρίστηκαν;

Τι έχει αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει ο σύντροφος;

Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να παραβλέψει σημαντικές πλευρές της υπάρχουσας σχέσης.

Μερικές φορές, η ανάπτυξη μιας παράλληλης συναισθηματικής σύνδεσης σχετίζεται με ανάγκες που δεν έχουν εκφραστεί ή δεν έχουν αντιμετωπιστεί μέσα στο ζευγάρι.

Άλλες φορές, όμως, δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη έλλειψη.

Η έλξη για έναν τρίτο άνθρωπο μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και μέσα σε μια κατά τα άλλα ικανοποιητική σχέση.

Δεν είναι επομένως σωστό να αντιμετωπίζουμε τη συναισθηματική απιστία ως αναπόφευκτη συνέπεια ενός δυστυχισμένου γάμου.

Ούτε να θεωρούμε ότι ο άνθρωπος που προδόθηκε ευθύνεται επειδή δεν κάλυψε όλες τις ανάγκες του συντρόφου του.

Καμία σχέση δεν μπορεί να προσφέρει τα πάντα.

Και κανένας σύντροφος δεν είναι υποχρεωμένος να αποτελεί ταυτόχρονα τον μοναδικό φίλο, συνομιλητή, συνεργάτη και συναισθηματικό υποστηρικτή του άλλου.

Το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τις επιλογές που κάνουμε όταν αναγνωρίζουμε ότι μια νέα σύνδεση αρχίζει να συγκρούεται με τις δεσμεύσεις μας.

Γιατί η συναισθηματική προδοσία μπορεί να πονά περισσότερο

Για ορισμένους ανθρώπους, η ανακάλυψη μιας παράλληλης συναισθηματικής σχέσης μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επώδυνη ή ακόμη και πιο επώδυνη από την αποκάλυψη μιας περιστασιακής σωματικής απιστίας.

Αυτό δεν ισχύει για όλους.

Η εμπειρία της προδοσίας διαφέρει ανάλογα με τις προσωπικές αξίες, την ιστορία της σχέσης και τις συμφωνίες που έχουν δημιουργήσει οι σύντροφοι.

Ωστόσο, η συναισθηματική απιστία μπορεί να αγγίξει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη πλευρά της συντροφικότητας.

Την ανάγκη να αισθανόμαστε ότι κατέχουμε μια ξεχωριστή θέση στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου που αγαπάμε.

Η σκέψη ότι ο σύντροφός μας μοιράζεται με κάποιον άλλον τις βαθύτερες ανησυχίες του, ότι αναζητά πρώτα τη δική του γνώμη ή ότι περιμένει με ανυπομονησία την επικοινωνία μαζί του μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι έχουμε χάσει κάτι σημαντικό.

Όχι απαραίτητα τη σωματική αποκλειστικότητα.

Αλλά τη συναισθηματική προτεραιότητα.

Και αυτή η απώλεια μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο να περιγραφεί, επειδή δεν συνοδεύεται πάντοτε από ένα συγκεκριμένο γεγονός.

Δεν υπάρχει απαραίτητα μια ημερομηνία.

Ένα δωμάτιο.

Ή μια στιγμή που να μπορεί να χαρακτηριστεί ως η αρχή της προδοσίας.

Υπάρχει μόνο η σταδιακή συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα μας έχει αρχίσει να δημιουργεί μια διαφορετική μορφή οικειότητας αλλού.

Όταν η φιλία γίνεται καταφύγιο από τη σχέση

Οι στενές φιλίες αποτελούν πολύτιμο μέρος της ανθρώπινης ζωής.

Μπορούν να προσφέρουν υποστήριξη, διαφορετικές οπτικές και μια αίσθηση προσωπικής ελευθερίας που δεν χρειάζεται να περιορίζεται μέσα στη συντροφική σχέση.

Ωστόσο, μια φιλία μπορεί να αποκτήσει διαφορετική λειτουργία όταν χρησιμοποιείται συστηματικά ως καταφύγιο από προβλήματα που αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε με τον σύντροφό μας.

Αν κάθε διαφωνία μέσα στη σχέση οδηγεί στην αναζήτηση παρηγοριάς από έναν συγκεκριμένο τρίτο άνθρωπο, αν οι προσωπικές δυσκολίες μετατρέπονται σε αφορμή για μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα μαζί του και αν η επικοινωνία αποκτά σταδιακά ερωτικό χαρακτήρα, τότε η δυναμική μπορεί να αλλάξει.

Δεν σημαίνει ότι κάθε εξομολόγηση σε έναν φίλο αποτελεί προδοσία.

Σημαίνει ότι η λειτουργία μιας σχέσης έχει σημασία εξίσου με την ονομασία που της δίνουμε.

Μπορούμε να αποκαλούμε κάποιον φίλο, ενώ στην πραγματικότητα περιμένουμε από εκείνον τη συναισθηματική ανταπόκριση ενός ερωτικού συντρόφου.

Και μπορούμε να διατηρούμε μια σχέση που εμφανίζεται κοινωνικά ως αθώα, ενώ προσωπικά γνωρίζουμε ότι περιλαμβάνει προσδοκίες που δεν έχουμε παραδεχτεί.

Μπορεί μια σχέση να επιβιώσει από μια συναισθηματική απιστία;

Η αποκάλυψη μιας συναισθηματικής απιστίας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μια σχέση έχει τελειώσει.

Ορισμένα ζευγάρια καταφέρνουν να επαναπροσδιορίσουν τα όριά τους, να συζητήσουν τις ανάγκες που δεν είχαν εκφραστεί και να αποκαταστήσουν σταδιακά την εμπιστοσύνη.

Η διαδικασία, όμως, δεν είναι εύκολη.

Απαιτεί ειλικρίνεια σχετικά με τη φύση της παράλληλης σύνδεσης και διάθεση να αναγνωριστεί ο πόνος που μπορεί να προκλήθηκε.

Απαιτεί επίσης να αποφευχθεί η υποτίμηση των συναισθημάτων του άλλου με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρξε σωματική επαφή.

Η φράση «δεν έγινε τίποτα» μπορεί να ακούγεται καθησυχαστική για εκείνον που τη χρησιμοποιεί.

Για τον άνθρωπο που αισθάνεται προδομένος, όμως, μπορεί να σημαίνει ότι η δική του εμπειρία δεν αναγνωρίζεται.

Από την άλλη πλευρά, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης δεν μπορεί να βασίζεται στον διαρκή έλεγχο, στην παρακολούθηση των προσωπικών συνομιλιών ή στην απαγόρευση κάθε εξωτερικής σχέσης.

Η εμπιστοσύνη δεν δημιουργείται μέσα από την κατάργηση της προσωπικής αυτονομίας.

Δημιουργείται μέσα από τη συνέπεια, τη διαφάνεια και την κοινή συμφωνία για το τι θεωρεί κάθε ζευγάρι αποδεκτό.

Η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι πάντα εκείνη που φανταζόμαστε

Ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση γύρω από τη συναισθηματική απιστία να είναι ότι αρχίζει τη στιγμή που δύο άνθρωποι αναγνωρίζουν πως αισθάνονται κάτι περισσότερο από φιλία.

Στην πραγματικότητα, η συναισθηματική μετατόπιση μπορεί να έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Όταν ένας άνθρωπος γίνεται η πρώτη σκέψη μας το πρωί.

Όταν μια απλή ειδοποίηση στο κινητό μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή μας.

Όταν αρχίζουμε να επιλέγουμε προσεκτικά τι θα αποκαλύψουμε στον σύντροφό μας για μια συγκεκριμένη σχέση.

Ή όταν αισθανόμαστε ότι ο τρίτος άνθρωπος γνωρίζει πλέον μια πλευρά μας την οποία δεν επιθυμούμε να μοιραστούμε με εκείνον που βρίσκεται δίπλα μας.

Καμία από αυτές τις εμπειρίες δεν αποτελεί από μόνη της οριστική απόδειξη απιστίας.

Όλες, όμως, μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για προσωπική ενδοσκόπηση.

Γιατί το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι έχουμε κάνει.

Είναι τι επιδιώκουμε, τι αποκρύπτουμε και ποια σχέση επιλέγουμε να καλλιεργούμε.

Μπορούμε να είμαστε πιστοί στο σώμα και άπιστοι στην καρδιά;

Η συναισθηματική απιστία δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν απλό κανόνα που θα ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

Κάθε σχέση δημιουργεί τις δικές της συμφωνίες, τις δικές της προσδοκίες και τον δικό της τρόπο να αντιλαμβάνεται την αποκλειστικότητα.

Για ορισμένα ζευγάρια, η έντονη συναισθηματική σύνδεση με έναν τρίτο άνθρωπο δεν αποτελεί πρόβλημα, εφόσον υπάρχει ειλικρίνεια και σεβασμός.

Για άλλα, η ίδια δυναμική μπορεί να βιώνεται ως βαθιά παραβίαση της εμπιστοσύνης.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην αντιμετωπίζουμε την απουσία σωματικής επαφής ως μια αυτόματη απόδειξη ότι δεν έχει συμβεί τίποτα ουσιαστικό.

Οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν βαθιές συνδέσεις μέσα από τις λέξεις.

Μπορούν να ερωτευτούν μια φωνή.

Να αισθανθούν επιθυμία μέσα από μια συνομιλία.

Και να αναπτύξουν μια μορφή οικειότητας που δεν χρειάζεται απαραίτητα τη σωματική επαφή για να αποκτήσει συναισθηματική σημασία.

Η ανθρώπινη καρδιά, άλλωστε, δεν ακολουθεί πάντοτε τους κανόνες με τους οποίους προσπαθούμε να οργανώσουμε τις σχέσεις μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ευθύνη για τις επιλογές μας.

Σημαίνει ότι η πίστη δεν μπορεί να αξιολογείται αποκλειστικά μέσα από όσα κάνουμε με το σώμα μας.

Αφορά επίσης την ειλικρίνεια, τις δεσμεύσεις και τον τρόπο με τον οποίο προστατεύουμε την εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου που έχει επιλέξει να μοιραστεί τη ζωή του μαζί μας.

Και ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια της συναισθηματικής απιστίας να βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Ότι μια σχέση μπορεί να αρχίσει να αλλάζει πολύ πριν υπάρξει ένα φιλί.

Πολύ πριν δύο άνθρωποι βρεθούν μόνοι σε ένα δωμάτιο.

Πολύ πριν παραδεχτούν ακόμη και στον εαυτό τους τι πραγματικά αισθάνονται.

Γιατί μερικές φορές ο τρίτος άνθρωπος δεν μπαίνει σε μια σχέση τη στιγμή που αγγίζει το σώμα μας.

Μπαίνει τη στιγμή που γίνεται εκείνος στον οποίο θέλουμε πρώτα να μιλήσουμε για όλα όσα συμβαίνουν μέσα μας.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπήρξε σωματική απιστία.

Αλλά αν, χωρίς να το έχουμε ομολογήσει, έχουμε ήδη αρχίσει να ζούμε μια δεύτερη συναισθηματική ιστορία.