Από την Marilyn Monroe & τη Betty Page, στην Kim Kardashian & τη Rihanna.

Το 1962, στις 4 Αυγούστου, γεννήθηκε η μητέρα μου. Λίγες ώρες αργότερα όταν το ημερολόγιο είχε αλλάξει στις 5 του ίδιου μήνα, πέθανε η Μέριλιν.  Η γιαγιά μου που μόλις είχε γεννήσει τη δεύτερη της κόρη, έχοντας μάλιστα χάσει ενδιάμεσα ένα ακόμα μωρό, ήταν στο μαιευτήριο και διάβαζε σοκαρισμένη την εφημερίδα που έλεγε για το θάνατο της αγαπημένης της στάρλετ. Ο οικογενειακός μύθος που παραμένει μέχρι σήμερα λέει πως έκλαιγε, από χαρά για την κόρη της ζωή, και από λύπη που «έφυγε» το διαγαλαξιακό της alter ego. 

Φυσικά και δεν ήταν η μόνη η γιαγιά η Ρηνούλα που πάθαινε παροξυσμό και έκανε τα πάντα για να είναι η local Μέριλυν, αλλά ήταν και αρκετά τυχερή για να μπορεί να της μοιάζει και λίγο. Έχει κι η Ρηνούλα τα ίδια μπλέ ωκεανί μάτια, ίδιες μινιόν αναλογίες, με πλούτο άριστα μοιρασμένο στα σωστά σημεία, ένα ανοιχτό καστανό -σχεδόν ξανθό- μαλλί που με τα χρόνια έγινε πλατινέ, ακριβώς όπως της «χαμένης αδελφής» της, με αποτέλεσμα η γιαγιά, να είναι το κελεπούρι του Κιλκίς. Μα δεν ήταν τόσο η φυσική ομορφιά της Marilyn (και της γιαγιάς), της Jane Russel, της Ginger Rogers και της Betty Page, που ακόμα μας κάνουν να έχουμε γνώμονα για το τι θεωρούμε sex symbol. Αντιθέτως, βλέποντας το “Gentlemen prefer blondes” δεν θα δείτε τίποτα σόκιν, τίποτα που να εκθέτει ανεπανόρθωτα τη γυναικεία φύση των πρωταγωνιστριών, το γυμνό που έχει κάθε ταινία της εποχής μας, ήταν κάποτε απαγορευτικό. Και πιστεύω πλέον πως ο λόγος δεν είναι τόσο η διαφορά της ηθικής στις δύο εποχές, μα πως τότε ήταν άλλα τα πράγματα που κάνανε μια γυναίκα sexy.

Οι «παλιές» γυναίκες, μου φαίνονται πως είχαν αρχικά πολύ καλύτερη αίσθηση του γούστου και του τι τις κολακεύει. Λάτρεψα τη Μέριλυν τόσο με τα τζήν της τα ψηλόμεσα, όσο και με τις απερίγραπτες οσκαρικές τουαλέτες. Σε κάθε της εμφάνιση δημόσια ή μη ήταν πανέμορφη, ήταν πάντα φροντισμένη, πάντα περιποιημένη, πάντα γλυκιά., πάντα θηλυκό. Η δεκαετία που έζησαν οι μεγάλες μούσες, εκεί στα περί 50-60’s ήταν μια εποχή που η έννοια της γυναίκας δεν είχε αρχίσει να αποδομείται ακόμα  όπως ξεκίνησε να γίνεται στα 70’s που ήταν η τελευταία εποχή της απαράβατης γυναικείας ομορφιάς. Μετά λίγο πολύ πήραμε τον κάτω δρόμο. Ως τα μέσα του 1960 η γυναίκα, όφειλε απέναντι στον εαυτό της να είναι όμορφη, γλυκιά, άπιαστη, με χιούμορ, περιποιημένη, μα ποτέ πρόστυχη.

Φυσικά με τις δεκαετίες παράλληλα με το ένα και το άλλο στυλ που ερχόταν στη μόδα, άλλαζαν και τα γυναικεία πρότυπα στο σωματότυπο, στο πως άρεσαν τα μαλλιά, το make up, οι χειρονομίες. Στα mid `60s  πρότυπο ήταν η Μέριλυν και η Μπέτι Πέιτζ, γυναίκες με αξεπέραστο άκρως σεξουαλικό σώμα κλεψύδρας, με πρόσωπα σαν καρδιά, με τσιμπημένα μάγουλα, χείλη σαν λουλουδάκι. Την εποχή εκείνη, οι γυναίκες υποδύονταν μόνιμα ένα ρόλο, της κορασίδας που χρειάζεται βοήθεια, να της κρατάνε την πόρτα, να τη βοηθάνε σε δουλειές ή καταστάσεις. Η γυναίκα ήταν απενοχοποιημένη στο να δέχεται βοήθεια, στο να της κουβαλάνε τα πράγματα όσο εκείνη πήγαινε καμαρωτά με  τα μικρά τακ-τακ των τακουνιών της στο πεζοδρόμιο.  Φυσικά και ήταν απενοχοποιημένη, γιατί δεν ήταν ανεξάρτητη, δεν ήταν πρέπον να δουλεύει, πρέπον ήταν να παντρευτεί και μάλιστα κάποιον με αρκετά χρήματα και πολύ στυλ. 

Μετά τα πράγματα άλλαξαν πολύ. Η γυναίκα εξισώθηκε μεγαλειωδώς με τον άντρα στα ‘70s, ντύθηκε ίδια με εκείνον, καβάλησε μηχανές, έκανε ο,τι ήθελε, δούλεψε, απελευθερώθηκε σεξουαλικά και ηθικά. Και εκείνη ήταν μια μεγάλη εποχή για της γυναίκες, όμως λίγα ονόματα μένουν από εκείνη την εποχή για να τα κατατάσσω στα προσωπικά μου sex symbols, όπως και να το κάνουμε η Farrah Fawcett δεν είχε τη λάμψη της Μέριλυν, δεν είχε το sex appeal της Betty Page. Ε, μετά ήρθαν και τα 80’s η προσωπική μου επιτομή της κακογουστιάς, και εκεί νιώθω πως χάσαμε τη μπάλα στο ωραίον. Δεν θα επεκταθώ πολύ γιατί είναι πολλοί όσοι αγαπάνε τα ‘80s και αυτή μας η διαφωνία είναι ατελείωτη και χωρίς καρπούς. Πάντως μετά την έλευση της μισητής μου δεκαετίας με τα χάλια μαλλιά, ρούχα και άποψη, όλα ισοπεδώθηκαν. 

Λίγο ένιωσα εκεί στα mid ‘90s πως αναπτερώνεται η κατάστασις, όταν έβλεπα την τάση super skinny να αναδύεται, και παρόλο που δεν θεωρώ γυναίκα οτιδήποτε δεν διαθέτει λίπος σε ορισμένες περιοχές, μου άρεσε η εικόνα της Kate Moss, και της άλλης αποστεωμένης Angelina Jolie, γιατί ήταν ίσως ο γυναικείος μινιμαλισμός. Ενδιαφέρουσα πρόταση, θα έλεγα. Ενδιαφέρον και το στυλ της ασυγκράτητης και αυτόνομης περσόνας, που δεν την νοιάζει τίποτα και κανείς, μιας επαναστάτριας με ξεκάθαρη αιτία, με ρούχα δανεικά, αντρικά, με αρβύλες και μαλλί σε κατάσταση Kurt Cobain. Τα δύο άκρα. Η Μέριλιν Μονρό του 1955 και η Αντζελίνα Τζολί στο Foxfire, του 1996. Όμως και τα δύο ενδιαφέροντα. Και μετά φυσικά όλοι ξέρετε τι έγινε. Το 2000 ήταν η αρχή της κακογουστιάς, ώστε να φτάσουμε σήμερα να λατρεύουμε τα κάλλη της Kim Kardashian. Το sex symbol ξέφυγε από την κομψότητα και τυλίχτηκε με έκφυλο σεξουαλισμό, με πλαστικά οπίσθια επιθέματα, με ψεύτικα στήθη, μαλλιά, φρύδια και νύχια.  Στόχος πλέον, να είναι τέτοιο το μέγεθος των οπισθίων που να στερεώνονται πάνω μπουκάλια. Freak Show. Τα ρούχα δεν αναδεικνύουν πια τις καμπύλες, τις αποκαλύπτουν, είναι ραμμένα πάνω στο σώμα. Το lifestyle προωθεί το ντυμένο γυμνό, ενώ οι ιέρειες του σημερινού γυναικείου προτύπου είναι χυδαίες, βρίζουν, γλείφουν και χορεύουν με ένα μόνο σκοπό, να προκαλέσουν. Να είναι σεξουαλικές. Να είναι πρόστυχες, για περισσότερα like για μεγαλύτερο σούσουρο γύρω από το όνομα τους. 

Και φυσικά, κάπου-κάπου τυχαίνει να δείς φωτογραφίες των Pin Up Girls, να δείς τη Μέριλυν κλασσάτη όπως πάντα να σηκώνεται τυχαία η φούστα της αποκαλύπτοντας το αντικείμενο του παγκόσμιου πόθου: μια στιγμή από τους μηρούς της. Για να θέλουμε κάτι πρέπει να μην το έχουμε, για να το φαντασιωνόμαστε πρέπει να είναι κρυφό, κανείς δεν μπορεί να θελήσει αρρωστημένα κάτι που είναι πάντα προσβάσιμο. Η εποχή μας εκφύλισε το γυναικείο ωραίο, το έκανε εύκολο, μπορείς πλέον να το δείς παντού. Τα νέα κορίτσια είναι τσίτσιδα, που λέει κι η γιαγιά Ρηνούλα. Χάσαμε την ομορφιά της χειρονομίας, μπήκανε όλα σε fast forward, κι όταν εν τέλει ρίξεις ένα κορίτσι, έχεις τόσα λίγα ρούχα να του βγάλεις, που γίνεται πολύ εύκολο. Ίσως βέβαια, κάπου όλο αυτό το «φτηνό» παρουσιαστικό, είναι έτοιμο να κορεστεί. Ίσως πολύ σύντομα να αρχίσει ο παγκόσμιο πολιτισμός να βαριέται αφόρητα όσο και η συντάκτης, τον προκάτ ερωτισμό, και σύντομα αναζητήσουμε την κομψότητα και την ελεγεία μια περασμένης εποχής, που είχε πολλά να διδάξει.