Υπόθεση Μίχου: Αρχετυπικά Τραμπικό και φασιστικό το αντιπολιτευτικό αφήγημα της σύνδεσης ΝΔ-παιδεραστίας

Η υπόθεση της εκπόρνευσης μιας 12χρόνης ανήλικης στον Κολωνό συγκλονίζει το πανελλήνιο εδώ και μέρες, και φυσιολογικά. Η κοινή γνώμη δείχνει τρομερό ενδιαφέρον για όλες τις πτυχές της ιστορίας, και όπως έγινε πρόσφατα και στην άλλη συγκλονιστική υπόθεση που περιλαμβάνει παιδιά, στην υπόθεση Πισπιρίγκου, ζούμε μια μέρα με την μέρα, στιγμή την στιγμή, πληροφορία την πληροφορία κάλυψη της υπόθεσης από όλα τα μέσα, και σχεδόν όλους τους ειδησεογραφικούς πόλους ενημέρωσης.

Στο πλαίσιο αυτό, και με δεδομένο ότι πρέπει να διαφυλαχθεί το δίκαιο της δίκης όσων κατηγορούνται ήδη, ζούμε σε κάθε επίπεδο την επικράτηση της γνώμης, της εικασίας, της πιθανολογίας, έναντι της στέρεας πληροφορίας, και των πραγματικών συμβάντων στην υπόθεση. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί όταν τα μέσα ενημέρωσης, και τα κοινωνικά δίκτυα ασχολούνται όλη την μέρα και καθημερινά ένα θέμα, πρέπει να λέγονται τελικά πολλά παραπάνω από τα στέρεα δεδομένα, για να κρατιέται από την πλευρά του κοινού ζεστό ένα ενδιαφέρον που είναι εύλογο να υπάρχει, αλλά δεν θα μπορούσε να κρατηθεί ζεστό χωρίς εικασίες, υποθετικά σενάρια, φήμες, δηλώσεις αναρμόδιων, ή και άσχετων, καθώς και με την παρέλαση δήθεν ειδικών, δήθεν αυτόπτων, που όμως καμία σχέση δεν θα μπορούσαν να έχουν με την πραγματική αλήθεια της υπόθεσης, όπως δεν θα μπορούσε να έχει σχέση κανένας άλλος εκτός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην υπόθεση.

Στην όλη υπόθεση, η δημοκρατία μας, και η κοινωνία μας, δείχνει να έχει την ατυχία ο πρωταρχικός κατηγορούμενος να είχε μια επιδερμική σχέση με τον χώρο της πολιτικής, και με το κόμμα της ΝΔ, σε επίπεδο ψηφοφόρου, και μέλους. Και όπως είναι φυσικό όποιος μπορεί να εμπλέκεται με οποιοδήποτε κόμμα ως μέλος είναι πολύ εύκολο να έχει έπαφες με στελέχη του, πολιτευτές, στο επίπεδο μιας επιφανειακής επαφής, και στα πλαίσια δημοσίων σχέσεων, που όμως, όπως είναι φυσιολογικό, δεν συνδέει καμία επαφή κανενός με την υπόθεση, παρά μόνο με την απόδειξη της εμπλοκής, που όμως η πιθανότητα κάποιου στελέχους οποιουδήποτε κόμματος να έχει σχέση με βιασμούς ανηλίκων, σε όλον τον κόσμο, είναι πραγματικά πολύ μικρή ως ανύπαρκτη.

Και πάνω σε αυτή την ξεκάθαρα επιφανειακή σχέση του κατηγορούμενου για παιδεραστία, αναδύεται από την πλευρά της αντιπολίτευσης το αιώνιο Τραμπικό αφήγημα περί υψηλής κοινωνίας, συστημικών κομμάτων, ατόμων υψηλών εισοδημάτων, και με θέσεις εξουσίας, και σχέσης τους με την παιδεραστία.

Ένα αφήγημα, και μύθευμα, που γεννήθηκε ως μοτίβο στην εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ, με πραγματικά χυδαίες εφεύρεσεις περί καταστημάτων πώλησης πίτσας που στο υπόγειο τους κρατούνται αιχμάλωτα παιδιά-θύματα παιδεραστίας, δείχνει να εμπνέει τον Σύριζα να διασπείρει μέσω των κοινωνικών δικτύων, αλλά και μέσω περιθωριακών εντύπων, και στελεχών όπως η Άννα Βαγενά, το ψεύδος ότι υπάρχει οποιαδήποτε σύνδεση της ΝΔ με την παιδεραστία, σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Σε αυτό το σημείο ο Σύριζα, ή έστω το σκέλος της λεγόμενης “υπόγας” του, δείχνει να κάνει τα αρχετυπικά λάθη που ναι μεν τον έφεραν κάποτε στην εξουσία, αλλά πλέον απομακρύνουν τον κόσμο από ακραίες και χυδαίες αντιπολιτευτικές τακτικές, όσο δεν θα μπορούσε τίποτε άλλο να τον απομακρύνει.

Θα μπορούσε βέβαια κανείς να αναρωτηθεί: πώς μπορεί να ξέρει οποιοσδήποτε ποιος μπορεί να είναι αναμεμειγμένος σε αυτή την τραγική υπόθεση, και πώς θα μπορούσε κανείς να είναι σίγουρος για την αθωότητα του οποιουδήποτε σχετικά, ώστε να κατηγορεί την στάση του Σύριζα σχετικά;

Η απάντηση σε αυτό το σκεπτικό είναι απλή και ξεκάθαρη: το δικαιακό μας σύστημα κινείται πάντοτε με την αρχή της αθωότητας μέχρι της αποδείξεως του εναντίου. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν μιλάει για σύνδεση της ΝΔ με την παιδεραστία επιστρατεύει το ναζιστικής έμπνευσης σχήμα της ενοχής μέχρι αποδείξεως του εναντίου, και πραγματικά σε φιλοσοφικό επίπεδο, οφείλει πριν κατηγορεί οποιονδήποτε για οτιδήποτε εξωφρενικό να μπορεί να αποδείξει με την σειρά του την ενοχή των πολιτικών αντιπάλων του.

Αλλιώς δικαιούται οποιοσδήποτε να κατηγορήσει όλη αυτή την συμπεριφορά ως ακραία και Τραμπική, εμπνευσμένη από τις χειρότερες πρακτικές της άκρας δεξιάς, και της αντιδημοκρατικής της παράδοσης, μέσα στα χρόνια, και ταυτόχρονα να παρατηρήσει ότι σταθερά δεν χάνει ευκαιρία να προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίας στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στην χώρα.