Ντουμπρόβνικ. Στη μέση της Αδριατικής οι μέρες κυλάνε ήρεμα

Η προνομιακή του θέση στο μέσο της Αδριατικής υπήρξε πάντα ευχή και κατάρα για τους κατοίκους του.  Απαραίτητος σταθμός σε κάθε ταξίδι πλοίου από και προς τις βόρειες ακτές της, όσες τοποθεσίες και ονόματα και αν άλλαξε στο πέρασμα των αιώνων.

 Αν και οι επιστημονικές έρευνες δεν έχουν καταλήξει στην ακριβή περίοδο της πρώτης του δημιουργίας, η επικρατέστερη άποψη την τοποθετεί στα προ Χριστού χρόνια και μάλιστα από Έλληνες ναυτικούς. Μα παντού αυτοί οι άνθρωποι; Σε κάθε περίπτωση, για αιώνες ήταν ο μεγάλος σύμμαχος των Βενετών  που είχαν έτσι στην κυριαρχία τους τα δύο πιο σημαντικά λιμάνια της Αδριατικής με εμφανή οφέλη για το βιοτικό επίπεδο και των δύο πόλεων.

Η Ραγούζα (τότε) κατάφερε να αποκτήσει έναν αξιοζήλευτο εμπορικό στόλο και να μεταφέρει προϊόντα σε κάθε σημείο του γνωστού κόσμου. Τα καράβια της δεν έφταναν στα νέα μέρη προβάλλοντας όπλα και απειλώντας αλλά με υψωμένη λευκή σημαία και τη λέξη “Libertas” ζωγραφισμένη επάνω της. Η φιλοσοφία αυτή χάρισε δόξα και πλούτο, την ίδια στιγμή όμως έδωσε σε πολλούς την εντύπωση μιας πόλης που δύσκολα θα προβάλει αντίσταση στον υποψήφιο κατακτητή. Και αυτοί υπήρξαν πάρα πολλοί, με αρκετούς να τα καταφέρνουν όπως αποδεικνύεται από τα ιστορικά κείμενα  Έχουμε λοιπόν και λέμε, Οστρογότθοι, Βυζαντινοί, Βενετοί, Ούγγροι, Οθωμανοί, Ιταλοί, Γάλλοι, Αυστριακοί, Γιουγκοσλάβοι, Κροάτες, είναι οι μέχρι τώρα γνωστές υπηκοότητες που αναγκάστηκαν να αποκτήσουν οι κάτοικοι του Ντουμπρόβνικ.

Η τύχη και η διπλωματία των κατοίκων, κράτησαν το Ντουμπρόβνικ σχετικά αλώβητο όσες διοικήσεις και αν άλλαξε ή ακόμη και μετά το μεγάλο σεισμό του 1667 . Δεν έγινε το ίδιο όμως και με τα χρόνια του γιουγκοσλαβικού πολέμου. Τα σημάδια που απέκτησε χρειάστηκαν καιρό, προσπάθεια και πολύ βοήθεια για να επουλωθούν. Με την καθοδήγηση της Unesco όμως και με πολύ δουλειά απέκτησε τη σημερινή του μορφή και τα τελευταία 10 χρόνια έχει γίνει πόλος έλξης για εκατομμύρια επισκέπτες κυρίως από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη. 

Το Ντουμπρόβνικ έχει δύο όψεις, την εντός και την εκτός των τειχών. Αυτά τα τείχη που κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να καταστρέψει, αποτελούν έναν απαραίτητο σταθμό κάθε επισκέπτη. Ένας περίπατος 2 χιλιομέτρων, γεμίζει το μάτι με εικόνες της πόλης από ψηλά και μαγευτική θέα στη θάλασσα που απλώνεται μπροστά.

Εκτός των τειχών το Ντουμπρόβνικ είναι μια αραιοκατοικημένη πόλη με πολύ πράσινο και ήσυχους ρυθμούς. Αυτό το χαρακτηριστικό των ρυθμών διατηρείται και εντός, μόνο που εδώ τα κτίρια πυκνώνουν, οι δρόμοι πεζοδρομούνται και είναι γεμάτοι επισκέπτες από κάθε γωνιά της Ευρώπης. Το λευκό και το κεραμιδί κυριαρχούν παντού και την ομοιόμορφη αρχιτεκτονική «σπάνε» οι μεγαλοπρεπείς ναοί που βρίσκονται διάσπαρτοι. Στα ανατολικά δεσπόζει το μοναστήρι των Δομινικανών, στολίδι της πόλης, κατασκευασμένο τον 14ο αιώνα στο οποίο βρίσκονται όλοι οι πολιτιστικοί και θρησκευτικοί θησαυροί της πόλης.

Στην ακριβώς απέναντι πλευρά, στα δυτικά, κυριαρχεί ένα άλλο μοναστήρι, αυτό των Φραγκισκανών. Η ιστορία του μεγάλη και επεισοδιακή. Οι εξωτερικές απειλές το οδήγησαν στην κατεδάφιση και ξαναχτίστηκε στην εσωτερική πλευρά των τειχών μετά το 1300. Η αφοσίωση των μοναχών στην προστασία της υγείας των συνανθρώπων τους, οδήγησε στην ίδρυση το 1317 ενός φαρμακείου που είναι σήμερα το 3ο παλαιότερο στον κόσμο και ένα από τα πιο προβεβλημένα σημεία της πόλης.

Το Ντουμπρόβνικ προσφέρεται για ήσυχες διακοπές, με βόλτες στα γραφικά του σοκάκια, γρήγορες επισκέψεις στα γειτονικά λιλιπούτεια νησιά, καλό φαγητό και σε περιόδους, θεματικά φεστιβάλ. Το πιο σημαντικό είναι το φεστιβάλ της Ελευθερίας που από το 1950 κυριαρχεί στη ζωή της πόλης για το διάστημα 10 Ιουλίου έως 25 Αυγούστου. Θέατρο, χορός, μουσική, γεύσεις και ένα Ντουμπρόβνικ «ντυμένο» σαν σε παραμύθι δημιουργούν μια από τις πιο δελεαστικές προτάσεις. Μπορεί κάποιος να αντισταθεί;

Info: Από 18 Ιουνίου απ` ευθείας πλέον πτήσεις από Αθήνα με την Aegean airlines  εδώ.