Χρειαζόμαστε τις σκιές του φθινοπώρου

Ήταν απόγευμα ήδη όταν κατέβηκα στην παραλία. Αυτή η παραλία που λίγες μέρες πριν ήταν γεμάτη κόσμο, τώρα ήταν άδεια. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει. Έβγαλα τα παπούτσια μου και προχώρησα στην άμμο. Δεν ήταν πια ζεστή. Δεν ήταν όμως και κρύα ακόμη. Όπως και η θάλασσα. Δεν προκαλεί. Είναι σαν να περιμένει όμως. Τι είναι το φθινόπωρο; Γιατί μου άρεσε πάντα το φθινόπωρο;

Η ευγένεια του μου άρεσε. Και η ποιότητα του. Έχει την επίγνωση της ορμής που ακολούθησε. Και βγάζει το απόσταγμα της. Δεν βιάζεται το φθινόπωρο. Είναι κοντά αυτό που πέρασε. Και ακόμη απέχει αυτό που θα έρθει. Είναι η ώρα που κατανοεί.

Στη ζωή τα πάντα λειτουργούν με πολικότητες, κάνουν κύκλους και η ομαλή εξέλιξη από τη μια πολικότητα στην άλλη και πάει λέγοντας είναι που κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα. Αν ήταν πάντα καλοκαίρι και περίοδος διακοπών, απλά δεν θα ήταν τίποτα γιατί δεν θα ήταν «περίοδος…» θα ήταν στασιμότητα.

Χρειαζόμαστε τις σκιές του φθινοπώρου για να κατανοήσουμε, να εμπεδώσουμε ότι είδαμε στο φως του καλοκαιριού. Χρειαζόμαστε τον συννεφιασμένο ουρανό, τη μονοτονία της βροχής, τα φύλλα των δέντρων να ξεραθούν από το φως και τη ζέστη και να πέσουν ώστε από τους σκελετωμένα κλαδιά να βγουν άλλα φρέσκα φύλλα όταν έρθει η ώρα. 

Και κυρίως χρειαζόμαστε την ασφάλεια της ρουτίνας για να κοιτάξουμε τις καλοκαιρινές φωτογραφίες, να τις ταξινομήσουμε και να παρασυρθούμε μέσα από οικείες καθημερινότητες – καλές, κακές, κουραστικές ίσως βαρετές ή εκνευριστικές εκ πρώτης όψης – μέχρι τον χειμώνα, τον ήχο του χιονιού όταν πέφτει, τη χουχουλιάρικη κουβέρτα στον καναπέ και τελικά τη μαγεία των Χριστουγέννων. Και μετά σιγά-σιγά, πάλι από την αρχή.

Ή όχι ακριβώς από την αρχή. Δεν είναι ακριβώς η μονότονη κίνηση του εκκρεμούς. Είναι η έλικα του DNAμας που πάντα κύκλους κάνει, αλλά στο ίδιο σημείο δεν είμαστε ποτέ. Είμαστε εμείς, που παίρνουμε ενέργεια και ήλιο και φως το καλοκαίρι ώστε να τη μετουσιώσουμε μετά σε κάτι διαφορετικό. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι, αυτή είναι η φύση μας αλλά αυτός είναι και ο κύκλος της φύσης μέρος του οποίου είμαστε.

Είναι η δημιουργική διαδικασία στην οποία όλοι υπαγόμαστε και μέσα από την οποία συνεχίζουμε να υπάρχουμε, να δημιουργούμε, να απολαμβάνουμε τους πρώτους καρπούς την άνοιξη, να εξελισσόμαστε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Αλλά για την ώρα, πόσο φως και ζέστη μπορούμε να αντέξουμε στάσιμοι σε ένα αιώνιο καλοκαίρι πριν καούμε από τον ήλιο ή σκάσουμε από τη ζέστη ή τελικά εκραγούμε από τη συσσωρευμένη ενέργεια;

Χρειαζόμαστε τις σκιές του φθινοπώρου. Χρειαζόμαστε ένα περιβάλλον με βροχή και δροσιά για να μετουσιώσουμε, να εξελιχθούμε, να δημιουργήσουμε. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Χρειαζόμαστε αυτή τη μαγεία. Χρειαζόμαστε επειγόντως μαγεία.

Καλό φθινόπωρο, όποτε και αν είναι να έρθει.