33ος Μαραθώνιος Αθήνας. Τρέχεις ή όχι, πήγαινε μια βόλτα.
Πιστοί στο ετήσιο ραντεβού τους, χιλιάδες δρομείς ρίχνονται σε μια άνιση μάχη με τα χιλιόμετρα, στον πιο ιστορικό Μαραθώνιο αγώνα δρόμου. Κυριακή 8 Νοεμβρίου, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Παναθηναϊκό στάδιο.
42,195 μέτρα, γύρω στις 80,000 ανάσες, 6 λίτρα ιδρώτα, 2,500 καμένες θερμίδες, μια λίμνη πίσω σου, μια ανυπόφορα μακριά ανηφόρα, μια απίστευτα ύπουλη κατηφόρα, πατήματα με ιστορία 2,500 χρόνων και τερματισμός στο πιο ιστορικό στάδιο του κόσμου, το Παναθηναϊκό. Με λιγότερα λόγια, Μαραθώνιος της Αθήνας.
Μπορεί να είσαι του «αθλήματος», μπορεί και όχι. Μπορεί να είσαι του αθλητισμού, μπορεί του καναπέ, σε όποια κατηγορία όμως και να ανήκεις, δε γίνεται να μην εντυπωσιαστείς μπροστά σε όλους αυτούς που τολμάνε και παλεύουν με τις αντοχές, υπερβαίνουν το «ανθρωπίνως δυνατό», αγγίζουν μια υπεράνθρωπη υπόσταση και αγωνίζονται ενάντια στη σκληρή και αδυσώπητη άσφαλτο, από τον Μαραθώνα μέχρι το κέντρο της Αθήνας.
Ο Μαραθώνιος είναι για πολλούς ένας στόχος ζωής, για άλλους ένα άπιαστο όνειρο, για τους περισσότερους κάτι αξιοθαύμαστο. Εκεί απλά δεν παίζεις. Στρατιωτική πειθαρχία, ευλαβικά τηρούμενο πρόγραμμα, αυστηρή διατροφή, εκατοντάδες ώρες προπόνησης, αρκετά ζευγάρια παπούτσια, πονεμένα πόδια, εγκαύματα από τα ρούχα και την τριβή, φουσκάλες στα πέλματα, κράμπες. Και λες είναι δυνατόν να έχει τόσους φανατικούς οπαδούς. Η υπέρβαση είναι η απάντηση. Το να νικάς όλα τα παραπάνω και ας είσαι τελευταίος. Το να κοιτάς πίσω σου και ούτε το μάτι να μην μπορεί να φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησες. Το να μη μετανιώνεις που σηκώθηκες από εκείνον τον καναπέ. Το ότι άδειαζες πάντα το μυαλό σου από τη ζαλάδα της καθημερινότητας και όλα μετά ήταν πιο τακτοποιημένα. Και λες άξιζαν όλα. Αξίζουν όλα. Θα αξίζουν όλα. Μπαίνεις και εσύ στο club των αξιοθαύμαστων.
Και αν η απόφαση μέχρι σήμερα δεν έχει παρθεί, Κυριακή 8 Νοεμβρίου βγες στο δρόμο και περίμενε να τους δεις. Πίσω από την κούραση στο πρόσωπό τους, η χαρά δεν κρύβεται, η περηφάνια, το πείσμα πως θα τα καταφέρουν. Τα βήματα βαριά, αλλά στα αυτιά τους μουσική, εμβατήριο που εμψυχώνει. Η μέτρηση αντίστροφη, κάθε διασκελισμός μόνο πιο κοντά, λίγο ακόμα. Οι αξιοθαύμαστοι. Θα ζηλέψεις, δε μπορεί. Και όλο και κάτι θα αλλάξεις. Αξίζει…
