Γιώργος Σεφέρης | Στο μεταξύ, μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις, πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά.
Λόγια που γράφτηκαν έναν Ιούλη, 78 χρόνια πριν. Και σήμερα, τον ματωμένο, καμένο Ιούλη του 2018, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
Αυτές τις μέρες που η θλίψη και ο βουβός πόνος κυριαρχεί στις ψυχές όλων μας για τους συνανθρώπους μας που χάθηκαν άδικα, για τις περιουσίες τους που κάηκαν, για τη γη μας που καταστρέφεται, τα λόγια του μεγάλου μας Νομπελίστα, Γιώργου Σεφέρη έρχονται στο μυαλό μου. Αναρωτιέμαι, αν όταν έγραφε τους παρακάτω στίχους, μπορούσε να αντιληφθεί την παντοτινή αξία τους στο χρόνο…
Λόγια που γράφτηκαν ένα μακρινό Ιούλη, του 1940… Και όμως, είναι τόσο κοντινός, αν σκεφτεί κανείς πως τα ουσιαστικά δεν άλλαξαν… Τί κι αν εξελίχθηκε η επιστήμη, τί κι αν είδαμε ηλεκτρονική πρόοδο, τι κι αν έφτασε ο άνθρωπος στο φεγγάρι, παραμένουμε ανήμποροι μπροστά στο “γενετήσιο μας ελάττωμα”, που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν διορθώνεται… Να καταστρέφουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας…
Ιούλης του 2018… Ένας καμένος, ματωμένος Ιούλης που μας λυγίζει μπροστά σε απανθρακωμένα κορμιά που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από φλόγες…
“Δημιούργημα” του ανθρώπου κι αυτές… Και μέρα με τη μέρα, συνειδητοποιώ πως γινόμαστε όλο και πιο μικροί… Η μόνη “χαραμάδα” αισιοδοξίας που διακρίνω είναι η αλληλεγγύη… Μπορεί να μην έχω απάντηση να δώσω στα παιδιά μου που με ρωτούν :“Γιατί μαμά υπάρχουν οι φωτιές αφού κάνουν κακό;”, “Γιατί μαμά κλαίνε τόσοι άνθρωποι;” “Γιατί καίγονται τα σπίτια τους;” , “Πού θα μένουν τώρα;”
Με συγκινεί, ωστόσο, η διάθεση τόσων και τόσων συνανθρώπων μας να βοηθήσουν εκείνους που τους χτύπησε η μοίρα με τόσο βίαιο και άδικο τρόπο… Που είναι εκεί για να απλώσουν το χέρι σε αυτούς που χρειάζονται να “ακουμπήσουν” κάπου… Κι ενώ αναρωτιέμαι σε τί σκληρό κόσμο έφερα τα παιδιά μου, παίρνω κουράγιο από την ΑΝΘΡΩΠΙΑ που βλέπω ότι υπάρχει ακόμη… Κι εύχομαι να μη σβήσει ποτέ, γιατί εκείνη μας δίνει δύναμη κι ελπίδα να συνεχίσουμε…
Ακολουθεί το εκπληκτικό ποίημα του μεγάλου Γιώργου Σεφέρη… Πιο επίκαιρο από ποτέ… Σήμερα, 78 χρόνια μετά τη συγγραφή του…
“Στο μεταξύ, μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις, πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά. Κάθε μέρα γυρίζουμε στο σπίτι μας για να θάψουμε ένα νεκρό: μια σκέψη, ένα αίσθημα. Σε λίγο δε θα χουμε τίποτε άλλο να κάνουμε παρά να κοιτάζουμε πως να βρούμε το ταΐνι μας, σαν τα σκυλιά και σαν τις γάτες, με μόνη τη διαφορά, το χειρότερο, πως θα κουβαλούμε μαζί μας τα υπολείμματα των ανθρώπων που ήμασταν .”
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, Μέρες, Γ΄, σελ. 208-9 (Αθήνα, 8-7-1940)
