Θέλω να ξέρεις πως σήμερα, μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου. Χωρίς όρους.
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις...Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
«Φαντάζοµαι πως γράφω σε κάποια παλιά ασθενή μου, την Κλαούντια, όπως λένε και την κόρη µου… Και ίσως αυτή η Κλαούντια να είναι στην πραγµατικότητα η Κλαούντια που θα γίνει η κόρη µου σε λίγα χρόνια…» Αυτά είναι τα πρώτα γραπτά σε μορφή αλληλογραφίας του τότε νεαρού ψυχιάτρου-ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι, γραμμένα για μια ασθενή και επιστήθια φίλη του, την Κλαούντια- το alter ego της μικρής του κόρης.
Ο Χόρχε Μπουκάι είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και κοινωνικών ομάδων στο Μπουένος Άιρες.
Ειδικευμένος στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών, εργάστηκε αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές, ενώ στη συνέχεια έδωσε διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Όταν πήρε την απόφαση να ασχοληθεί και με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να είναι πρώτα στις προτιμήσεις.
Τα κείμενα των επιστολών άρχισαν -χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει- να διαβάζονται μανιωδώς από τους ασθενείς του που ανακάλυψαν τις πρώτες του αναζητήσεις γύρω από τον έρωτα, την ομορφιά της ζωής, την αυτογνωσία και τα μυστήρια της ανθρώπινης ψυχολογίας.
“Θέλω να ξέρεις πως σήμερα, μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου. Χωρίς όρους.” γράφει ο Χόρχε Μπουκάι. Υπέροχα λόγια που όλοι μας επιθυμούμε να ακούσουμε από κάποιον άνθρωπο που μας αγαπά…
Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα…
«Αντίο, μπαμπά.»
«Από µένα, µπαµπά, ποτέ δε δέχτηκες τίποτα που να µην ήταν τσάµπα ή µικρής αξίας. Ποτέ δεν έµαθες να παίρνεις. Δεν άντεχες την ιδέα να έχεις ανάγκη τον άλλον.
»Μπαµπά, νιώθω πως είναι πολύ αργά πια για σένα. Νιώθω πως είναι πολύ αργά πια για να περιµένω να µου µάθεις να δέχοµαι. Αλλά δεν είναι αργά για µένα, µπαµπά. Θέλω να µάθω να παίρνω, θέλω να µάθω ν` αφήνω τους άλλους να µε στηρίζουν. Θέλω να µάθω να έχω ταίρι, µπαµπά. Όχι παιδί: ταίρι! Κι όσο για σένα, µπαµπά, δε θα καθίσω να περιµένω πότε θα µάθεις να παίρνεις. Σήµερα µεγάλωσα, µπαµπά… Ίσως από σήµερα να είµαι το πρώην παιδί σου.»
Από τον πρόλογο του …
Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι να αποφασίζεις για μενα Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μενα Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις. Θέλω να ξέρεις.. πως σήμερα, μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου. Χωρίς όρους.
