«Συναισθηματική αποτοξίνωση»: Πώς να καθαρίσετε το μυαλό σας από τις αρνητικές σκέψεις

Προχθές το βράδυ συνάντησα έναν φίλο που είχα να τον δω καιρό. “Τι έχεις;” τον ρώτησα μετά την πρώτη μπύρα στο μπαρ που είχαμε κάτσει. “Ε, τι να έχω;…δεν καταλαβαίνεις;…” μου είπε και στα μάτια ήταν ζωγραφισμένη η απόγνωση. “Δεν καταλαβαίνω…” του είπα. Για κάμποση ώρα δεν ήθελε να μου πει στο τέλος και μετά από μια ακόμα μπύρα μου είπε. Τον είχε αφήσει η κοπέλα του, η Τζένη με την οποία είχε δεσμό για πάρα πάνω από ένα χρόνο. Την είχε ερωτευτεί και εκείνη τον είχε ερωτευτεί, αλλά όπως πολύ συχνά συμβαίνει, τελικά είχαν χωρίσει. Είχε προηγηθεί ένα διάστημα με συνεχόμενους καυγάδες που τελικά, οδήγησαν στον χωρισμό. “Χμ… και γιατί στεναχωριέσαι;…” τον ρώτησα. ” Μα πλάκα μου κάνεις;…” μου είπε ” η Τζένη ήταν η γυναίκα της ζωής μου. Ταιριάζαμε απόλυτα. Από την δική μου την μεριά ήθελα να την παντρευτώ και το ίδιο ήθελε κι εκείνη.Αλλά αντί γι αυτό χωρίσαμε…Είναι να μην στεναχωριέμαι;..”. “Ταιριάζατε πολύ;…” τον ρώτησα.”Πολύ μόνο;…Απόλυτα ταιριάζαμε…” απάντησε και τα μάτια του ήταν έτοιμα να βουρκώσουν. “Και αφού ταιριάζατε τόσο πολύ, πως και χωρίσατε;…” του είπα. Με κοίταξε χωρίς να μιλάει.

“Κοίτα” του είπα ” στεναχωριέσαι για τον χωρισμό, όχι επειδή χωρίσατε, αλλά επειδή εσύ είσαι ατελής και αδύναμος. Γιατί το σύστημα σου είναι έτσι φτιαγμένο, που έχει έτοιμη την στεναχώρια για τις παρόμοιες απώλειες, που φέρνει η ζωή. Κι αν χώρισες από την Τζένη, μεθαύριο θα βρεις κάποιαν άλλη και όταν χωρίσεις με αυτήν πάλι θα στεναχωριέσαι. Είναι καιρός λοιπόν να μάθεις κάποια πράγματα. Η ζωή ολόκληρη είναι μια σειρά από απώλειες, στις οποίες ανταποκρινόμαστε με στεναχώρια. Οι περισσότεροι θα σου πουν να μην στεναχωριέσαι. Δεν θα στο πω γιατί δεν θα το καταφέρεις και γιατί δεν έχεις καταλάβει τι είναι η ζωή. Θα σου πω να κάνεις το αντίθετο. Να στεναχωριέσαι. Να στεναχωριέσαι, ώσπου να καταλάβεις πόσο μάταιο είναι”.

“Εσύ δεν στεναχωριέσαι επειδή έχασες την Τζένη” συνέχισα  “Στεναχωριέσαι επειδή δεν έχει φτιάξει τις κατάλληλες άμυνες για να αντιμετωπίζεις τα αρνητικά συναισθήματα που μας κατακλύζουν μετά από κάθε απώλεια. Η ζωή μας “βομβαρδίζει” συνέχεια με ερεθίσματα, πολλά από τα οποία τα θεωρούμε “αρνητικά”. Γιατί χάσαμε την δουλειά μας, γιατί πέθανε κάποιος από το κοντινό μας περιβάλλον, γιατί μας άφησε η αγαπημένη μας, ή γιατί δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από μια σχέση που δεν μας αρέσει πια. Η ζωή έχει και θετικούς βομβαρδισμούς και αρνητικούς. Όταν δεν έχεις άμυνες και τα δυο περνάνε ανεξέλεγκτα μέσα σου. Είσαι σαν ένα φρούριο με σπασμένα τείχη”.

“Θα ακούσεις πολλές συμβουλές και θα διαβάσεις πολλά άρθρα σχετικά. Σε γενικές γραμμές ανοησίες. Όταν τα αρνητικά συναισθήματα μπουν μέσα σου, δεν υπάρχει τρόπος να τα αποφύγεις. Οπότε υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορείς να κάνεις…”.

“Και ποιό είναι αυτό το πράγμα;…” με ρώτησε

“Θα περιμένεις μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι σαν τις ιώσεις. Έτσι και δεν μπορείς να αποφύγεις το να μπουν μέσα σου, όταν μπαίνουν-και μπαίνουν επειδή δεν έχεις άμυνες-θα περιμένεις μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους. Μόνο που πρέπει να καταλάβεις καλά κάτι ακόμα…”

“Τι να καταλάβω;”

“Να καταλάβεις ότι τα αρνητικά συναισθήματα, είναι το κεφάλαιό σου. Γιατί αν δεν το καταλάβεις αυτό, θα περνάνε και εσύ θα παραμένεις εξ ίσου χωρίς άμυνες. Να καταλάβεις λοιπόν ότι είναι το κεφάλαιό σου και επειδή η ζωή θα σου φέρνει συνεχόμενα απώλειες και αρνητικά συναισθήματα, θα έρθει κάποια στιγμή που θα έχεις συσσωρεύσει τόσο “αρνητικό κεφάλαιο” και θα έχεις φτιάξει τέτοια αντισώματα, που τα αρνητικά συναισθήματα θα σου επιτίθενται , αλλά δεν θα μπορούν να σε διαπεράσουν”. 

“Και με την Τζένη τι να κάνω;” με ρώτησε. Προφανώς αυτά που του είχα πει δεν είχαν πιάσει και πολύ τόπο. ” Κάνε ότι θέλεις” του είπα “αλλά τουλάχιστον να ξέρεις ότι σε κάθε χωρισμό, συνήθως ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο επιλογές. Ή να χάσουμε την όποια Τζένη ή να χάσουμε τον εαυτό μας. Και αυτό ισχύει σχεδόν και για οποιαδήποτε άλλη απώλεια συναντάμε στην ζωή μας. Εσύ είσαι ακόμη στην φάση του να χάνεις τον εαυτό σου”.

Με κοίταζε σκεφτικός. “Δεν ξέρω τι θα γίνει με την Τζένη σου…” του είπα ” αλλά τουλάχιστον κοίτα να μάθεις κάτι άλλο για τις σχέσεις…”. “Τι θα μου πεις πάλι;…¨μου είπε. ” Θα σου πω μια απλή αλήθεια, που ελάχιστοι την παίρνουν σοβαρά, επειδή έχουν καλή και ρομαντική καρδιά. Για να την καταλάβεις θα πρέπει να γίνεις κάπως κυνικός. Δηλαδή να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως ελπίζεις ότι είναι…”

“Και ποια είναι αυτή η αλήθεια;” με ρώτησε.

Η αλήθεια είναι…πως όλες … μα όλες οι σχέσεις…όσο καλές ή όσο όπως θα έπρεπε να είναι… στο τέλος έχουν πάντα Αρνητικό Ισοζύγιο”.