Άντρες γουρούνια! Η άλλη όψη του σεξισμού

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που πρόβαλε το κρατικό κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης, τα αγόρια σήμερα αντιμετωπίζουν προβλήματα κατανόησης της θέσης τους μέσα στην κοινωνία, λόγω έλλειψης αντρικών προτύπων. Τα αίτια αναζητήθηκαν κυρίως στην αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, στην αντιστροφή των παραδοσιακών ρόλων μέσα στην παραδοσιακή οικογένεια, ακόμη και στην υπερίσχυση των γυναικών στον εκπαιδευτικό χώρο. 

Σίγουρα η κοινωνία αλλάζει, οι στερεότυποι ρόλοι αμφισβητούνται, ο θεσμός της οικογένειας επαναπροσδιορίζεται, οι φωνές για ίσα δικαιώματα αντρών και γυναικών πολλαπλασιάζονται. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που τώρα, περισσότερο από ποτέ, συζητάμε τόσο πολύ τον νεόκοπο όρο «σεξισμός», ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές των 70s.

Πολύ μελάνι χύνεται καθημερινά και πολλά πληκτρολόγια λιώνουν για να κατακεραυνώσουν την αντιμετώπιση της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο. Ο όρος δίνει και παίρνει στα media, πολλές φορές με ασήμαντες, μέχρι πρότινος, αφορμές, όπως τα σχόλια για την εξωτερική εμφάνιση μιας πολιτικού, το σχόλιο για το πληθωρικό ντεκολτέ μιας εντυπωσιακής γυναίκας ή το φλερτ ενός άντρα που προσπαθεί να «αποπλανήσει» τη διπλανή του στο μπαρ.

Μόνιμοι θύτες οι άντρες, μόνιμα θύματα οι γυναίκες, αφού ο σεξισμός αναφέρεται στη διάκριση των ανθρώπων με βάση το φύλο τους, κυρίως όμως στην πεποίθηση πως το αρσενικό φύλο υπερτερεί του θηλυκού. Στο στόχαστρο των πολέμιων του σεξισμού μπαίνουν ακόμη και «παραδοσιακοί» τρόποι αντρικής διασκέδασης, όπως οι ταινίες πορνό, τα στριπτιζάδικα ή οι συζητήσεις εφηβικού χιούμορ που γίνονται αποκλειστικά σε αντροπαρέες και αφορούν τις γυναίκες.

Αν εξαιρέσουμε τις κραυγαλέες περιπτώσεις σεξιστικών φαινομένων στις μουσουλμανικές χώρες, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για την χρήση του όρου, που τείνει να γίνει κατάχρηση.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα κατάχρησης 

• «Αυτός μου την πέφτει γιατί θέλει να με πηδήξει» διαμαρτύρεται η κοπελιά στο μπαρ. Και ξαφνικά ενοχοποιείται η πιο αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου, η σεξουαλική. Δηλαδή, θα ήταν πιο υγιές –και αυθόρμητο- να την προσέγγιζε με σκοπό το γάμο; Αν αυτό δεν είναι συντηρητισμός, τι είναι;
• «Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια». Ιδού η πιο αγαπημένη φράση των απανταχού «προδομένων» γυναικών, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας. Το «ηθικό δίδαγμα» που περνάει από γιαγιά σε εγγονή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που περνάει το «όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες» από παππού σε εγγονό. Η διάκριση με βάση το φύλο σε όλο της το μεγαλείο. 
• Ο «σαπιοκοιλιάς», ο «πορνόγερος», ο «τον πήρε για τα λεφτά του» είναι σχόλια που δεν βασίζονται στην γενίκευση ότι όλοι οι άντρες με κοιλιά, όλοι οι άντρες άνω των 50 ή όλοι οι άντρες με λεφτά δεν είναι άξιοι να αγαπηθούν; Τα σχόλια για την Ζωή (μία πλέον είναι η Ζωή), για την υπέρβαρη γειτόνισσα, για την συμμαθήτρια με τα τουρλωτά οπίσθια είναι de facto σεξιστικά, αλλά τα σχόλια για τον «λαπά/αγύμναστο/αγάμητο» στηρίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια.
• «Φτιάχνεται με πορνό και στριπτιζούδες, το παλιογουρούνι». Δεν είναι λίγο παράδοξο να διεκδικούμε ίσα δικαιώματα για τους ομοφυλόφιλους, να φωνάζουμε υπέρ της σεξουαλικής απελευθέρωσης, αλλά την ίδια στιγμή να ενοχοποιούμε τη χαρά της ηδονοβλεψίας – εφόσον βέβαια αυτή γίνεται με την πλήρη έγκριση εκείνης που προσφέρει το κορμί της γι’ αυτόν το σκοπό;

Μήπως τελικά στο χωράφι του σεξισμού βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργηθούν επικίνδυνοι –ισμοί από την ανάποδη; Με άλλα λόγια, μήπως εμείς οι γυναίκες βρήκαμε την ευκαιρία να ξεσπάσουμε τα απωθημένα μας από τη χρόνια καταπίεση και με σημαία τον αγώνα κατά του μισογυνισμού (μιας από τις όψεις του σεξισμού) καμουφλάραμε αριστοτεχνικά τον μισανδρισμό;  Μήπως βολεύει περισσότερο ο ρόλος του θύματος απ’ ό,τι ο ρόλος του θύτη; Μήπως αυτή η θυματοποίηση μειώνει περισσότερο την αυτοπεποίθησή μας και μας στερεί περισσότερα δικαιώματα απ’ ό,τι ο σεξισμός; Και αν ναι, τι έχουμε να κερδίσουμε από αυτή την υστερική αγωνία να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας; Θέλουμε άντρες δειλούς και αμήχανους που να μην τολμάνε να εκφράσουν την σεξουαλική τους επιθυμία από φόβο μην κατηγορηθούν ως «γουρούνια» ή θέλουμε άντρες τολμηρούς και διεκδικητικούς, που να μας επιβεβαιώνουν ως θηλυκά;  Θέλουμε οι εραστές, οι σύντροφοι, οι γιοι μας να στέκονται πίσω από μας ευνουχισμένοι ή θέλουμε να στέκονται δίπλα μας γεμάτοι αυτοπεποίθηση; (Ακόμη κι αν νομίζουν πολλές φορές ότι είναι μπροστά μας.) Θέλουμε να γίνουμε αυτό που λατρεύουμε να μισούμε στους άντρες; Δηλαδή, εξουσιαστικές ή θέλουμε να συμμετέχουμε στο σεξουαλικό παιχνίδι έτσι όπως ορίζουν οι πρωτόγονες ορμές; Πόσος πολιτισμός χωράει στον έρωτα και το σεξ;

Δυστυχώς δεν υπάρχουν ζυγαριές που θα μας δώσουν τις απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ζυγαριά της πολιτικής ορθότητας έχει τρελαθεί.