Το σήμα των τεσσάρων

Η κίνηση του Κώστα Παπανικολάου, αρχηγού του Ολυμπιακού, πριν την απονομή του κυπέλλου του πρωταθλητή, να ζητήσει από τους Φουρνιέ, Γουόκαπ, Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ, να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο δείχνει τι ακριβώς ομάδα είναι ο πρωταθλητής και μαρτυρά και το γιατί τελικά το κέρδισε: έχει πολλές αρετές ο Ολυμπιακός, αλλά πάνω από όλα είναι μια ομάδα στην οποία οι παίκτες αποδέχονται πως υπάρχει ιεραρχία.

Ο Παπανικολάου, ένας γεννημένος αρχηγός, δεν έκανε κάτι για τον ίδιο καινούργιο. Πέρυσι στην αντίστοιχη στιγμή είχε ζητήσει να τον συνοδέψουν στην απονομή ο Φαλ, ο Λαρεντζάκης, ο Μιλουτίνοφ και ο Γουόκαπ: και τότε υπήρχε συμβολισμός – ο Φαλ πχ ήταν τραυματίας αλλά ο Παπ ήθελε να δείξει πως κανείς δεν είχε ξεχάσει την προσφορά του κι επιπλέον αυτός και οι άλλοι τρεις ανήκαν μαζί του στο γκρουπ των πιο παλιών στην ομάδα. Φέτος η επιλογή του αρχηγού έγινε με αγωνιστικά κριτήρια: οι τέσσερις ήταν αυτοί που στην διάρκεια των τελικών είχαν την μεγαλύτερη και σταθερότερη προσφορά, αυτοί που σήκωσαν την ομάδα σε μια κατάσταση που αποδείχτηκε αρκετά περίπλοκη. Και ήταν κι αυτοί που έκαναν το κάτι παραπάνω στο πέμπτο και κρίσιμο ματς, ένα αληθινό τελικό στον οποίο ο Ολυμπιακός επικράτησε του ΠΑΟ με 89-85 και κατέκτησε το 16ου του πρωτάθλημα.

Η σοφή επιλογή

Η επιλογή του αρχηγού ήταν σοφή. Ο Γουόκαπ δεν είχε αυτή την φορά την επιθετική παραγωγικότητα που είδαμε στο προηγούμενο ματς στο ΟΑΚΑ, το οποίο παραλίγο να κερδίσει μόνος του, έπαιξε όμως σπουδαία άμυνα στον Ναν στο πρώτο ημίχρονο και είχε καθαρό μυαλό στο φινάλε απέναντι στην πίεση του ΠΑΟ που πάλι υπήρξε αποδοτική και στοχευμένη.

Ο Βεζένκοφ άναψε το φυτίλι στο ΣΕΦ: το καταπληκτικό του πρώτο δεκάλεπτο έσβησε το προηγούμενο ματς και έδιωξε τις όποιες ανασφάλειες – ο Ολυμπιακός με την διαφορά που δημιούργησε στο πρώτο δεκάλεπτο έβαλε τις βάσεις της νίκης, τα άλλα τρία ήταν ισορροπημένα. Ο Βεζένκοφ έδειξε γρήγορα πως η συνταγή ήταν απλή: ο Ολυμπιακός έπρεπε να παίξει το μπάσκετ του για να κερδίσει. Στα συν του και πέντε καθοριστικοί πόντοι στο τέλος κι ενώ η μπάλα έκαιγε.

Δίπλα του ο Μιλουτίνοφ που έκανε χθες το καλύτερο παιγνίδι του στην πεντάδα των αγώνων, όχι μόνο γιατί περιόρισε τον Λεσόρ κι όποιον άλλο βρέθηκε στα μέρη του, αλλά και γιατί χρειάστηκε να παίξει περισσότερο από ποτέ: η κουταμάρα του Ταϊρίκ Τζόουνς που αποβλήθηκε δείχνοντας ξανά γιατί ένας παίκτης σε τέτοια προσόντα αλλάζει συνέχεια ομάδες, τον υποχρέωσε να μείνει στο γήπεδο 35 λεπτά – πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλον! Παρά τη κόπωσή του ο γίγαντας πέτυχε και δυο πολύ κρίσιμες βολές στην αγχωτική διαδικασία του τέλους δείχνοντας πιο μεγάλη ψυχραιμία από τον Τζόζεφ πχ.

Ολοι βέβαια μπορούσαν να πάνε στην άκρη και να αφήσουν τον Φουρνιέ να σηκώσει το τρόπαιο. Αν η προσφορά του Γάλλου στο Final 4 ήταν μεγάλη, στους τελικούς της Α1 αυτά που έκανε ο Φουρνιέ δεν περιγράφονται! Χθες, στο κρισιμότερο ματς της σειράς, ήταν καταπληκτικός τελειώνοντας με 4/6 δίποντα, 3/3 τρίποντα και 7 ασίστ. Και κυρίως δίνοντας ένα μάθημα σε όλους τι σημαίνει μεγάλος παίκτης. Ο Ολυμπιακός πήρε την σειρά και το πρωτάθλημα γιατί ο Φουρνιέ ήταν έτοιμος πάντα να πάρει πρωτοβουλίες και να δώσει λύσεις. Κερδίζοντας απόλυτα τις εντυπώσεις από τον Ναν που όφειλε να κάνει ό,τι κι αυτός για να οδηγήσει τον ΠΑΟ στον τίτλο, αλλά που χάθηκε και χθες αδυνατώντας να βάλει τάξη στο θολωμένο μυαλό του. Ο Ολυμπιακός είχε στους πέντε τελικούς της Α1 τον καλύτερο Φουρνιέ. Κι ο ΠΑΟ τον χειρότερο Ναν από τότε που έχει έρθει στην Ελλάδα: ο Αμερικάνος δεν τον βοήθησε όσο θα πρεπε ούτε στις δύο νίκες του. Ενώ ο Φουρνιέ και στις ήττες του Ολυμπιακού ήταν ένα παράδειγμα για όλους.

Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr