Οι Νέοι Κήποι των Βαλκανίων
Το Νόβι Σαντ, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και διοικητικό κέντρο της ημιαυτόνομης Βοϊβοντίνας, είναι ευρέως γνωστή για το Exit festival που πραγματοποιείται έξω από τα παλιά της κάστρα
Πέρα απ’ αυτό, για μένα είναι κι ένα από τα πολλά κι αξιόλογα στολίδια της βαλκανικής μας γειτονιάς. Επίσης στο Νόβι Σαντ έπεσε η πρώτη νατοϊκή ρουκέτα των απάνθρωπων βομβαρδισμών του 1999…
Γενάρης του 2012. Είχαμε περπατήσει αρκετά στους δρόμους του Βελιγραδίου. Την τέταρτη μέρα αποφασίσαμε να επισκεφθούμε μία ακόμη σερβική πόλη κι έτσι πήγαμε στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων, ο οποίος βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Σάββα που διασχίζει την δυτική πλευρά της πόλης. Το λεωφορείο αναχωρούσε αμέσως. Ίσα που το προλάβαμε.
Η διαδρομή ξεκινούσε από την δυτική πλευρά της πόλης, γειτονιές που ήταν έξω από τα όρια των περιπλανήσεών μου. Σ’ αυτή τη πλευρά της πόλης συνάντησα το θρυλικό ξενοδοχείο «Γιουγκοσλάβια». Πέρα από τα δυτικά προάστια και το αεροδρόμιο Τέσλα, ξεκινούσε η σερβική ύπαιθρος. Αγροί με διάσπαρτες οικίες, μικρά εργοστάσια και μεγάλες εκτάσεις πράσινου. Λίγο πριν φτάσουμε στο Νόβι Σαντ, διασχίσαμε μία μεγάλη γέφυρα που περνούσε πάνω από τον Δούναβη, τα φυσικά σύνορα της Βοϊβοντίνας με την υπόλοιπη χώρα. Αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος αυτού του ποταμού όταν τον κοιτάς ψηλά από μία γέφυρα…
Μόλις φτάσαμε στην απέναντι όχθη, άρχισε να ξεπροβάλλει το Νόβι Σαντ μέσα από τα δέντρα. Ο σταθμός των λεωφορείων και των τραίνων βρίσκονται λίγο έξω από την πόλη.
Οι πρώτες εικόνες δεν είναι ενθαρρυντικές. Μεγάλες εργατικές πολυκατοικίες κι ένα κακόγουστο εμπορικό κέντρο μας υποδέχονται με ύφος σαρκαστικό. Αμέσως σε πιάνει η απορία, για ποιο λόγο διέσχισες τόσα χιλιόμετρα για να επισκεφθείς αυτήν την πόλη. Κι όμως πίσω απ’ αυτήν την αστική μιζέρια, κρύβεται η μαγεία της πόλης…
Χωρίς χάρτες και κινητά με πλοηγούς, ζήτησα από έναν κάτοικο να μας δείξει πως θα πάμε στο κέντρο της πόλης. Μου έδειξε μία μεγάλη ευθεία οδό που διέσχιζε τις εργατικές κατοικίες. Στο τέρμα της θα στρίβαμε αριστερά κι αμέσως θα βλέπαμε το πανύψηλο καμπαναριό της καθολικής εκκλησίας. Πράγματι, μόλις έφτασα στη στροφή που μας συνέστησε ο παππούλης, διέκρινα πάνω από τις στέγες τη χρωματιστή κορυφή του καμπαναριού να με καλωσορίζει στην όμορφη πλευρά της πόλης. Ένα στενό μας έβγαλε στην κεντρική πλατεία της πόλης. Πολύχρωμα κτίρια μπαρόκ ρυθμού με όμορφο γλυπτό διάκοσμο έδιναν μία άλλη νότα στη βαλκανική ύπαιθρο, ενώ το παλιό ξενοδοχείο «Βοϊβοντίνα» μας παρουσίαζε με καμάρι τον τοπικισμό των κατοίκων αυτής της σερβικής γωνιάς.
Ένας μεγάλος πεζόδρομος, πλαισιωμένος με πολύχρωμα μαγαζάκια, εστιατόρια και καφετέριες, περνούσε μπροστά από την πλατεία. Η μία του άκρη τερμάτιζε σε έναν πάρκο, σ’ έναν καλλωπισμένο κήπο με αγάλματα και ξύλινα περίτεχνα περίπτερα. Η άλλη του άκρη κατέληγε σε ένα βαγόνι τραμ, το οποίο είχε μετατραπεί σε καφετέρια. Εκεί χαλαρώσαμε μετά τις πολύωρες βόλτες στα σοκάκια της πόλης. Η καλύτερη επιλογή για να ανακτήσει ένας περιπλανώμενος τις δυνάμεις του, είναι η ζεστή σοκολάτα. Παρεμπιπτόντως στη Σερβία ήπια τα καλύτερα και γευστικότερα ροφήματα σοκολάτας. Αφού ζεστάθηκα ζήτησα λίγο νερό. Ο μπάρμαν χαμογελαστός με ρώτησε με σπαστά ελληνικά αν θέλω ένα ή δυο ποτήρια νερό. Όταν μας τα έφερε στο τραπέζι μας είπε πως τα καλοκαίρια δουλεύει στην Χαλκιδική, στην Πάρο και την Μύκονο, κι έτσι έχει μάθει λίγα ελληνικά.
Η νύχτα άρχισε να πέφτει και τα χρωματιστά κτίρια λούστηκαν με το φως διακριτικών προβολέων. Το χρώμα και η λάμψη δε θέλουν να φύγουν απ’ αυτήν την πόλη.
Φεύγοντας από το Νόβι Σαντ, ένιωθα πως η πόλη αυτή μου πρόσφερε μία έντονη ευρωπαϊκή νότα στο βαλκανικό μου ταξίδι…
