Μορφή του νερού | Δυο ερωτευμένες καρδιές μπορούν να πουν πολλά περισσότερα από τις γλώσσες όλου του κόσμου
Η ουσιαστική ένωση δύο πλασμάτων-που δεν έχει σημασία αν είναι όμορφα ή άσχημα- κρύβει αστείρευτη δύναμη, ικανή να `κλείσει πληγές` -ορατές του σώματος και αόρατες της ψυχής...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τα τελευταία χρόνια, λόγω των παιδιών μου διαβάζω και βλέπω και πάλι παραμύθια… Ιστορίες με πρίγκιπες, πριγκίπισσες, δράκους κι ανθρωπόμορφα τερατάκια με ζεστή καρδιά…
Υπάρχει όμως κι ένα παραμύθι για ενήλικες… Μια “ιστορία για μια πριγκίπισσα χωρίς φωνή, έναν μεγάλο έρωτα και το τέρας που προσπάθησε να τον καταστρέψει” , όπως ακριβώς μας συστήνεται στην αρχή της, η ταινία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, “Μορφή του νερού”.
Διηγείται την ιστορία της Ελάιζα, μιας καθαρίστριας που έχει χάσει την ομιλία της και που κάθε μέρα ακολουθεί με ευλάβεια την ίδια ρουτίνα… Ετοιμάζει το πρωινό της, ακούει τη μουσική της, απολαμβάνει τη “μοναχική ευχαρίστηση της ηδονής” στην μπανιέρα της, πριν φύγει για τη δουλειά της. Μπορεί να καθυστερεί συστηματικά, ωστόσο η επιστήθια φίλη της, Ζέλντα, της κρατά πάντα μια θέση στην ουρά ώστε πάντα να καταχωρείται η άφιξή της ως έγκαιρη. Στην εγκατάσταση όπου εργάζονται οι δυο γυναίκες έχει καταφθάσει αιχμάλωτο ένα μυστηριώδες πλάσμα το οποίο “στον Αμαζόνιο λατρεύεται ως Θεός”. Η Ελάιζα έχει την περιέργεια να το γνωρίσει… Ξεκινά, λοιπόν, μαζί του μία σχέση που θυμίζει αρκετά την ιστορία ανάμεσα στην Πεντάμορφη και το Τέρας. Μια διαχρονική παραβολή με σκοπό να περάσει μηνύματα ανιδιοτελούς αγάπης ανάμεσα σε δυο ψυχές…
“Από τα παιδικά μου χρόνια ήμουν πιστός στα τέρατα. Με έχουν σώσει και μου έχουν δώσει άφεση αμαρτιών, γιατί πιστεύω ότι τα τέρατα είναι οι προστάτες άγιοι της ευλογημένης μας ατέλειας, επιτρέποντας και ενσαρκώνοντας την πιθανότητα να αποτυγχάνεις και να ζεις. Επί είκοσι πέντε χρόνια, χειροτέχνησα πολύ παράξενες μικρές ιστορίες, φτιαγμένες από κίνηση, χρώμα, ζωή και σκιές. Και σε τρεις περιπτώσεις, αυτές οι παράξενες ιστορίες, αυτά τα παραμύθια, έσωσαν τη ζωή μου. Μια με το «Στη Ράχη του Διαβόλου», μια με τον «Λαβύρινθο του Πάνα» και μια με τη «Μορφή του Νερού». Γιατί ως σκηνοθέτες έχουμε κάνει συμφωνία με έναν ιδιαίτερα αναποτελεσματικό διάβολο, που ανταλλάσσει τρία χρόνια της ζωής μας με μια καταχώρηση στο imdb. Kι αυτά για μας είναι βιογραφία και μαζί είναι ζωή”. είπε ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, στην ιδιαίτερα συγκινητική ομιλία του, για τη Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας που του απονεμήθηκε.
Ο λόγος που με οδήγησε να γράψω αυτό το κείμενο, δεν ήταν επειδή θεωρείται η ταινία της χρονιάς που σάρωσε τα Όσκαρ… Ούτε είχα στο μυαλό μου να αναφερθώ στο τεχνικό μέρος του έργου και να κάνω κριτική…
Το δικό μου κίνητρο ήταν το έντονο συναίσθημα που κατάφεραν να με κάνουν να νιώσω δυο πλάσματα που απρόσμενα δημιούργησαν μια σχέση στοργής κι αγάπης -επιτρέψτε μου να πω- “παντοτινής”… Ακόμα κι αν από την αρχή ήταν δεδομένη η ημερομηνία λήξης, όσον αφορά το πρακτικό μέρος, το δικό τους δέσιμο δεν θα μπορούσε να καταστραφεί- ό,τι κι αν συνέβαινε…
Από όσες κινηματογραφικές εικόνες έφερα στο μυαλό μου, ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα που αγκαλιάζονται , νομίζω ότι η εικόνα του “τέρατος” που αγκαλιάζει την Ελάιζα (μια γυναίκα αντικειμενικά ασχημούλα με καμία γοητεία και σεξαπίλ), εκπέμπει ασύγκριτη τρυφερότητα και συναίσθημα που ανατριχιάζει…
Μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα, ένα χάδι, η ένωση δύο πλασμάτων-που δεν έχει σημασία αν είναι όμορφα ή άσχημα), κρύβουν αστείρευτη δύναμη, ικανή να “κλείσει πληγές”- ορατές του σώματος και αόρατες της ψυχής…
Ομιλίες δεν υπάρχουν, μόνο η “μαγική μουσική” του Αλεξάντρ Ντεσπλά, η οποία “μιλά” στη θέση της φωνής των ηρώων του.
“Όταν με κοιτάει δεν είμαι ημιτελής. Με βλέπει γι αυτό που είμαι.” είναι η σκέψη της Ελάιζα. Ο “αγαπημένος” της, δεν περιορίζεται σε αυτό που “κοιτάζει”, το αντικειμενικό… Έτσι όπως είναι οι συνθήκες της δίκης τους γνωριμίας, “βλέπει” την ομορφιά της ψυχής της… Το ίδιο φυσικά κάνει κι εκείνη…
“Ένα παραμυθάκι, είναι” μπορεί να πει κάποιος που κάνει το δικηγόρο του διαβόλου. “Στη σύγχρονη ζωή τί γίνεται;”
Ρεαλιστικά μιλώντας, στην κυνική εποχή που ζούμε -όπου κυριαρχεί το συμφέρον και το επιφανειακό- μια τέτοια αγάπη συναντάς εξαιρετικά σπάνια …
Η δική μου, ωστόσο, ρομαντική προσέγγιση είναι ότι κάπου στον άχαρο κόσμο μας, υπάρχουν πλάσματα που νιώθουν, αγαπούν, παραμερίζουν το “εγώ” τους ο ένας για τον άλλον, θυσιάζονται χωρίς δισταγμό… Κι ας μη μιλούν με φωνή… Άλλωστε πόσες και πόσες σχέσεις διαλύονται γιατί χάνονται στη μετάφραση της κοινής τους γλώσσας…
Και κάπου εδώ, μου έρχονται στο μυαλό, τα υπέροχα λόγια του Ουμπέρτο Έκο: “Δύο ερωτευμένες καρδιές που κοιτάζονται λένε περισσότερα πράγματα απ` όσα θα `λεγαν σε μια ολόκληρη μέρα όλες οι γλώσσες αυτού του κόσμου. “
